Tussen hemel en zee

Bloem is nu 8370 gram. Op de curves van het consultatiebureau ziet haar lijntje er zo uit:

Van +1 naar -1, afgezet tegen de gemiddelde lijn… van ‘flessenkinderen’. De norm in CB-land. Niet zo goed gegroeid, krijg je dan te horen (‘maar ja, ze beweegt veel,’ zegt men er dan gelukkig nog bij).

Op de curves van de WHO, waar de gemiddelden van borstgevoede kinderen in grafieken zijn uitgezet, krijg je een heel ander beeld:

Hier zie ik dat ze tussen de vorige twee metingen een flinke spurt heeft gemaakt (jaja, slagroom! ) en daarna weer mooi naar het middelste lijntje is teruggekomen.

Je kunt je voorstellen dat borstvoedingsmoeders heel wat te verdedigen hebben op het consultatiebureau. Als ze niet al flink onzeker worden gemaakt bij gebrek aan kennis van moeder of bureau. Ik trap er niet in hoor!

En toen raakte ik in gesprek met de leidsters van de babygroep. Waarvan er eentje vroeg of ik al gewend was aan het feit dat ik apart moest zitten als ik Bloem wilde voeden bij het ophalen. Ze vond het zielig en eigenlijk gek, en er was niet eens een gemakkelijke stoel. Ze kende de afspraak sinds ik aan de bel had getrokken (als oudgediende nota bene), maar haar was nooit iets gevraagd…

Het was tijd om opnieuw in gesprek te gaan. Het nieuwe hoofd ontving me vriendelijk en we babbelden wat over het werk en over haar eigen (als baby borstgevoede!) peuter. Waar ik een mooi bruggetje vond om over te stappen naar waar ik voor kwam. Waarop zij de argumenten van het vorige hoofd begon te herhalen waarom voeden op de groep geen goed idee zou zijn. Ik vreesde dat ik weer bot zou vangen.

Maar ook ik herhaalde mijn argumenten. En ik had nog wat troeven. In het eerste gesprek heb ik op een uitspraak aangestuurd waarvan ik later constateerde dat die niet klopte. Nee, ouders die bij het ophalen van hun kind komen op het moment dat het de fles wordt gegeven, en dat dan van de leidster overnemen, worden NIET naar de aparte ruimte gestuurd. Dus het enige punt dat ik nog redelijk steekhoudend vond, dat voeden op de groep – door anderen dan de leidsters zelf – inbreuk zou maken op het groepsproces, was dus ook maar beperkt houdbaar.

Er is natuurlijk veel meer besproken. En ik weet niet meer wanneer het precies gebeurde, maar ergens in het gesprek hoorde ik haar ineens zeggen: “Ik wil de kaders gaan omschrijven en de afspraak in overleg met mijn medewerkers nog eens opnieuw bekijken.”

Tadaaaa!!! Ik wilde nog niet te vroeg juichen, maar dat klonk naar een overwinning. Dat was een paar weken geleden. En vanmiddag hoorde ik onofficieel dat in het werkoverleg was besloten dat borstvoeden op de babygroep mag. Wel onder die en die voorwaarde. En alleen op de babygroep, niet op de peutergroepen. Waarbij ik dan wel denk: ze hebben het nog niet helemaal begrepen, maar dat houd ik even voor me. De belangrijkste slag is gewonnen!

Nu is Bloem inmiddels zo groot dat ze bij onze begroeting wel onmiddellijk in mijn decollete duikt (ook als ze net haar derde flesje heeft gedronken), maar ook met een klein beetje afleiding wel kan wachten tot we thuis zijn om de ergste mamahonger te stillen. Dus voor ons tweetjes maakt het niet veel meer uit. Maar voor al die babietjes en verse moeders die nog komen gaan wel. En ondertussen ga ik gewoon op alle mooie dagen peuters bijles geven in de speeltuin om de hoek.

Breastfeeding in public: what’s the big deal?

Erykah Badu doet het ook.

Alweer een hele tijd terug schreef ik een protestmail naar het kinderdagverblijf van onze kinderen. Er bleek een afspraak te bestaan dat moeders die ter plekke hun kind de borst willen geven naar een aparte ruimte moeten. Het ‘pauzehok’ in dit geval. En daar was ik het niet mee eens.

Ik werd door het locatiehoofd en iemand van de oudercommissie uitgenodigd voor een gesprek. Allerlei argumenten kwamen op tafel. Sjonge, wat kun je in een uur veel zeggen. En je achteraf dan afvragen wat ervan is aangekomen. De oudercommissie had er voor mijn gevoel in hun voorbereidende vergadering een wedstrijdje van gemaakt: probeer zoveel mogelijk argumenten te verzinnen om de huidige afspraak te onderbouwen. En het locatiehoofd was ook vrij stellig: ik wil wel naar je luisteren, maar ik doe het toch op mijn manier. Althans, zo interpreteerde ik het toen ik de deur uit liep. Het gesprek was overigens prima, al moest ik mezelf regelmatig herhalen. ‘Ja, het is prettig dat de mogelijkheid er is om je rustig terug te trekken, maar laat het de keuze van de moeder zijn om dat te doen. Dat is iets anders dan de opdracht om je af te zonderen.’ Ik had het idee dat ik bij elk punt wel een weerwoord had. Maar uiteindelijk was er een punt waar ik op dat moment niet veel tegenin te brengen had. Het Groepsproces. Een moeder die langer dan een gemiddeld breng- en haalmoment in de groepsruimte verblijft om haar kind te voeden, is op dat moment een indringer en verstoort Het Groepsproces.

Aha. Ervan uitgaande dat dat klopt – dat geldt dan blijkbaar niet voor kinderdagverblijven waar voedende moeders wel op de bank tussen de andere kinderen mogen neerploffen, maar vooruit – kan ik nu concluderen dat we het in feite niet over borstvoeding hebben, maar over alles wat de groep onnodig kan verstoren. Inclusief ouders die net even te lang blijven hangen voor een praatje. Maar formuleer het dan anders en instrueer je medewerkers…

Het was tegen beter weten in, maar ik heb de discussie even gelaten voor wat het was. Intussen had ik nog wel even een gesprek met een locale krant (pdf) over ‘borstvoeding openbaar’. Ik ging weer aan het werk, Bloem had haar eerste wen-dagen op de creche en als ik haar haalde, trok ik me terug in het pauzehok voor een voeding. Met de deur wagenwijd open, dat wel, zodat ik naar andere ouders die hun kind kwamen halen kon zwaaien. En ik wachtte geduldig tot het oude locatiehoofd haar functie had overgedragen en het nieuwe locatiehoofd een beetje was ingewerkt op haar post.

En toen… (wordt vervolgd)

‘Vroegah’, toen Sterre nog een baby was, kolfde ik op mijn werkdagen melk voor haar op een kantoortje. Mijn leidinggevende achtte de formeel beschikbare ehbo-ruimte in de kelder niet geschikt en kon dit alternatief regelen. Prima plek, aan het andere uiteinde van het gebouw weliswaar, maar met daglicht, een koelkastje, en een eigen sleutel. Drie keer per dag kolfde ik er, tot Sterre zes maanden was, daarna twee keer per dag tot mijn kolfrecht afliep – weer drie maanden verder – en vervolgens heb ik nog vier maanden mijn lunchpauze opgeofferd, met liefde uiteraard. (Met zoveel liefde zelfs, dat ik ook als moeder en schrijver aan een fotoserie heb meegewerkt.)

Maar nu was er geen kantoortje vrij en werd ik alsnog naar de kelder verwezen. Maar ik ken inmiddels genoeg verhalen en ben zelf ook wat ervaringen rijker, dus ik vond het best. En ik moet zelfs constateren dat het een mooiere kolfplek is dan ik had. Ideaal is anders, maar vooruit. Ik hoef de portiers niks meer te vragen als ik voor de sleutel kom. Er ligt mooi, nieuw laminaat. Er is heet, stromend water bij de hand om de kolven te spoelen – voorheen moest ik nog een gang af voor koud water bij het toilet. En de stoel is super comfortabel. Met armleuningen en voetsteunen, en zelfs wielen!

Nadeel is wel dat de ruimte een enkele keer door een ander in gebruik is. Toen mij dat vorige keer overkwam, heb ik eerst een halfuur gewacht, maar toen ben ik toch gaan kijken of ik er niet gewoon naast kon gaan zitten. De vrouw vond het niet erg, ze bood zelfs haar excuses aan, ze moest wel nog even bijkomen van een flauwte. Maar ze had zelf (toevallig!) tot voor kort ook gekolfd, vertelde ze, dus ze wist wat het was. Dus toen ben ik mijn ding gaan doen met discreet mijn rug naar haar toe, en had intussen nog een heel aardig kennismakingsgesprekje met deze collega. Elk nadeel heeft zijn voordeel.

Gisteren was Bloem precies een halfjaar oud. Hieperdepiep hoera! En vandaag (omdat Cor gisteren niet thuis was) kreeg ze haar eerste vaste voedsel. Best lekker, een gestoomd worteltje

Ze zoog de stukjes ervan af. Er was ook een soort van kauwen. En als het te groot was, werkte ze het gewoon weer naar buiten. Prachtig om te zien! We beginnen aan een nieuwe fase. A la Rapley uiteraard.

En dan het filmpje! De televisie kan uit hoor…

Bloem is geen fan van flesjes. t Wordt tijd om uit een beker te leren drinken. Niet slecht voor een tweede poging…

Ik stuurde een week geleden een mail naar de crèche:

Beste M, beste oudercommissie,

vanmiddag werd ik geconfronteerd met de (nieuwe?) afspraak dat er geen borstvoeding op de groep gegeven mag worden, maar dat je je daarvoor dient terug te trekken in een aparte ruimte. Ik had Bloem bij me toen ik Sterre ophaalde en Bloem huilde omdat ze honger had. Ik ben toen op de vensterbank gaan zitten om haar te voeden, waarop de leidster zei dat ik even rustig kon gaan zitten in de betreffende ruimte. Voor ons is het niet nodig om apart te gaan zitten, maar toen legde de leidster uit dat het niet zozeer een vriendelijk voorstel was, maar dat het om een afspraak ging dat er niet op de groep gevoed mag worden, sinds een paar ouders daartegen hadden geprotesteerd.

Het verbaasde mij echt en ik wil graag een protestgeluid laten terughoren. Ik voelde me echt weggestuurd (dat neem ik de betreffende leidster vanzelfsprekend niet persoonlijk kwalijk), alsof ik iets ging doen wat niet door de beugel kon. Een baby die aan de borst drinkt doet iets heel natuurlijks, en het is net zo vanzelfsprekend als dat de grotere kinderen hun boterham en melk aan tafel nuttigen. Bij borstvoeding geven hoeft er weinig meer bloot getoond te worden dan wat je op een mooie zomerdag op de crèche ziet. Dus ik begrijp ten eerste niet waarom de betreffende ouders zich eraan storen (ze kunnen tenslotte ook gewoon de andere kant op kijken als ze het niet willen zien) en ten tweede niet waarom de crèche zich daar met algemeen beleid wat aan gelegen laat liggen. Ik wil jullie er ook op attenderen dat zelfs het Voedingscentrum – onder meer met een fotoexpositie op Het Plein in Den Haag, zie http://www.voedingscentrum.nl/nl/voedingscentrum/dossiers/gewoon-borstvoeding.aspx – aandacht vraagt voor het feit dat borstvoeding ‘gewoon’ en ‘normaal’ is, dus ook in het openbaar getoond moet kunnen worden.

Ik vind het ‘borstvoedingsonvriendelijk’ dat er in een omgeving waar juist zoveel baby’s en jonge kindjes zijn geen borstvoeding op de groep gegeven kan worden en het is voor voedende moeders (in het algemeen) net zo goed storend. Ik wil jullie dan ook verzoeken de afspraak ongedaan te maken.

hartelijke groet,
Jesca Zweijtzer

Het voorlopige antwoord:

Beste Jesca,

Onderstaand punt zal besproken worden in de eerstvolgende oudercommissievergadering van 2 november aanstaande.
Hopende je op dit moment voldoende te hebben geïnformeerd, verblijf ik,

Met vriendelijke groeten,

A

We zullen zien…

Ik zei tegen Sterre, die al heeeel lang op de trampoline had gesprongen: “Ga je mee naar huis? Ik heb dorst en wil wat drinken.” Zij wilde liever blijven en had een praktische oplossing: “Je kan ook hier drinken. Doe je t-shirt omhoog en drink maar zo.” Oftewel: neem zelf ook een slokje borst.

Een minuutje oud

Zelf de borst gevonden, 20 minuten oud

Bij papa, toen ik gehecht werd

Kennismaken met Sterre

Samen eten

Samen slapen

Blauw bloemetje met walvis. Wakker! Drie dagen oud.

mocht iemand klagen, zeg dan: was jij blijer geweest als de natuur de prenatale manier van voeden na de bevalling in stand had gehouden, dat ik hier vast zou zitten aan mijn baby met zo’n navelslurf? (lees meer op Viva.nl)

En zo is dat. Het bestaat hoor, dat moeders in eet- en drinkgelegenheden verzocht worden hun baby elders te voeden! Er was zelfs een arts in een Belgisch ziekenhuis die borstvoeding in het ziekenhuis onethisch vond en er de politie op afstuurde…

Gelukkig kan het ook anders.