Cor is de komende week op zee. Op expeditie. Hij gaat met een heel team naar een locatie ver weg, om daar wrakken van spookvissende netten te ontdoen en dieren te bevrijden, te fotograferen en filmen, en de biodiversiteit te onderzoeken. En daarmee aandacht te vragen voor het probleem dat verloren vistuig veroorzaakt op de bodem van de Noordzee. Gedurende die dagen volg ik twee weblogs, allebei ‘Expeditie Doggersbank’ genaamd: die van het team als geheel op www.expeditiedoggersbank.nl, en de weblog die voor het Leidsch Dagblad wordt geschreven. Spannend. Ik heb voor Cor vanmiddag een doosje Primatour gekocht, maar hopelijk heeft hij het niet nodig.
Woensdag bedacht ik me te laat dat mijn afspraak met de verloskundige vroeger moest zijn dan ik op de kalender had geschreven. Vanavond belde de kraamzorg voor een telefonische intake en ik dacht: ‘Met wie? O ja. Hmm, hmm. Ja ja.’
Het gaat hier allemaal zo vanzelf dat ik vergeet dat er toch nog wel even iets geregeld moet worden voor de komst van het nieuwe kind. Het wordt tijd voor mijn verlof, zodat ik tijd heb voor checklists. Nog anderhalve week werken.
We hadden ons niet gerealiseerd dat we rond de D-day herdenkingen in Normandië zouden zijn. Mijn voornemen om de vakantie niet teveel door die oorlogstoestanden te laten invullen veranderde vanzelf. We waren aan de kust van Calvados en zaten er middenin. Hele kolonies van die gasten die het leuk vinden om in het legergroen-van-toen rond te lopen, of liever nog rijden, als bezitters van kostbare jeeps met de nodige wapens en al erop. En motoren, en vrachtwagens. Her en der waren militaire tentenkampen opgeslagen en het was er ongetwijfeld ontspannen en super gezellig. Oorlogje vieren. Gekke mensen zijn het.
Indrukwekkender waren de restanten van De Landing. De gedenktekens van 5 en 6 juni 1944, toen de Britten en Amerikanen een begin maakten met de bevrijding van Europa door de Duitse bezetting. Pointe du Hoc met zijn talloze bomkraters. De Pegasus Bridge. De militaire begraafplaatsen. En nog veel indrukwekkender de levende monumenten, de veteranen. Allemaal van die kwieke, maar breekbare oude mannetjes die krom liepen van de medailles op hun jas. Zij hebben het gedaan, zij hebben het gezien en beleefd en kunnen het navertellen. Daar kan geen bunker of filmbeeld tegenop. Kostbaar, want wie er terugkomt voor de herdenkingen, is 85 jaar of ouder, en daar zijn er vanzelf steeds minder van.
Wij hadden het genoegen Cyril Banks te ontmoeten. Een Engelsman met de nodige dosis humor (hehe), die destijds op een mijnenveger de landing ondersteunde. Omdat hij zelf niet geland is, is hij nooit in Frankrijk onderscheiden. De eigenaar van de camping waar wij een ruime week stonden, heeft daar iets aan gedaan. Banks kreeg zijn onderscheiding – met de nodige ceremonies omkleed – op 4 juni in Vierville-sur-Mer, bij het eerste huis dat op de Normandische kust vanaf zee is bevrijd. Wij mochten daarbij zijn, Sterre heeft Banks zelfs geholpen bij het oplaten van de ballonnen. Een bijzonder moment.
Onvergetelijk was ook het informele samenzijn een paar dagen later. Banks was eregast tijdens de barbecue op de camping, op 8 juni. We hadden het nog even over de ceremonie, en hij vertelde en passant dat hij in september op (op!) een stuntvliegtuigje zou vliegen om geld op te halen voor oorlogsslachtoffers. Toen was het tijd dat ik mijn verjaardagstaart ging aansnijden. Mr. Cyril Banks stond op en zong ‘Happy Birthday’ voor mij. Die ochtend dacht ik nog: ‘Hmm, veertig jaar. Best oud…’ Maar om zo toegezongen te worden, daar wil ik nog wel een keer veertig voor worden. Piepjong ben ik nog!
