Tussen hemel en zee

Ik gaf de enige bedelaar die ik tot dan toe had gezien vijf yuan en voelde me, toen ik verder liep, gelijk schuldig. Wat is nou vijf yuan? Zestig cent! Ze had me wel twee keer hartelijk bedankt, de brede lach straalde van haar oorspronkelijk mooie, maar verminkte gezicht af. Maar ik geef zoveel meer geld uit aan dingen die ik niet echt nodig heb…
Aan de andere kant: ik heb vanmiddag voor zo’n zelfde bedrag een eenvoudige, maar goede lunch gehad. Ze heeft dus in ieder geval een maaltijd gewonnen, dat is dan een troost.

Shanghai is een moderne, mondaine stad. Ze hebben de Coolsingel nagebouwd in een straat waar een paar eeuw terug al flink handel werd gedreven en je vindt er de meest luxe winkels en chique bars. Maar neem je een zijstraat en ga je een keer links en twee keer rechts, dan ben je ineens weer in het ‘gewone’ China. Met kleine tweekamerwoningen waarvan de voorgevel gelijk dienst doet als winkelpand. Waar men handelt om te overleven in plaats van om de winst te verdubbelen. Daar kost een bak noedels een euro, terwijl je voor een cappuccino op de Coolsingel vijf euro betaalt. Shanghai heeft het allemaal. En zo’n winkelstraat is leuk, maar ergens op een gammel bankje je noedels eten en uitgebreid de tijd nemen om te kijken en te luisteren en een praatje te maken, dat is nog veel leuker!

Ik dwaalde vanmiddag weer wat door de straten. Het was baggerweer vandaag, en ik twijfelde de hele tijd: zal ik links of rechts, of toch maar weer met de taxi naar huis? Mevrouw de straatveger had net de laatste plastic zak in haar container gegooid en wachtte tot er weer iemand wat op straat zou gooien. Ik bood haar mijn snoepgoed aan dat ik net gekocht had, maar toch niet zo lekker vond. Zij vond het wel lekker en bood mij haar stoel aan. Toen ging ik haar maar de vragen stellen die de Chinezen anders altijd aan mij stellen: waar kom je vandaan? Hoe lang ben je al in Shanghai? Waar zijn je man en kind? Ze was met haar volwassen zoon vanuit de provincie hier naartoe gekomen en verontschuldigde zich: als je wat ouder bent, vind je zo makkelijk geen beter werk. Ik denk dat er talloze mensen als zij in Shanghai rondlopen, het was me al opgevallen dat de straten zo bijzonder schoon zijn.

Mijn schoenen waren doorweekt, maar ik deed er nog een paar straatjes bij. En trof toen een taxichauffeur die ook wel zin in een praatje had. Hij heeft me geleerd wat het woord is voor wat ik doe voor mijn geld: zhao sheng. Ik heb ondanks het baggerweer wel weer een leuke dag gehad. Je bent hier nooit alleen en er is altijd wel iets te beleven