Tussen hemel en zee

Ik vind die Japanse esdoorns zo mooi. Riep ik een keer en toen zei mijn moeder: “Zal ik je die dan voor je verjaardag geven?” Ze gaf er drie. Maar ze zijn nog klein, dus we kunnen er nog alle kanten mee op. En ik, die eerst in mijn hoofd had dat er nog wel ergens een open plekje in de voortuin was, bedacht me met de boompjes in mijn hand dat Japanse esdoorns niet een open plekje moesten vullen, maar alle ruimte nodig hebben. Nu ben ik de hele voortuin aan het slopen. Ik heb er al die jaren dat we hier wonen nog nooit echt iets aan gedaan, maar heb het tuintje nooit mooi gevonden. Teveel hosta enzo.

De boompjes hebben een plekje, de lavendel blijft ook staan. Verder hoop ik maar dat het iets moois wordt, want ik doe ook maar wat. En waar het eindigt, weet ik niet. Het blijft experimenteren, net als met het bloementuintje dat ik vorig jaar in de achtertuin heb aangelegd en dat nu een groene wildernis is. Wordt vervolgd!

Omdat het zo leuk is:

(Dat schoonboenen achteraf is minder, maar vooruit…)

Er was eens een leuk t-shirt maat L, dat te groot was voor Jesca en te klein voor Cor. Jaren lag het in de kast, onderop de stapel, vergeten. Totdat er ineens ruimte nodig was, en het met een stapel afgedragen goed in een vuilniszak belandde. Op zolder. Met het vooruitzicht te verdwijnen in een kledingcontainer.

En toen was er eens een boekje met leuke ideeen. Hoe je afgedankte kleding heel simpel kunt omtoveren tot iets leuks voor je baby of dreumes. En zo leefde het t-shirt toch nog langer, en vast ook gelukkig, verder als jurk maatje 80.

Men neme een truitje van dochterlief en een afgedankt t-shirt. Leg het truitje op het t-shirt, met de hals en bovenkant mouwen gelijk – die hoeven straks niet meer genaaid te worden. Trek het truitje met krijt om, neem een centimeter extra voor de naden en laat de onderkant lang als je er een jurkje van wilt maken. Uitknippen, binnenstebuiten keren, naaien*, klaar! Tricot hoeft niet gezoomd te worden, het rafelt niet en rolt om, ook leuk.

*of locken, maar als je geen lockmachine hebt, zoals ik, dan naai je twee rechte naden met een krappe cm afstand, en dan een grote zigzag ertussen.

Ook een groot plezier trouwens, als het mooi weer is en je kunt in de tuin spelen: een teil met water en wat bakjes en doekjes. Kan ‘t kind lekker kliederen planten water geven en tegels poetsen terwijl moeders toekijkt, of zich nuttig maakt door het groen een beetje te fatsoeneren.

Oh, en waarom er verder niet zoveel meer uit mijn handen komt tegenwoordig: dit filmpje duurt een lange (?) vijf minuten, maar hier kun je toch uuuuuren naar kijken?

Tekenen is nu echt een van Sterres favoriete bezigheden. Zet haar met een blad papier en wat kleurtjes aan haar tafeltje en je hebt er geen kind meer aan. Leuker nog is natuurlijk als mama of papa erbij gaat zitten tekenen en verzoeken van Sterre op papier uitwerkt, zoals een muis, een molen, een konijn. Een dankbare taak, een paar lijnen is genoeg. Maar ze gaat nu zelf ook meer doen dan alleen krassen. Haar tekeningen krijgen vorm. En ze worden met zorg gemaakt. (2 minuten film)

Dat is waar ook. Ik had nog niet laten zien dat mijn zelfgemaakte tas / Onbag (met dank aan Sarah) af was.

Ik moet nog even wennen aan de staarten die overblijven als de hengels zijn geknoopt, maar verder ben ik er supercontent mee. Er kan heul veul in. Maar het hoeft niet.

Hij kan als schoudertas en als rugzak. Het patroon is ervoor gemaakt om te gebruiken in combinatie met kind-in-draagdoek, maar ik gebruik hem dagelijks. En ik moet zeggen: k heb het best netjes gedaan, voor een naai-nitwit!

Koud en grauw is het buiten, bah. We zijn wel naar buiten geweest en hebben even staan kijken naar de kinderen op het schoolplein waar Sterre later (veel later) ook een van zal zijn. Maar daarna maar weer lekker in huis klooien. Ik bedacht een experiment: vingerverven. Een groot tafelkleed op de grond geplakt, stuk behang erop geplakt, Sterre in een t-shirt van mij gehuld, en maar kijken wat ze ervan zou bakken.
Nou, dat ging fantastisch! In den beginne beperkte ze zich tot het papier. Toen ontdekte ze dat niet alleen papier beschilderd kon worden. T-shirt, handen, voeten… Toen haar haar aan de beurt was, heb ik er maar een einde aan gebreid en haar onder de douche gezet. Creababy hoor!

Ik ben even wat minder online. De echte reden is dat de router van slag af was en ik alleen nog maar de pc aan de praat heb gekregen (en niet de draadloze verbinding van de laptop). Nu moeten Cor en ik vechten om wie achter de computer mag, en ik verlies meestal, want hij is veel groter en sterker. Dus ga ik maar andere dingen verzinnen om mij niet te hoeven vervelen. Ik heb nu een klus waar volgens mij heel wat uurtjes in gaan zitten. Ik maak een tas. Een Onbag, om precies te zijn. En dit is het begin.

Nee, geen sinterklaasfeest nog dit jaar. Maar we zijn wel bij (o)ma in de polder geweest, en de Sint had toch mooie kijk- en voorleesboeken door de schoorsteen laten gooien. Waaronder het prachtige prentenboek ‘Sinterklaas’ van Charlotte Dematons [klik voor prenten!] Dank u Sinterklaasje!

Sterre heeft thuis nog zoveel speelgoed te ontdekken. Ik heb vanmiddag het doosje waskrijtblokjes maar weer eens tevoorschijn gehaald om te kijken of ze er nu wel wat mee wilde. En ja, afgezien van het krassen was het ook heel leuk om de blokjes voortdurend in en uit het doosje te doen en er zo nu en dan op te bijten (maar dat kan bij bijenwas niet veel kwaad). Maar de eerste twee tekeningen zijn een feit, en ik heb ze natuurlijk op de koelkast geplakt!

Er zullen er vast nog veeeeeel volgen

Het lukt me redelijk om wat minder online te zijn. Kom je nog eens tot wat andere dingen! Heerlijk. Zo heb ik inmiddels een leuk knutselprojectje kunnen afronden. Gisteravond op een zoompje na de laatste hand gelegd aan een pop voor Sterre. En hoewel het nog net zo leuk is om mijn tas leeg te halen bijvoorbeeld (en in mijn portemonnee de pasjes te zoeken met een foto van mama erop), was ze vanochtend ook wel blij met dit speeltje…

(En wat kan ze lekker kletsen he?)

Wat zal ik nu eens maken?

Het kost me nog enige moeite om er tijd voor in te ruimen, maar het begin is er. De creatieve in mij komt weer om het hoekje kijken. En die heeft gedaan wat al heeeeel lang op de verlanglijst stond.

Kijk:

In 2004 vond ik op een markt in Yunnan een geborduurde doek, die ik echt helemaal gorgeous vond. Qua kleuren, de fijne draad, het patroon, alles was mooi. Dat hebben ze aan me gezien, dat ik daar weg van was, want hoe vaak ik ook weg liep, en weer terugkwam met een nieuw bod, en weer weg liep, het lukte me niet de prijs te laten zakken tot iets normaal Chinees. Uiteindelijk heb ik hem toch gekocht voor veel geld. En geen moment had ik spijt. Thuis heb ik hem ingelijst en aan de muur gehangen, daar waar er geen zon bij kon. En elke keer als ik er langs liep, was ik weer verliefd.

Ik had hem ook gekocht met de wetenschap dat het een draagdoek was, en het idee dat ik daar misschien eens een kind mee zou dragen. Als…

Nu vond ik dat het er toch eens tijd voor werd. Alhoewel, ik twijfelde nog, want misschien zou ik hem verprutsen. Maar goed, met wat tips en goede moed heb ik op de markt stof gekocht en ben ik mijn naaimachine gaan inwijden. En zie daar.

Me so proud!