Tussen hemel en zee

Ik weet niet wie harder schrok, zij of ik. Ze had al een paar keer op tafel gezeten, en uit alle appels een hapje genomen. Als we de deur open laten staan, zit ze bovenaan de trap. Nu was ze op de stoel geklommen en er achterover vanaf gevallen. Gelukkig ving ik haar halverwege de val. Thank God.

Ze doet trouwens ook steeds meer stappen los, met een triomfantelijke lach op haar gezicht. En vanmiddag wandelden we een hele straat door, haar kleine handje om mijn vinger geklemd. Nog drie weken en dan gaat ze ‘over’ van de babygroep naar de peutergroep. Poeh hee.