Tussen hemel en zee

37 weken min een dag. Dat betekent dat ik vanaf morgen officieel thuis mag bevallen. Dat is mooi, maar ik wil nog even wachten. Nog even genieten van de rust. Ik vind het heerlijk dat man en kind weer thuis zijn, maar ook fijn als ze dan weer een dagje werk en crèche hebben

Intussen is de eerste verdieping op wat details na klaar voor de nieuwe start!

Sterre heeft afgelopen vrijdag haar nieuwe kamer betrokken. Wat een ruimte heeft dat kind ineens! Ze moet er zelf nog wel aan wennen, er is nog geen avond voorbij gegaan zonder dat ze ons drie keer terug riep. “Ik ben wakker!” “Ik moet plassen op de wc.” (Ja… ‘t kind is zindelijk! Als ze niet slaapt tenminste.) “Mijn vinger zit vast!” (Not..) Maar goed, dat snap ik ook wel. We zijn in ieder geval heel blij met het resultaat:

Dat betekent wel dat de bevalkamer een stuk minder ruim bemeten is dan de vorige keer. Maar goed, ut past, en hier moet het dus gaan gebeuren. “Bath’s almost ready, ma’am!”

Inclusief de bijgeleverde vijf badeendjes, maar die kieperen we er bij het echte werk weer uit.

Nu nog de kraam/ouder/babykamer. Alles staat er, inclusief ingerichte commode, maar het ledikantje moet nog versleuteld worden tot een veilig bed. En de hele boel op klossen gezet. En nog wat schietgebedjes uitgestuurd opdat ze onze eigen nieuwe matrassen niet precies komen leveren als ik het kind op de wereld aan het zetten ben. Kans is klein, maar toch

O ja, en we moeten nog een naam kiezen voor het meiske. Ze kan tenslotte niet eeuwig Baby 2 blijven heten…