Tussen hemel en zee

Sterre begint zich al te verheugen op de komst van haar zusje. Toen we vrijdag een rondje door de polder fietsten, zij nog altijd in het stuurstoeltje, was ze aan het fantaseren: “Als de baby er is, mag die in het kleine stoeltje en ik achter. En we gaan samen spelen, en samen zwemmen, en…” Het zal misschien wel even wennen zijn dat ze in het begin nog niet zoveel samen kunnen, maar ik zie hier al een zussenband ontstaan. Dat komt wel goed. We gaan het rustig aan opbouwen – had ik hier al eens verteld dat ik tot februari fulltime mag moederen? De eerste intensieve periode alle tijd om de beide meiden, samen en apart, de nodige aandacht te geven. Ik ben nog nooit zo lang thuis geweest, maar ik zal me vast niet vervelen. Al zal ik ongetwijfeld te zijner tijd ook weer met veel plezier de deur achter me dicht trekken voor een dagje ‘kantoor’…

Ik verheug me ook, maar geniet ook nog steeds. De buurvrouw constateerde aan de vorm van mijn buik dat ‘t kind is ingedaald, morgen gaat de verloskundige me vertellen of ze gelijk heeft. Ik moet wel om de haverklap naar de wc voor weinig. Maar hoewel ik weet dat de neerwaartse beweging voorzichtig is ingezet (Sterre was overigens ook zo laat), zit ze echt nog niet startklaar, voor mijn gevoel. Ik loop nog best, al is het langzaam.

Maar toch… voor de zekerheid zorg ik dat ik morgen mijn 620 pagina’s tellende boek kan uitlezen. En we hebben nog even een fotosessie gepland vandaag om die plaatjes te schieten die je straks nooit meer over kunt doen. Jullie mogen er eentje zien Even kijken… 14 kilo Sterre en 17 kilo zwangerschap… met gemak.