Tussen hemel en zee

Kijk die kleine met dat oranje mutsje!

Nia dance with Rachelle!!

Sterre gaat al mee naar het zwembad sinds ze drie maanden is. Sinds januari doet ze mee met de peutergroep, waarin de kinders vaker zelfstandig opdrachtjes uitvoeren. Door het water rennen om speeltjes te pakken, krokodil spelen in het allerondiepste, met de andere kinderen in een kring, zonder mama of papa. Voor Sterre was het eerst even wennen, maar ze doet nu bijna alles mee. En het is duidelijk dat ze steeds zelfstandiger wordt in het water. Een aantal weken terug sommeerde ze me afstand te nemen: ‘Jij weg!’ om vervolgens toe te voegen: ‘Ik onderwater.’ En daar ging ze, met een sprongetje, plons, trappel trappel, ze zwom zo naar me toe. En ging, met een beetje hulp, proestend en lachend weer op haar voeten staan. ‘Nog een keer!’ En sindsdien is het alleen maar dat. Soms mag ik ook, onderwater naar haar toe zwemmen. Dikke pret voor allebei.

Cor wilde dat ook wel eens zien. Dat kan natuurlijk niet zonder camera Dus zijn we afgelopen woensdag met z’n drieën naar het zwembad gegaan voor een onderwaterfotosessie. We proudly present….

Ik ga toch maar wel wat doen, aan bevallingsvoorbereiding. De vorige keer zwangerschapsgym, dat vond ik echt een desillusie. Wat nou gym? Had er echt niks mee te maken, ik werd er niet eens moe van. En toen ik eenmaal aan het bevallen was, dacht ik: ‘De juf zei kort-kort-kort-kort-kort-kort-kort-laaaaaang, maar dat werkt niet en ik doe lekker toch alles laaaaaaang.’ Alsof ik nog een kilometer door de branding moest, op twee meter diepte met zo’n onhandige duikset om. Zonder buiten adem te raken.
Dus dit keer vond ik eigenlijk dat ik het verder op eigen kracht kon doen. Maar aan de andere kant: deze zwangerschap vliegt voorbij. Het gaat me veel te snel. En het kan helemaal geen kwaad om een keer per week even een avondje niet met de laptop op schoot te zitten, maar bewust met het lijf en het zwanger zijn bezig te zijn. Dus naar zwangerschapsyoga. En dan niet die van de Thuiszorg, daar trap ik niet meer in, maar bij Alina. Die begint met een stukje theorie en ons verder laat werken, tot het eind. Geen geleuter over fysieke klachten of babyuitzet. Ik vond het wel wat. Alleen bij de laatste oefening, die eigenlijk bijna het meest ontspannen zou moeten zijn, gewoon, op de grond liggen, ging het mis. Ik voelde me net een schildpadje op zijn schild, kon me niet meer draaien. Hee, ik heb een klacht! Hoera. De spieren in mijn onderrug zijn in staking.
Gelukkig lieten ze me niet zo hulpeloos liggen. Over twee weken weer, maar dan met het thema Kracht.

Dat plezier was van korte duur.

Het nest hing half uit de klimop, twee van deze stakkers lagen eronder. We verdenken een van de buurtkatten, die hier nu vrij spel heeft. Rotbeest.

Mail van onze vriendin de boerin: “Hoi. Onze poes heeft jongen. Willen jullie er eentje? Doei, K.”

Ja, leuk!!
Ehh… nee… wel leuk, maar niet nu.

We missen onze Streep nog steeds, maar met een nieuwe druktemaker op komst, hebben we bedacht dat we een nieuw poezenbeest niet de aandacht kunnen geven die ze nodig heeft. Ik dacht nog even: “Als we er dan twee nemen, kunnen ze elkaar vermaken! Schijt an de buren (die niet van poezen houden).” Maar vooruit, dat kan altijd nog. En bovendien:

Het is nou zo anders leuk in de tuin! Al die vogeltjes! Mussen, mezen, merels, winterkoninkjes, het is echt druk hier. Alles scharrelt tussen de planten en fladdert en fluit in de heg, en de broodkorsten die Sterre niet eet (foei!) vinden gretig aftrek. Vandaag ontdekten we zelfs een mussennest in de klimop, iets lager dan ooghoogte, waar drie ieniemini snaveltjes hongerig bovenuit staken omdat de blaadjes ritselden (helaas was het niet van de mussenmama met een lekkere insectenhap).

Nog maar even genieten van onze nieuwe huisdieren.

Die Sterre, met haar twee jaar en bijna tien maanden, kan ook foto’s maken!

Sterre heeft twee vriendinnetjes op de creche waar ze het allerliefst mee speelt. Onafscheidelijk. Met het ene meisje is het vooral ravotten en druk doen, met de andere kan ze de hele dag zoet zijn met het keukentje en de poppen. Vanmiddag, zo zei de juf, was ze het samenspelen even zat, en toen ging ze in een hoekje boekjes zitten lezen. Totdat ze weer genoeg had van haar momentje-voor-zichzelf, en toen had ze weer energie om buiten te spelen met de vriendinnen. Mooi stel.

Heerlijk, zo’n lang weekend. Deels paas-achtig ingevuld, met uitgebreide ontbijttafel-met-bloemen-en-pluiskuikens, en natuurlijk eitjes verven! En chocola eten!

We zijn ook op verjaardagsvisite geweest, bij een neefje dat 18 werd. Sterre vindt het daar altijd heel gezellig, want er wordt geregeld muziek gemaakt, en de andere neefjes (13 en 8 jaar) willen altijd wel met haar spelen. En zij met hun. Reuze interessant is het als de gameboy tevoorschijn komt…

Ik vond het een mooi weekend om Sterres grote bed in elkaar te zetten en het ledikant aan de kant te zetten. Sterre wilde er ‘s middags direct in. ‘s Avonds was wat problematischer, maar toen ik vertelde dat ik bij haar kwam liggen om een boekje voor te lezen (nu kan het! Bed is even lang als ik ), was het helemaal goed.

Deze actie was ook aanleiding om eens een behoorlijk begin te maken Sterres aanstaande kamer te ontruimen. Alle foto-, duik-, strijk-, was- en naaispullen moeten over de rest van het huis verdeeld worden. Leuke uitdaging! We zijn nog wel even zoet voordat we daar kunnen verven en bekleden. Maar dan kan Sterre ook langzaam wennen.