Tussen hemel en zee

Hij is leuheuk!!!!

Eindelijk weer eens een weekend waarin we met ons drietjes thuis waren, zonder afspraken, zonder activiteiten buiten de deur. Ook wel eens lekker hoor, op zijn tijd (niet te vaak, dat wordt saai). Kon ik bij Cor een verzoekje doen om te mogen uitslapen. Hij wil dat graag een dag van tevoren hebben ingediend, maar daar geniet ik dan ook extra van: nog even twee uurtjes slaap aan de nacht te plakken terwijl manlief en dochterlief zich ergens beneden vermaken. Om dan tussen negen en half tien weer – hups – naast mijn bed te staan, anders is het zonde van de dag. En dan te bedenken dat we vroeger rustig tot elf uur bleven liggen, wat een tijden!

En konden we samen wandelen. Vandaag was het wandelweer. Ik neem me vaker voor om vaker te gaan wandelen, maar nu heb ik het ook gedaan. Drie keer binnen twee weken, waarvan een keer zonder kind. Lekker zeg! Ik voel me heel sportief. De kunst is om regelmatig een nieuw rondje te verzinnen dat niet al te lang is en ook niet al te ver van huis. Nu heb ik de hand weten te leggen op een kaartje met een aantal boerenlandpaden in het Land van Wijk en Wouden. Dat is waar wij wonen dus. En vanochtend vertrokken we dan van huis uit voor een tochtje van 7,4 kilometer door de polder, over fietspaden, bruggetjes en weilanden. Tussen veel koeien en een paar schapen. We hebben er drie uur over gedaan, maar die koeien zijn ook zo leuk!

Als het aan Sterre lag, was het elke dag Koninginnedag. Mooi weer, gezellige drukte, muziek, en oooooveral speelgoed en boekjes en andere interessante dingen. De fietstocht er naartoe was al leuk.

Ik had uiteraard een draagdoek (hmmm, nieuw: stemmig rood-met-goudgeel) meegenomen in de tas, maar Sterre had zoveel energie dat ze maar twee keer even gedragen is. Verder heeft ze heel goed aan de hand meegelopen en, waar dat kon, lekker rondgerend. Met als gevolg dat de doek in de tas bleef en we ‘helaas’ weinig ruimte hadden voor allerlei impulsaankopen Wat wel in de tas ging, was een spelletje met kleurendobbelsteen, omdat Sterre nu bezig is met het (weliswaar willekeurig) benoemen van kleuren, en een poppenhuisfamilie met oma en opa, en een draagmama

Ik verwachtte dat Sterre wel in slaap zou vallen tijdens de fietstocht op weg naar huis, maar nee. Toen waren er weer eendjes, konijntjes, auto’s, bussen en ‘bommers’ die bekeken en benoemd moesten worden.

Het was een echte feestdag met onze prinses.

Gelukkig hoorden we pas thuis van het afschuwelijke drama in Apeldoorn…

Dat is waar ook. Ik had nog niet laten zien dat mijn zelfgemaakte tas / Onbag (met dank aan Sarah) af was.

Ik moet nog even wennen aan de staarten die overblijven als de hengels zijn geknoopt, maar verder ben ik er supercontent mee. Er kan heul veul in. Maar het hoeft niet.

Hij kan als schoudertas en als rugzak. Het patroon is ervoor gemaakt om te gebruiken in combinatie met kind-in-draagdoek, maar ik gebruik hem dagelijks. En ik moet zeggen: k heb het best netjes gedaan, voor een naai-nitwit!

Ik moest haar natuurlijk wel nog een beetje helpen

Vandaag is Sterre anderhalf jaar precies. Wat is nou anderhalf jaar? Dat is toch zo voorbij! Maar wat kan een mensje van anderhalf al veeeel! Achteruit lopen met haar blokkenkar en torens bouwen van vijf blokken! Liedjes zingen, in ieder geval de eerste tonen en de eerste woorden bij benadering. En mama vertellen hoe ze mee moet spelen. Ze was gisteren op haar knieen door het huis aan het kruipen. Voor de lol, want dat doet ze verder niet meer sinds ze kan lopen. Dus ik voor de lol op mijn knieen achter haar aan. Dikke pret. Wegens pijnlijke knieen moest ik soms wel even stoppen en gaan zitten, maar dat was niet de bedoeling! ‘Nee, nee!’ riep Sterre dan, en sjorde net zo lang aan mijn kleren tot ik weer op mijn knieen achter haar aan ging. Lekker ding.

We proberen met Sterre elke dag even naar buiten te gaan. Een beetje frisse lucht is gezond. Deze maanden valt dat niet mee, nu het zo vroeg donker is. De dagen dat ze naar de creche gaat vallen al af, afgezien van het ritje van en naar natuurlijk. (Dat komt goed, want in januari gaat ze naar de peutergroep, en die kids spelen – in tegenstelling tot de baby’s – wel regelmatig buiten.) De andere dagen vind ik ook nog niet altijd meevallen, met alle andere dingen die ook nog moeten: ‘s ochtends rustig aan beginnen, ontbijt-fruit-lunch, drinken, verschonen, spelen, boodschappen, middagslaap. Die middagslaap, na de lunch dus, daar doet ze vaak wel drie uur over!

De ochtend is dus de beste tijd om wat te ondernemen. Meestal is het gewoon een straatje om (tel daar de rest van het dagprogramma bij op en je snapt dat ik vaak niet ver meer kom tegenwoordig, maar goed, het kind vermaakt zich uitstekend). Soms gaan we iets doen waar de mama ook nog lang van kan nagenieten.

Zoals twee weken geleden, met een vriendinnetje naar de ezel/geitenboerderij in Bleiswijk:

Dat was echt leuk, Sterre had het zo naar haar zin dat ze vaak vergat te kijken waar ik gebleven was. Bang was ze niet!

En gisteren, op de dag na de kortste dag, waarop het zo mooi weer was dat het wel lente leek, zijn we naar Meijendel gegaan. Prachtig gebied, met bos, duin en strand (en een pannenkoekenrestaurant, hmmm!). Wat dat betreft had ik nu nog wel aan de andere kant van Leiden willen wonen.

Ja, Sterre was even uit haar hum, maar toen ze eenmaal op mijn rug zat, was het gelijk goed.

En halverwege de wandeling lag ze weer lekker als een blok te slapen. Wij hebben even wat zon opgeslurpt en Cor was met zijn nieuwe camera aan het spelen. Dat was genieten dus. Eenmaal weer thuis dacht ik Sterre nog even in bed te leggen, maar toen wilde ze helemaal niet meer! Nou ja…

Wat zullen we morgenochtend gaan doen? Gewoon maar weer een rondje dorp denk ik. De kerstdagen worden enerverend genoeg voor onze dreumes.

Hij is allang voorbij, die International Babywearing Week (ooit van gehoord? ), maar iemand had de moeite genomen om ‘in het kader van’ een draagdoekwandeling in Utrecht te organiseren. Op 16 november was dat. Sterre en ik waren erbij en het was echt leuk om zoveel doeken en gedragen kindjes bij elkaar te zien. U begrijpt dat we ook best veel bekijks trokken, met positieve én minder positieve reacties (‘Zielig, zo’n kind in een draagzak!’).

Er was ook iemand, namelijk de vriend van Anne, die heeft gefilmd en zijn impressie gisteren op YouTube publiceerde. Check this out! (Op YT kun je ook nog op een linkje ‘watch this in high quality klikken)

En omdat wij maar heel even in beeld waren, doen we er nog een foto bij:

‘Oogcontact in buggy voorkomt emotionele problemen’
Uitgegeven: 21 november 2008 11:03

LONDEN – Kinderen die hun ouders niet aankijken als ze in de buggy zitten, lopen het risico op lange termijn emotionele problemen te ontwikkelen.

Ook hun taalontwikkeling lijdt daaronder. Dat blijkt uit onderzoek van de Dundee University in Schotland, dat vrijdag naar buiten is gebracht.

Kinderen die hun ouders in de buggy niet aankijken, communiceren minder. Ze lachen, brabbelen en praten minder dan kinderen die wel oogcontact met hun ouders maken. Ook vallen baby’s minder vaak in slaap als ze hun ouders niet kunnen zien.

Niet veilig

Volgens de onderzoekers geeft dat aan dat de kindjes zich niet veilig voelen en stress hebben. “Gestreste baby’s groeien op tot angstige volwassenen”, aldus een onderzoeker.

Zeker 60 procent van de Britse baby’s ligt niet met het gezicht naar vader of moeder. Dat aantal loopt op tot 86 procent naarmate kinderen ouder worden.

(c) ANP, bron: nu.nl

De conclusie van dit onderzoek is eigenlijk dat het voor de ontwikkeling en het veiligheidsgevoel van het kindje goed is veel (oog-)contact te hebben met de ouders. Het devies is dus: minder buggy, meer draagdoek. En: minder laten huilen, meer dragen. En: minder inbakeren, meer dragen. En: minder box, meer samen spelen. En zo kan ik nog wel wat verzinnen. Leuk he, dat je dit soort uitspraken op eigen wijze kunt interpreteren? Ik ben dol op onderzoek (zeker als het om gezondheid en kinderen gaat op het moment).