Tussen hemel en zee

Sterre haalt een zaklampje helemaal uit elkaar en zet het weer in elkaar. Werkend. Vijf onderdelen. Aanleg voor techniek heeft dat kind

Sterre mag van mij niet met pen tekenen, want ze tekent zo nu en dan nog steeds op dingen die daar niet voor bedoeld zijn. Maar soms heb je niet anders bij de hand, en soms blijkt er toch nog gewoon ergens een pen rond te slingeren. Nu ja, ze doet er ook wel eens wat leuks mee.

Twee weken terug verbaasde ze me met een creatie waarbij de onderdelen van een gezicht min of meer in de goede positie stonden. En dat ze herkenbaar waren, met wat fantasie.

En een week later zag ik dit:

Helemaal zelf gedaan, die meid!

Maar dan het betere werk. Wow!

Ik vind die Japanse esdoorns zo mooi. Riep ik een keer en toen zei mijn moeder: “Zal ik je die dan voor je verjaardag geven?” Ze gaf er drie. Maar ze zijn nog klein, dus we kunnen er nog alle kanten mee op. En ik, die eerst in mijn hoofd had dat er nog wel ergens een open plekje in de voortuin was, bedacht me met de boompjes in mijn hand dat Japanse esdoorns niet een open plekje moesten vullen, maar alle ruimte nodig hebben. Nu ben ik de hele voortuin aan het slopen. Ik heb er al die jaren dat we hier wonen nog nooit echt iets aan gedaan, maar heb het tuintje nooit mooi gevonden. Teveel hosta enzo.

De boompjes hebben een plekje, de lavendel blijft ook staan. Verder hoop ik maar dat het iets moois wordt, want ik doe ook maar wat. En waar het eindigt, weet ik niet. Het blijft experimenteren, net als met het bloementuintje dat ik vorig jaar in de achtertuin heb aangelegd en dat nu een groene wildernis is. Wordt vervolgd!

Omdat het zo leuk is:

(Dat schoonboenen achteraf is minder, maar vooruit…)

Er was eens een leuk t-shirt maat L, dat te groot was voor Jesca en te klein voor Cor. Jaren lag het in de kast, onderop de stapel, vergeten. Totdat er ineens ruimte nodig was, en het met een stapel afgedragen goed in een vuilniszak belandde. Op zolder. Met het vooruitzicht te verdwijnen in een kledingcontainer.

En toen was er eens een boekje met leuke ideeen. Hoe je afgedankte kleding heel simpel kunt omtoveren tot iets leuks voor je baby of dreumes. En zo leefde het t-shirt toch nog langer, en vast ook gelukkig, verder als jurk maatje 80.

Men neme een truitje van dochterlief en een afgedankt t-shirt. Leg het truitje op het t-shirt, met de hals en bovenkant mouwen gelijk – die hoeven straks niet meer genaaid te worden. Trek het truitje met krijt om, neem een centimeter extra voor de naden en laat de onderkant lang als je er een jurkje van wilt maken. Uitknippen, binnenstebuiten keren, naaien*, klaar! Tricot hoeft niet gezoomd te worden, het rafelt niet en rolt om, ook leuk.

*of locken, maar als je geen lockmachine hebt, zoals ik, dan naai je twee rechte naden met een krappe cm afstand, en dan een grote zigzag ertussen.

Ook een groot plezier trouwens, als het mooi weer is en je kunt in de tuin spelen: een teil met water en wat bakjes en doekjes. Kan ‘t kind lekker kliederen planten water geven en tegels poetsen terwijl moeders toekijkt, of zich nuttig maakt door het groen een beetje te fatsoeneren.

Oh, en waarom er verder niet zoveel meer uit mijn handen komt tegenwoordig: dit filmpje duurt een lange (?) vijf minuten, maar hier kun je toch uuuuuren naar kijken?

Tekenen is nu echt een van Sterres favoriete bezigheden. Zet haar met een blad papier en wat kleurtjes aan haar tafeltje en je hebt er geen kind meer aan. Leuker nog is natuurlijk als mama of papa erbij gaat zitten tekenen en verzoeken van Sterre op papier uitwerkt, zoals een muis, een molen, een konijn. Een dankbare taak, een paar lijnen is genoeg. Maar ze gaat nu zelf ook meer doen dan alleen krassen. Haar tekeningen krijgen vorm. En ze worden met zorg gemaakt. (2 minuten film)

Dat is waar ook. Ik had nog niet laten zien dat mijn zelfgemaakte tas / Onbag (met dank aan Sarah) af was.

Ik moet nog even wennen aan de staarten die overblijven als de hengels zijn geknoopt, maar verder ben ik er supercontent mee. Er kan heul veul in. Maar het hoeft niet.

Hij kan als schoudertas en als rugzak. Het patroon is ervoor gemaakt om te gebruiken in combinatie met kind-in-draagdoek, maar ik gebruik hem dagelijks. En ik moet zeggen: k heb het best netjes gedaan, voor een naai-nitwit!

Koud en grauw is het buiten, bah. We zijn wel naar buiten geweest en hebben even staan kijken naar de kinderen op het schoolplein waar Sterre later (veel later) ook een van zal zijn. Maar daarna maar weer lekker in huis klooien. Ik bedacht een experiment: vingerverven. Een groot tafelkleed op de grond geplakt, stuk behang erop geplakt, Sterre in een t-shirt van mij gehuld, en maar kijken wat ze ervan zou bakken.
Nou, dat ging fantastisch! In den beginne beperkte ze zich tot het papier. Toen ontdekte ze dat niet alleen papier beschilderd kon worden. T-shirt, handen, voeten… Toen haar haar aan de beurt was, heb ik er maar een einde aan gebreid en haar onder de douche gezet. Creababy hoor!

Ik ben even wat minder online. De echte reden is dat de router van slag af was en ik alleen nog maar de pc aan de praat heb gekregen (en niet de draadloze verbinding van de laptop). Nu moeten Cor en ik vechten om wie achter de computer mag, en ik verlies meestal, want hij is veel groter en sterker. Dus ga ik maar andere dingen verzinnen om mij niet te hoeven vervelen. Ik heb nu een klus waar volgens mij heel wat uurtjes in gaan zitten. Ik maak een tas. Een Onbag, om precies te zijn. En dit is het begin.