Tussen hemel en zee

Een minuutje oud

Zelf de borst gevonden, 20 minuten oud

Bij papa, toen ik gehecht werd

Kennismaken met Sterre

Samen eten

Samen slapen

Blauw bloemetje met walvis. Wakker! Drie dagen oud.

Er ligt een klein meisje op mijn buik te slapen. Zo pieperdepiep klein en mooi. Zo gek dat ze gisteren om deze tijd nog in mijn buik zat. Nog net. Bloem heet ze.

Om negen uur gisterochtend begon het gerommel. Tegen half zes ‘s avonds waren de krampen echte weeën geworden die elkaar regelmatig opvolgden. Om tien voor half acht had ik Bloem in mijn handen. De verloskundige was nog maar net op tijd. Het was heel heftig en er is veel uit mijn bevalplan niet gerealiseerd. Ik heb maar een minuut of tien in het bevalbad gezeten voordat ik wegens dalende harttonen van het kind (voor haar was het ook snel en heftig) naar bed werd begeleid. Maar we hebben een mooie, gezonde dochter die goed kan slapen en goed kan drinken, en ik heb haar zelf opgevangen.

Sterre is nu grote zus en ze is er trots op! En wij ook natuurlijk

Terwijl ik aan het strijken was – man aan het werk, kind op de creche – luisterde ik weer eens naar mijn eigen muziek. Dat doe ik sinds ik moeder ben nog maar zelden, gek genoeg. Serpent’s Egg van Dead Can Dance. Brought back memories. Ik leerde Dead Can Dance zo’n twintig jaar geleden kennen. En specifiek deze cd tijdens een gezellig samenzijn van UM, de korrel binnen mijn studentenvereniging waar ik lid van was. Met UM bestudeerden we verschillende levensfilosofieen – er was een lezing over Soefisme, we bezochten een Hare Krishna tempel en ik geloof dat het Boeddhisme ook aan de orde is geweest. Maar soms was het ook wat luchtiger van aard. Dit keer hadden we thee en space cake. Op mijn studentenkamer, de mooiste, in het voormalig klooster. Het was een zonnige avond en we konden daarna een wandeling maken in het aangrenzende park. Leuk was het. Ik was overigens zo voorzichtig met de space cake dat ik geen effect bemerkte, maar dat kon de pret bij mij dus niet drukken.

Ik heb met niemand van UM meer contact, maar moet sporadisch nog wel eens aan een aantal mensen terugdenken. Een mooi, kleurrijk kluppie. Baz is professor geworden. Paul heeft een heks aan de haak geslagen, een lieve hoor! Homme is dood, had ie zelf gedaan. Anthony is inmiddels vrouw.

En ik… ik ben een ouwe moeder met een kind van drie aan de borst en eentje op komst die ik in doeken ga dragen tot ze echt niet meer wil.

Na Dead Can Dance luisterde ik overigens naar een ordinair cd’tje met Klezmer muziek. Van minder lang geleden, toen ik nog zangles had.

Muziek van Serpent’s Egg op You Tube

‘Mam, wat kun je hiermee doen?’ Dat was wel de essentie van wat een museum voor Sterre mag inhouden. Een plek waar je dingen kunt doen. We gingen samen naar Naturalis vanochtend. De opgezette dieren waren waren interessant, en als liefhebber van stenen en steentjes vond Sterre de vitrines met mineralen ook wel bezienswaardig. Maar het aller leukst waren – naast de andere kinderen die er rond renden – alle apparaten waaraan je kon draaien, op kunt drukken en anderszins iets mee in beweging kan zetten. Inclusief de lift . Leve interactieve musea.

Naturalis door de ogen van een peuter in een paar (helaas donkere) filmpjes:

De meanderende rivier

Pas op voor krokodillen

En hoe leuk een bevallende gnoe en de dreigende hyena zijn, als je ze achteruit kunt laten springen

Sterre begint zich al te verheugen op de komst van haar zusje. Toen we vrijdag een rondje door de polder fietsten, zij nog altijd in het stuurstoeltje, was ze aan het fantaseren: “Als de baby er is, mag die in het kleine stoeltje en ik achter. En we gaan samen spelen, en samen zwemmen, en…” Het zal misschien wel even wennen zijn dat ze in het begin nog niet zoveel samen kunnen, maar ik zie hier al een zussenband ontstaan. Dat komt wel goed. We gaan het rustig aan opbouwen – had ik hier al eens verteld dat ik tot februari fulltime mag moederen? De eerste intensieve periode alle tijd om de beide meiden, samen en apart, de nodige aandacht te geven. Ik ben nog nooit zo lang thuis geweest, maar ik zal me vast niet vervelen. Al zal ik ongetwijfeld te zijner tijd ook weer met veel plezier de deur achter me dicht trekken voor een dagje ‘kantoor’…

Ik verheug me ook, maar geniet ook nog steeds. De buurvrouw constateerde aan de vorm van mijn buik dat ‘t kind is ingedaald, morgen gaat de verloskundige me vertellen of ze gelijk heeft. Ik moet wel om de haverklap naar de wc voor weinig. Maar hoewel ik weet dat de neerwaartse beweging voorzichtig is ingezet (Sterre was overigens ook zo laat), zit ze echt nog niet startklaar, voor mijn gevoel. Ik loop nog best, al is het langzaam.

Maar toch… voor de zekerheid zorg ik dat ik morgen mijn 620 pagina’s tellende boek kan uitlezen. En we hebben nog even een fotosessie gepland vandaag om die plaatjes te schieten die je straks nooit meer over kunt doen. Jullie mogen er eentje zien Even kijken… 14 kilo Sterre en 17 kilo zwangerschap… met gemak.