Tussen hemel en zee

We zijn weer mee geweest, naar het jaarlijkse Pinksterkamp van de duikvereniging. Kamperen op een veld, zo ver mogelijk van de feesttent vandaan natuurlijk, een hoop gezelligheid, bier en duiken. Nou ja, dat bier en duiken niet voor mij. Hoewel ik aan het eind van die warme dag gisteren echt wel een slokje (ik lieg: twee slokjes) heb genomen – van appelsap word je op den duur zo flauw. En eerder die dag heb ik ook nog even met mijn blote voeten in het het Zeeuwse water gestaan. Toen Cor met twee mannen ging duiken en ik met twee vrouwen en vier kinderen op het strandje achterbleef.

We hebben ons uitstekend vermaakt. Sterre en ik met name op en om de camping, waar voor een kleine meid en haar rondbuikige moeder voldoende te beleven was. Het ene moment dat echt iedereen, dus ook de niet-duikers, de hort op was, zijn wij gewoon een middagdut gaan doen. Het ging nog best, slapen op een luchtbed, en dat is maar goed ook, want we gaan nog kamperen in Frankrijk. Maar veel sportiviteit kan ik niet meer aan de dag leggen, man man, ik mag nog zo’n twaalf weken, maar voel me nu al hoogzwanger! Cor heeft dan ook het meeste pak- en sjouwwerk gedaan. Maar goed, he’s got all the fun too, als het zulk zomers weer is, zou ik ook wel willen afkoelen in het duikwater…

Voor Sterre was dit weekend echt feest. Ze kende al wat gezichten binnen de club, dat was een relaxte binnenkomer. Tijdens het buffet vrijdagavond heeft ze met de overige aanwezigen kennis gemaakt door tussen de banken door te rennen en iedereen met een klein vingertje in zijn rug te prikken: “Tikkie! Tikkie!” En iedereen speelde mee door te ‘schrikken’ Dikke pret. De andere dagen waren er kinderen om mee te spelen, van een beetje groot tot heel klein. Van de eerste baby (zes maanden oud) die arriveerde, was ze helemaal vertederd. Die kreeg kusjes en knuffels, Sterre adopteerde haar bovendien heel snel als familielid. “Is mijn zusje,” zei ze tegen mij. Dat belooft veel goeds!

Nog 12 of 13 weken te gaan, drie maanden dus, en dan verwachten we ons tweede meisje. Ik ga zoetjesaan merken wat dat inhoudt, het derde trimester. Het wordt allemaal toch wel een pietsie zwaarder. “Maar ja, je hebt er al eentje rondlopen he, dat scheelt,” zeggen ze dan. Nou ja, ik ben zwanger, en ik wil er toch ook niet niets van merken. Daar doe ik het niet voor Nee, het is nog steeds genieten. Ondanks vermoeidheid, maagzuur en -nu al- 12 kilo extra gewicht. Het blijft een raar iets, dat er een compleet mensje in mijn buik zit – ze draait zich, as we speak, nog eens lekker om. Maar mooi en bijzonder is het ook, dat het allemaal werkt, en dat het zo groeit. Het idee dat het kind levensvatbaar is als het nu geboren zou worden… maar blijf nog maar even lekker zitten hoor! We zijn nog niet klaar.

Ook met 40 of 42 weken is een baby nog niet ‘af’. Mijn draagdoeken, die nu alweer zo’n tijd liggen te verstoffen, gaan straks weer goed dienst doen. En ik heb pas via Marktplaats voor een leuke prijs een ledikantje gekocht waar een zijkant vanaf kan, zodat we straks een echte co-sleeper hebben. Babybed aan ons bed. Kan ik baby wat makkelijker heen en weer schuiven voor de nachtvoedingen. Ik ben al aan het proefslapen onder mijn eigen deken, want we willen het allemaal wel veilig doen… (sleeping apart together in ons tweepersoons bed, Cor mag straks het hele dekbed voor zichzelf. Voorlopig. Dubbel veilig dus ).

Intussen zijn we wel druk aan het klussen. Aan Sterres nieuwe kamer. Ze krijgt lekker de ruimte en het wordt leuk! De gordijnen hangen. Onderwaterthema, maar dan geen visjes. De kastenwand is geverfd. Twee panelen (achterwand van onze kledingkasten) heeft Cor functioneel versierd met een groot prikbord en een even groot vlak schoolbordverf. Houtprofieltjes er omheen om het af te maken. Nu de muren nog mooi wit en de vloer mooi blauw, dat is ook nog een aardige klus. Einddatum 1 juli, dat is gelijk mijn eerste officiele verlofdag. Moet lukken toch?