Tussen hemel en zee

Het is heerlijk om weer in China te zijn. Al is het berekoud, ook op mijn logeeradres, en mag ik nog blij zijn dat het niet regent en dat ik een rugzak vol kleren heb meegenomen, ik geniet volop. Fietsen door Shanghai, tussen (een beetje) oude architectuur en (veel) hoge gebouwen. Van etensgeur naar etensgeur. Dikke auto’s en veel te hoog opgeladen bakfietsen ontwijkend. Ik ga me hier de komende dagen nog wel vermaken.

Vanavond ben ik met mijn “gastgezin” uit eten geweest in een Sichuanees restaurant. Sichuan is een Chinese provincie met een heel eigen cultuur en lekker heet eten. In dit restaurant elke avond een acteur die een spel doet met maskers. Ook Sichuan-stijl denk ik. Elke keer als je met je ogen knippert, heeft hij weer een andere op. Leuk spektakel, geen wonder dat je hier maar beter van tevoren je tafel kan reserveren!

En tuurlijk mis ik Cor en Sterre wel, maar het is ook relaxt om een paar dagen je eigen gang te kunnen gaan. Ik heb al een boek uit ook

We zijn de hele buurt langs gegaan met oproepjes voor onze poes. Maar eigenlijk tegen beter weten in. Al vier dagen weg, dat is wel heel lang… :..(

In de speeltuin. Kermisklant, die Sterre, dat zie je zo

En even poseren op de skatebaan.

We zaten aan een zaterdagontbijt en ik was even afgeleid. “Kijk Sterre, wat een dikke buik ik heb. Weet je wat daar in zit?” “Baby,” zei ze. Om daar aan toe te voegen: “Ik ook dikke buik. Croissantje!”

Op bezoek bij de verloskundige mocht Sterre alles van dichtbij bekijken en mee luisteren naar de doptone. Toektoektoektoektoek… “Dat is het hartje van de baby, Sterre!” Ze wist het ‘s avonds nog na te vertellen. Zo aan het eind van de dag was ze nog vol energie en rende ze keer op keer heen en weer van keuken naar kamer. “Zo, jouw hart zal nu wel flink tekeer gaan!” zei Cor. “Voel eens, leg je hand eens hier?” Kwam ze even later naar me toe gerend, wijzend op haar eigen borst: “Mama! Baby!”

Het is ook allemaal nog wat abstract, geef ik toe. Zelfs voor mij.

Voor een tweede keer zwanger zijn is echt anders. ‘t Is dat mijn buik een stuk harder groeit en dat ik er daarom niet meer omheen kan, maar verder kabbelt het voort. Ik weet al hoe het zich ontwikkelt en we hebben de nodige spullen -al jaren- in huis. Ik kan er gewoon stilletjes van genieten zonder dat er vanalles moet. Behalve ruimte maken in huis en herschikken, zodat we Sterre ruim op tijd haar nieuwe kamer kunnen geven.

Iemand nog geinteresseerd in een archiefkast en een paar dozen studieboeken?

Het meisje van drie wilde niet. Niet achter de andere kindjes aan over de mat lopen en in het zwembad springen. “Nee!” huilde ze. Maar de moeder pakte haar hand beet en trok het protesterende meiske mee. Plons, in het water. “Zie je, dat was niet eng. Ga je nog een keer?” “Nee!” “Als je nog een keer gaat, gaan we straks van de glijbaan.” “Nee!!” En die lieve mama mopperde even later dat het nou wel genoeg was met dat huilen.

Kwisvraag: waarom denk ik dat dat meisje zo niet leert durven?

Ik denk…
… dat kinderen zelfstandiger worden en meer leren durven als ze dat vanuit een veilige basis kunnen doen. En dat ouders ervoor zijn om die basis te bieden. Ik zie dat je bang bent, maar ik blijf bij je, en als je niet durft te staan, dan gaan we eerst zitten. Als dit meisje de woorden had, zou ze zeggen: “Mama, je begrijpt me niet, ik mag van jou niet zijn wie ik ben, met mijn gevoelens van angst. Sterker nog, jij maakt me nog angstiger en troost me niet.”
… dat kinderen dingen liever gaan doen als ze begrijpen waarom ze iets doen en de motivatie in zichzelf vinden. Wat is het verband tussen in het water springen en de glijbaan? Ten eerste is de reden van angst nog niet weggenomen. Ten tweede ziet ze de meerwaarde van het springen nog niet: bijvoorbeeld dat het leuk is, dat je er sterk van wordt, dat je lol hebt met de andere kinderen. Dat is de beloning. Niet die stomme glijbaan.

En het mooie is: bij grote mensen werkt het precies zo.