Tussen hemel en zee

Een minuutje oud

Zelf de borst gevonden, 20 minuten oud

Bij papa, toen ik gehecht werd

Kennismaken met Sterre

Samen drinken

Samen eten

Samen slapen

Blauw bloemetje met walvis. Wakker! Drie dagen oud.

mocht iemand klagen, zeg dan: was jij blijer geweest als de natuur de prenatale manier van voeden na de bevalling in stand had gehouden, dat ik hier vast zou zitten aan mijn baby met zo’n navelslurf? (lees meer op Viva.nl)

En zo is dat. Het bestaat hoor, dat moeders in eet- en drinkgelegenheden verzocht worden hun baby elders te voeden! Er was zelfs een arts in een Belgisch ziekenhuis die borstvoeding in het ziekenhuis onethisch vond en er de politie op afstuurde…

Gelukkig kan het ook anders.

Ook ik probeer een afgewogen keuze te maken. Wel of niet inenten tegen de mexicaanse griep. Mijn dochter dan. We, bedoel ik, onze dochter. En we dachten eerst: niet nodig, sterk en gezond kind, milde griep, en toch die vreemde stoffen in dat lijffie. Maar ergens ben je ook niet helemaal gerust, en ga je toch weer twijfelen, met de oproep van de GGD in je hand en horrorverhalen over leuren met een doodziek kind omdat de ziekenhuizen overvol zijn. Of erger.

Toen kreeg Cor van (nota bene) de arts van het consultatiebureau een suggestie mee naar huis (naast ons alweer goedgekeurde kind). En las ik vervolgens een berichtje in het NRC. En hakte een knoop door. Ik weet niet of het de beste knoop is (en voor ieder ander zal iets anders gelden), maar wel een goeie, denk ik.

Ik de lasten, zij de lusten. Dankjewel, huisarts-die-niet-moeilijk-doet. Au mijn arm.

In het opiniekatern van het NRC van vandaag staat een groot artikel van een Amerikaanse journaliste die stelt dat borstvoeding niet zo heel veel beter is dan kunstvoeding als wel wordt beweerd (”Borstvoeding is niet onmisbaar”). Dat de onderzoeken die de voordelen van borstvoeding onderbouwen niet deugen. Dat in haar omgeving elke moeder een borstvoedingsfascist (nota bene) is en ze gebruikt de term ’slaafs’ bij het refereren naar exclusief borstvoeden.

Toen ik de eerste keer van de term borstvoedingsmaffia hoorde, viel ik bijna van mijn stoel. Hoe kan het dat moeders die kiezen voor zoiets natuurlijks en goeds, met zo’n akelige term worden bestempeld? Later, toen ik voorbij die ‘magische’ zesmaandengrens was en me ging verdiepen in wat daarvoor voor mij vanzelfsprekend was, ging ik begrijpen waar de woede van die mensen vandaan komt. Wie geen borstvoeding wil of kan geven, of stopt voor de zes maanden om zijn, vindt dat ze een schuldgevoel aangepraat krijgt. Die heeft het gevoel dat ze zich altijd en overal moet verdedigen – en doet dat dan ook. En de beste verdediging is natuurlijk de aanval. Toch? Deze journaliste is geen uitzondering.

Het is goed dat allerlei organisaties zich inzetten voor goede voorlichting over borstvoeding en de randvoorwaarden voor het geven van borstvoeding proberen te scheppen. Kunstvoeding was lang de norm. En de tijd dat er schrijnend gebrek aan kennis over borstvoeding was, is nog lang niet voorbij. Er valt dus nog een hoop winst te behalen. Niet om alle moeders die vroeg of later voor kunstvoeding kiezen te vertellen dat ze slechte moeders zijn. Maar om die moeders die graag borstvoeding willen geven en tegen problemen aanlopen te ondersteunen – zodat ze een gefundeerde keuze kan maken tussen wel of niet doorgaan.

En daarom voelen sommige ‘flessenmoeders’ zich bedreigd. In het nauw gedreven door informatie over borstvoeding die overal opduikt. Dan gaan ze akelige dingen roepen. Terwijl er bij mijn weten (maar goed, ik weet nog niet zoveel) niemand is die beweert dat kinderen, in de westerse samenleving althans, niet gezond groot worden van poedermelk.

Anyway, het is goed dat er discussie is. Borstvoeding is niet onmisbaar en ook niet zaligmakend. Maar wij gaan nog even gezellig door. En durf er eens wat van te zeggen!

O ja, in juni begin ik aan de opleiding tot contactpersoon voor de VBN (Vereniging Borstvoeding Natuurlijk). Kan ik misschien een kiezeltje bijdragen.