Tussen hemel en zee

Terwijl ik aan het strijken was – man aan het werk, kind op de creche – luisterde ik weer eens naar mijn eigen muziek. Dat doe ik sinds ik moeder ben nog maar zelden, gek genoeg. Serpent’s Egg van Dead Can Dance. Brought back memories. Ik leerde Dead Can Dance zo’n twintig jaar geleden kennen. En specifiek deze cd tijdens een gezellig samenzijn van UM, de korrel binnen mijn studentenvereniging waar ik lid van was. Met UM bestudeerden we verschillende levensfilosofieen – er was een lezing over Soefisme, we bezochten een Hare Krishna tempel en ik geloof dat het Boeddhisme ook aan de orde is geweest. Maar soms was het ook wat luchtiger van aard. Dit keer hadden we thee en space cake. Op mijn studentenkamer, de mooiste, in het voormalig klooster. Het was een zonnige avond en we konden daarna een wandeling maken in het aangrenzende park. Leuk was het. Ik was overigens zo voorzichtig met de space cake dat ik geen effect bemerkte, maar dat kon de pret bij mij dus niet drukken.

Ik heb met niemand van UM meer contact, maar moet sporadisch nog wel eens aan een aantal mensen terugdenken. Een mooi, kleurrijk kluppie. Baz is professor geworden. Paul heeft een heks aan de haak geslagen, een lieve hoor! Homme is dood, had ie zelf gedaan. Anthony is inmiddels vrouw.

En ik… ik ben een ouwe moeder met een kind van drie aan de borst en eentje op komst die ik in doeken ga dragen tot ze echt niet meer wil.

Na Dead Can Dance luisterde ik overigens naar een ordinair cd’tje met Klezmer muziek. Van minder lang geleden, toen ik nog zangles had.

Muziek van Serpent’s Egg op You Tube