Tussen hemel en zee

Aan onze kant van het land was het gelukkig weer een zonnige dag. Een mooie ochtend om even lekker uit te waaien en ik wilde de polder wel weer eens uit. Strand. Koud was het, maar we maakten een wandelingetje heen en weer, dronken en aten wat in de Blauwe Gans, en liepen daarna nog eventjes naar de branding. Wat dat betreft is het wel jammer dat we landinwaarts zijn verhuisd, maar je ken nu eenmaal nie alles hebbe. Ik hou van strand, zolang het geen zomer is.

Cor kreeg een knuffel van Sterre. En daarbij gelijk een spontaan compliment. Ze zei: “Papa is een lekker ding!”

Haha! Wijsneus.

Sterre mag van mij niet met pen tekenen, want ze tekent zo nu en dan nog steeds op dingen die daar niet voor bedoeld zijn. Maar soms heb je niet anders bij de hand, en soms blijkt er toch nog gewoon ergens een pen rond te slingeren. Nu ja, ze doet er ook wel eens wat leuks mee.

Twee weken terug verbaasde ze me met een creatie waarbij de onderdelen van een gezicht min of meer in de goede positie stonden. En dat ze herkenbaar waren, met wat fantasie.

En een week later zag ik dit:

Helemaal zelf gedaan, die meid!

Maar dan het betere werk. Wow!

Stewardess wilde ik worden. Ik zei in een kringgesprek per ongeluk secretaresse, maar bedoelde toch echt stewardess. Want ik was wel eens naar Spanje geweest in het vliegtuig, en vliegen was echt leuk. Reizen ook. Als je daar nou je beroep van zou kunnen maken… Kleuterjuf was ook een optie. Dat was mijn moeder, en dat leek me nog best wel leuk, knutselen met die kleintjes. Ook een stagedagje op onze kleuterschool, even voor mij geregeld door mijn meester (zesde klas), heeft me niet echt van dat idee af gebracht.

Maar die wensen vervaagden. Op een gegeven moment denk je niet meer zo in beroepen (al dan niet met uniform), maar in iets wat je met schoolvakken kunt doen. Met talen bijvoorbeeld. Dat reizen en andere culturen en met mensen werken bleef wel mijn ding, als ik kijk naar de voorlichtingen die ik bezocht van studies die je na de middelbare school kunt doen: culturele antropologie, psychologie, toerisme. Chinees. Dat het dat laatste moest worden, wist ik al in de vierde klas. En wat doe ik er nu mee, qua beroep? Niets. Ik heb zelfs mijn vertaalbureau opgedoekt per 1 januari.

Maar ik vlieg zo nu en dan nog steeds, binnenkort weer, en ik vind het nog steeds geweldig. Weliswaar in de rol van passagier, want door mijn horecabijbaantjes (McDonald’s, terraswerk, chique diners) ben ik er wel achtergekomen dat dat stukje dienstverlening niet mijn ding is. Mensen worden chagrijnig als je hun bestelling vergeet, opzichters snauwen als je de wijnglazen niet goed gevuld houdt, en daar kan ik dan weer niet tegen. Maar daarom was het des te leuker dat Paco in de uitnodiging voor zijn 40e verjaardagsfeest schreef:

Weet je nog toen je een kind was?
Wat wilde je toen worden?
Piloot, Prinses, Brandweerman of toch Verpleegster?

Ja, ik wist het nog. En ik ken iemand die als secretaresse en (grond)stewardess werkt…

Ik vond mijn roeping voor een avond en de mooiste man van het feest.

(foto door Reinoud)

Ik heb een nogal drukke anderhalve week achter de rug. Ik zal jullie niet vervelen met een compleet verslag, maar in steekwoorden komt het hier op neer.

Ik heb mijn huiswerk voor de VBN-cursus gecorrigeerd en ingeleverd (= 3 avonden), ben tot secretaris van de duikvereniging benoemd (waarna de overdracht plaatsvond en ik mij gelijk van mijn eerste taken mocht kwijten = 4 avonden), heb conditietraining gegeven, ben naar een feest en een lezing en een house warming en de boekhouder geweest, en heb bezoek ontvangen (= 4 avonden, 1 ochtend en 1 middag). En dan nog de gebruikelijke dingen, als werken enzo.

Morgenavond heb ik geloof ik even niks op het programma, zal ik dan een logje schrijven?

Ze zijn zo leuk. Daarom hier ook nog maar eentje erbij

Expected: 11-8-2010

Ik weet niet meer precies wat de aanleiding was, maar een paar maanden terug, een halfjaar misschien al wel, had ik ineens zo’n zin om naar China te gaan. En dat gevoel kwam een tijdje terug weer bovendrijven. Dus nu heb ik geboekt, vanmiddag, voor over een week of zeven. Tien dagen Shanghai. In mijn uppie. Nou ja, niet helemaal. Ik logeer bij de vriendin waarmee ik mijn eerste reis naar China maakte, in een tijd waarin ik ook al zoiets had van: “Als je iets heel graag wilt, moet je ervoor gaan.” Dat is een reis van vier maanden geworden toen. Dat was mijn langste reis naar China. Dit wordt mijn kortste. Maar oh… wat gaat ie leuk worden!

Wordt vervolgd.

Sterre was logeren bij oma. Twee nachtjes, zomaar, omdat Sterre en oma het leuk vinden en omdat het ook wel eens fijn is als ouders om je dag weer ouderwets helemaal zelf in te vullen. We hebben dan ook heerlijk uitgeslapen, krantje gelezen, aangerommeld, bioscoopje gepakt (De hel van 63, mooi verfilmd verhaal) en sauna ook maar weer een keertje.

Toen naar de polder om dochterlief weer op te halen. Bleek het daar niet zomaar een beetje wit te zijn, maar echt, met de nodige files, verkeersongelukken en rare mistvlagen erbij. Terwijl er bij ons helemaal niks aan de hand was! Dat werd geen op-en-neertje, maar nog maar een nachtje extra logeren met een geleende tandenborstel. En de volgende ochtend een korte sleetocht als toetje. Gelukkig had oma wel haar camera bij de hand