Tussen hemel en zee

Het was een goede beslissing om al het kraambezoek uit te stellen tot volgende week en later. Het heeft vast bijgedragen aan mijn snelle(re) herstel. Ik heb vandaag bijna een hele dag meegedraaid, alleen tussen vier en vijf een uurtje geslapen. Verder zijn we uiteraard nog aan het zoeken naar een nieuwe balans. Een eerste kind is, voor mijn gevoel, veel meer wennen dan een tweede, maar nummer 1 moet nu juist weer erg wennen. En Sterre heeft net zo goed aandacht nodig van zowel papa als mama. Ze is wel lief, dat kleine zusje, maar ‘leg de baby maar even daar’, hoor ik zo nu en dan. En als ze het niet op die manier verwoordt, dan is het door strijd te leveren over de televisie. Of door niet te eten (ze at de laatste tijd al niet best, maar nu is het ‘om te huilen’, wat we overigens niet doen). En uiteraard de middagslaap te weigeren, hoe moe ze ook is. Daarom is het fijn dat ik alweer bijna de oude ben, qua energie dan, want zo kunnen we er met z’n allen weer tegenaan. Cor brengt Sterre naar bed en ik kruip dan nog even bij haar voor een verhaaltje en even kriebelen. Terwijl we Bloem horen huilen beneden bij Cor – ze sliep eerst, toch? – vraagt Sterre of ik nog even bij haar blijf liggen. Ik ben in tweestrijd, maar lig nog een minuutje in het peuterbed. Dan is het weer fijn dat ze haar middagslaap heeft overgeslagen en goed moe is. En er is nog een voordeel: terwijl Bloem vanmiddag wel een flinke dut van dik twee uur deed, kon ik met Sterre gaan tekenen, plakken en schilderen. We begonnen op papier