Tussen hemel en zee

Nog 12 of 13 weken te gaan, drie maanden dus, en dan verwachten we ons tweede meisje. Ik ga zoetjesaan merken wat dat inhoudt, het derde trimester. Het wordt allemaal toch wel een pietsie zwaarder. “Maar ja, je hebt er al eentje rondlopen he, dat scheelt,” zeggen ze dan. Nou ja, ik ben zwanger, en ik wil er toch ook niet niets van merken. Daar doe ik het niet voor Nee, het is nog steeds genieten. Ondanks vermoeidheid, maagzuur en -nu al- 12 kilo extra gewicht. Het blijft een raar iets, dat er een compleet mensje in mijn buik zit – ze draait zich, as we speak, nog eens lekker om. Maar mooi en bijzonder is het ook, dat het allemaal werkt, en dat het zo groeit. Het idee dat het kind levensvatbaar is als het nu geboren zou worden… maar blijf nog maar even lekker zitten hoor! We zijn nog niet klaar.

Ook met 40 of 42 weken is een baby nog niet ‘af’. Mijn draagdoeken, die nu alweer zo’n tijd liggen te verstoffen, gaan straks weer goed dienst doen. En ik heb pas via Marktplaats voor een leuke prijs een ledikantje gekocht waar een zijkant vanaf kan, zodat we straks een echte co-sleeper hebben. Babybed aan ons bed. Kan ik baby wat makkelijker heen en weer schuiven voor de nachtvoedingen. Ik ben al aan het proefslapen onder mijn eigen deken, want we willen het allemaal wel veilig doen… (sleeping apart together in ons tweepersoons bed, Cor mag straks het hele dekbed voor zichzelf. Voorlopig. Dubbel veilig dus ).

Intussen zijn we wel druk aan het klussen. Aan Sterres nieuwe kamer. Ze krijgt lekker de ruimte en het wordt leuk! De gordijnen hangen. Onderwaterthema, maar dan geen visjes. De kastenwand is geverfd. Twee panelen (achterwand van onze kledingkasten) heeft Cor functioneel versierd met een groot prikbord en een even groot vlak schoolbordverf. Houtprofieltjes er omheen om het af te maken. Nu de muren nog mooi wit en de vloer mooi blauw, dat is ook nog een aardige klus. Einddatum 1 juli, dat is gelijk mijn eerste officiele verlofdag. Moet lukken toch?