Tussen hemel en zee

Sterre zei: “Ineke is dood he?” Ja, zij is dood.

“En wij zijn niet dood he? En wij zijn ook niet gevallen.”

En zo is het.

Ze belde Cor op toen we in Normandië waren, en vertelde dat ze te horen gekregen had dat ze was uitbehandeld. Negen jaar geleden was er borstkanker. En daarna waren er steeds weer uitzaaiingen. Je zou er bijna aan gewend raken, het kan niet niet eindig zijn, maar god, ze overwon elke klap, dus waarom de volgende niet.

Wat is er in dat halfjaar veel gebeurd. Dat telefoontje was alweer naar de achtergrond verdwenen, maar het zwaard van Damocles bleef. En dan is het ineens echt over. Ik hoorde hoe zelfverzekerd ze klonk toen ze gisteravond haar moeder, Cors moeder, belde om te zeggen dat ze binnen het uur zou gaan. Een absurd gesprek. Want wat moet je eigenlijk zeggen? En wat zijn je laatste woorden voor je dochter, als je 82 bent?

Ik hoop inderdaad dat ze nu bij haar vader is, die ook al veel te vroeg ging hemelen. We zullen haar echt missen.

juli 2007

We gaan een ruim halfjaar terug in de tijd. Onze zomervakantie, begin juni in Normandië, wat een mooie belevenis was dat. Even genieten weer hoor!

Check de fotogallery voor de rest van de zomerse plaatjes (zonder bijschriften nog, sorry)

De buren klagen, maar ja, die zijn oud. En dan valt het niet mee om je stoepje sneeuwvrij te houden in deze tijden. Vogeltjes hebben het ook even zwaar. Wij vinden het prachtig. Je moet wel goed bedenken hoeveel een peuter kan hebben, want als ze het na een twintig minuten sleeën zat is wegens kou, dan is de weg terug soms lang. Ondanks de superfijne wantjes-met-mouw, de regenbroek en de muts. Gelukkig kom je zo nu en dan een leuke afleiding tegen: kerstmeisjes. De goed ingepakte baby heeft nergens last van. Die valt na een stukje hobbelen gewoon in slaap.

Met alleen wit is natuurlijk wel saai, maar met sjablonen werken weer nieuw, dus leuk! Buiten is al helemaal in de stemming, binnen is er een beginnetje gemaakt met de kerstversieringen.

Ik vind het kunstwerken.

Over deze tekening vertelde Sterre: ‘Dat is een ‘mezicht’ met armen en handen. En haren. En een papa erbij.’ En nog het een en ander. Zien jullie de handen?

Gisteren tekende ze een gezicht met een kleiner cirkeltje als buik er onder. Toen nog armen en benen erbij, maar die kwamen dan toch wel weer aan het gezicht vast

En de stiften van Sinterklaas. Die inspireren ook. Er komen ineens allemaal vormen uit. ‘Ik heb een zes getekend! En papa’s naam.’ Ofwel: de 6 had de vorm van een p. Zoekplaatje

Ik heb jullie nog niet eens verteld dat Sterre al heel veel letters herkent. Nu nog in de vorm van ‘de B van Bloem. En Bert.’ Maar vooral, als ze ergens een B tegenkomt: ‘Dat is Bloems naam!’ Het begon met een setje magnetische letters dat ze cadeau kreeg (van familie Mo6! ), en toen had een of andere winkelketen ook nog een houten alfabetpuzzel in het schap. Ik ben intussen maar even gestopt met het ‘spel’, anders kan ze straks lezen voordat ze naar de kleuterschool gaat. Hoewel ik het niet kan laten voorzichtig de kleine letters te introduceren. Dat vergt wat creativiteit, maar ideeën zat

Ik heb nu al te weinig tijd voor alles, en dan moet ik in februari nog weer gaan werken ook, drie en een halve dag per week! Pffff. Er moet straks echt een enorme knop om hoor!

Zo. En nu weer achter die laptop vandaan…

We lezen voor omdat het leuk is, en het is ook nog eens goed voor de ontwikkeling. Geen nieuws, toch? Toch wel, blijkbaar. Iemand heeft uit onderzoek geconcludeerd dat lezende kinderen het beter doen op de maatschappelijke ladder. Toch leuk om te weten.