Tussen hemel en zee

We zijn weer mee geweest, naar het jaarlijkse Pinksterkamp van de duikvereniging. Kamperen op een veld, zo ver mogelijk van de feesttent vandaan natuurlijk, een hoop gezelligheid, bier en duiken. Nou ja, dat bier en duiken niet voor mij. Hoewel ik aan het eind van die warme dag gisteren echt wel een slokje (ik lieg: twee slokjes) heb genomen – van appelsap word je op den duur zo flauw. En eerder die dag heb ik ook nog even met mijn blote voeten in het het Zeeuwse water gestaan. Toen Cor met twee mannen ging duiken en ik met twee vrouwen en vier kinderen op het strandje achterbleef.

We hebben ons uitstekend vermaakt. Sterre en ik met name op en om de camping, waar voor een kleine meid en haar rondbuikige moeder voldoende te beleven was. Het ene moment dat echt iedereen, dus ook de niet-duikers, de hort op was, zijn wij gewoon een middagdut gaan doen. Het ging nog best, slapen op een luchtbed, en dat is maar goed ook, want we gaan nog kamperen in Frankrijk. Maar veel sportiviteit kan ik niet meer aan de dag leggen, man man, ik mag nog zo’n twaalf weken, maar voel me nu al hoogzwanger! Cor heeft dan ook het meeste pak- en sjouwwerk gedaan. Maar goed, he’s got all the fun too, als het zulk zomers weer is, zou ik ook wel willen afkoelen in het duikwater…

Voor Sterre was dit weekend echt feest. Ze kende al wat gezichten binnen de club, dat was een relaxte binnenkomer. Tijdens het buffet vrijdagavond heeft ze met de overige aanwezigen kennis gemaakt door tussen de banken door te rennen en iedereen met een klein vingertje in zijn rug te prikken: “Tikkie! Tikkie!” En iedereen speelde mee door te ’schrikken’ Dikke pret. De andere dagen waren er kinderen om mee te spelen, van een beetje groot tot heel klein. Van de eerste baby (zes maanden oud) die arriveerde, was ze helemaal vertederd. Die kreeg kusjes en knuffels, Sterre adopteerde haar bovendien heel snel als familielid. “Is mijn zusje,” zei ze tegen mij. Dat belooft veel goeds!

Mijn duiken zijn sinds Sterre wel enorm in waarde gestegen. Als ik ze nu zou verkopen, zou ik kunnen rentenieren denk ik. Die van afgelopen weekend, die alleen al waren goud waard.

Bijzonder was het, om met een vent die ik nog maar twee keer eerder had gezien naar Duitsland af te reizen voor een weekendje weg. Het diner, de hotelkamer en de ontbijttafel te delen en andere spannende dingen te doen. Een ander zou er nog wat van gaan denken. Maar dat kon me niet zo schelen.

We gingen grotduiken. En dat was voor het eerst sinds ik vorig jaar mijn brevet haalde in Mexico, omdat het er intussen helaas nog niet van was gekomen een lang weekend naar Zuid-Frankrijk te gaan. Bij gebrek aan mensen die mij op sleeptouw namen en wegens andere prioriteiten. Dus ik was nog best een tikkie nerveus. En dat werd er niet beter op door die goedbedoelde tips die via de mail waren binnengekomen. Pas op. Het is koud. En stoffig. En 24 meter diep. En er zijn dingen waar je je aan kunt stoten.

Okay, ik ging dus een oude ondergelopen mijn in, in Sauerland. Richard en ik zijn zaterdagmiddag al die kant op gereden en zondagmorgen troffen we ook Cas en Merijn daar. We hadden extra warme onderkleding meegenomen, de materialen van tevoren gecheckt, de procedures doorgenomen. En er was soep en brood voor tussen de duiken in. We maakten de deur in de berg met een sleutel open, liepen de met tl-buizen verlichte schacht in, daalden langs de spoorrails af tot we tot aan onze schouders in het water stonden en gingen onder. En ik voelde acuut de grote voldoening. Het gaat goed, ik kan het, ik weet wat ik moet doen, het is leuk en keigaaf! Donkere gangen, steen, steen en steen en o ja, water. Rails, karretjes, laarzen, de lijn die ons de weg wees. Prachtige silhouetten van een paar duikers die alweer op de terugweg waren. Het gevoel dat alles onder controle is. En opperste alertheid. Dit ging veel te snel voorbij.

Dit moet ik toch echt vaker gaan doen, zo met een paar gezellige buddy´s de grenzen opzoeken. Ik zin op meer…

Check ook de video van Heleen, van haar trip afgelopen voorjaar.

Zo nu en dan komt het nog eens van een duikje. En daar geniet ik dan extra van natuurlijk. Voorheen maakte ik er 80 per jaar, dit jaar ga ik de 30 waarschijnlijk nog niet halen. Maar ik stel me zo voor dat dat ooit wel weer aantrekt, en nu zijn ze wel twee keer zoveel waard, dus da’s dan toch bijna 60, haha.

De woensdagavondzomerstopduiken van Calypso waren leuk. Ik heb er eentje in Vinkeveen gemaakt, en eentje in Reeuwijk. Van die laatste (met appeltaart na, yumm!!) heeft mijn buddy een geinig vijfminutenfilmpje gemaakt, met babysnoek en vrij zwemmende paling…

Toen belde Leon. Leon uit Egypte was terug uit Egypte. Het duikinstructeursbestaan even zat, en platzak bovendien. En hij had zin om na al die jaren weer de Grevelingen en de Oosterschelde in te duiken, met Victor ook. Ik heb echt super genoten onderwater zo tussen mijn twee vriendjes in, eigenlijk tellen die duiken wel voor drie per stuk! Ontspannen en vertrouwd.

Dan was er nog het dagje Noordzee. De tweede – en laatste voor mij – dit jaar. Blij dat we op korte termijn nog iets hadden kunnen regelen, inclusief opvang voor Sterre, die we om zes uur ’s ochtends al bij een vriendinnetje mochten brengen voor een all inclusive dag. En blij dat het dus ook doorging, want je weet maar nooit met wind en golven op zee. Ben ik met Cor van de boot gesprongen (oh nee, met de hydraulische invalidenlift omlaag getakeld), tegen de stroming in naar 30 meter diepte getijgerd, leuk duikje gemaakt. In het kader van de dierenliefde nog een flinke baars van een verloren vishaak bevrijd die het arme beest echt gevangen hield.

Ik hoop dat ie zijn gescheurde lip overleeft. Vervolgens mooie opstijging gemaakt, rustig, met diepe stops. Krijg ik terug aan boord decompressieverschijnselen in mijn schouder! Huh? Skin bend! Duik nummer 930, nog nooit zoiets meegemaakt, geen gekke dingen gedaan, en dan dat! Niet ernstig, maar je moet er wel wat mee doen om het onder controle te houden. Dus ik mocht onder toezicht een flesje pure zuurstof leeg ademen en daarvan ging het wel weer weg. Maar die kostbare tweede zeeduik kon ik dus niet meer maken. Zat ik treurig alleen aan boord te wachten tot iedereen weer terug was. Godver.

Hoe dan ook, die eerste duik had ik maar wel weer op zak. En er staat ook wel weer wat leuks in de planning…

Het komt vanzelf niet meer zo vaak van duiken. Voorheen lag ik eens in de twee weken wel in het water, en dan voor twee duiken (minstens) per dag. Dat gaat niet meer. Dat wil zeggen: ik heb nu andere prioriteiten. Maar sinds het weer betert en het water wat aan het opwarmen is, heb ik me voorgenomen om toch weer eens wat meer dat pak aan te trekken. En aangezien je daar meer mensen voor nodig hebt, voor dat duiken, de agenda van de duikvereniging in de gaten te houden. Zo had ik het genoegen een tijdje terug, toen Cor een motorrit op de planning had staan, toch te kunnen duiken, omdat een van de niet-duikende clubleden wel even op Sterre wilde passen toen ik onderwater was.

Afgelopen zondag was er weer een clubduik. Het gezelschap was een stuk kleiner, wat wel gek was, want het was heel druk op de duikstek: ‘t is sepiatijd en bij de Bergsche Diepsluis zijn heel wat paartjes sepia’s hun eieren aan het afzetten. Ergens heb ik er wat moeite mee om de meute duikers te volgen die massaal op die beesten afstormen. Gekkenhuis. Maar ja, ik kan nu niet al te kritisch meer zijn, anders kan ik mijn spullen wel verkopen. Dus ik dook met mijn buddy het stof in van alle duikers die ons voor waren gegaan (wanneer leren die lui nou eens netjes horizontaal de frogkick doen???) en zag drie sepia’s, maar helaas slechts vluchtig aangezien mijn zeer gewaardeerde buddy ook nogal goed stof kan maken. Grrrr… Cor, die na mij dook – ja, Sterre was weer mee aan de waterkant – had het toevallig beter getroffen. Maar ik had nu wel de kriebels. Ik wilde nog een keer!!!

Dat moest woensdag worden. Want maandag en dinsdag had ik het te druk op mijn werk en vanaf donderdag, vandaag, heeft het geen zin meer. Zeeland is weer vergeven van de duikers die met de vereniging een lang hemelvaartweekend op de eilanden kamperen. Cor moest mee. En Sterre dan? Een oproepje op internet voor een tweede buddy leverde geen resultaat op. Toen probeerde Cor een mailtje naar onze vrienden in Bergen op Zoom, die we tijdens onze februarivakantie in Egypte hebben leren kennen. Et viola! Zij wilde wel op Sterre passen als wij het water in doken. Helemaal fantastisch. Dochterlief heeft zich langs de dijk prima vermaakt met steentjes en schelpjes en de crackertjes die Yvonne had meegenomen. En zie hier het resultaat:

Prachtig, die beesten. Ze blijven indrukwekkend.

En om het af te maken: we hebben met ons gezinnetje nog even lekker gegeten op een terras in Tholen voordat we weer naar huis reden. Ons hemelvaartweekend kan niet meer stuk!

Het weer wordt beter, het water (langzaamaan) warmer. Ik ben vorige week zondag, toen Cor aan het motorrijden was, maar weer eens met de duikvereniging naar Zeeland gegaan. Met Sterre. Ik verwachtte dat er wel iemand -naast de duikleider- aan de kant zou blijven, en dat was gelukkig ook zo, dus ik kon Sterre met een gerust hart achter laten toen ik met mijn buddy onderwater ging.

Vandaag waren we weer in een groot gezelschap, en weer was er iemand die wel even op dochterlief wilde passen terwijl Cor en ik een duikje maakten. Zo fijn dat wij een meiske hebben dat erop vertrouwt dat we haar niet aan de verkeerden meegeven!

Sterre en Eddy waren op de steiger, net toen Cor en ik boven kwamen.

En dit ging er aan vooraf (foto door Eddy):

Sterre, geef mij mijn vinnen eens aan!

Voor een duiker is het niks bijzonders om naar de Rode Zee te gaan. Iedereen doet dat. Of heeft het gedaan en heeft het wel gezien daar. Maar een duiker is al gauw verwend. En dat is jammer, want het blijft toch fantastisch dat je in dat grote aquarium kunt rondzwemmen, of beter gezegd: rondzweven. Je moet dingen op zijn waarde weten te schatten. Een ander wil steeds maar meer en gaat steeds maar verder, ik ken ze hoor! Vierentwintig uur reizen om een paar weken op een of ander afgelegen tropisch eilandje te gaan zitten en je tripje Rode Zee overbluffen met MEER en GROTER en Uiterst Zeldzaam. Pffff. Ik luister er niet meer naar.
Nee, wij hebben een prachtige week gehad. Met warmer weer dan gebruikelijk voor de tijd van het jaar, zodat ik gelukkig niet alle dagen in die ene trui en die ene lange broek hoefde te lopen die ik had meegenomen. We lagen alle dagen om tien uur ’s avonds op bed en werden om zeven uur vanzelf, uitgerust, weer wakker. Op tijd voor een uitgebreid ontbijtbuffet in het hotel dat deze dagen maar zo’n tien gasten herbergde. Voordat het tijd was om rustig onze duikspullen te pakken voor weer een uurtje onder water met allerlei verrassingen. Veel meer deden we niet: eten, slapen, duiken, kletsen. Zoals het hoort.
We hebben genoten en er waren een paar hoogtepunten. Dit is er een van:

Twee dolfijnen die wel met mij wilden spelen. Buiten beeld, ergens in de diepte, zwemmen er nog zo’n stuk of vijftig. En het waren eerlijk waar toevallige voorbijgangers!

(O ja, en Sterre heeft het met oma ook super naar haar zin gehad.)

Nou gaat het toch een keer gebeuren. Over iets meer dan een week zitten we in het vliegtuig naar Marsa Alam, Egypte. Ik kijk ernaar uit en ik vrees het. Want we gaan met z’n tweetjes – als vanouds – op duikvakantie en laten Sterre bij oma. Zo voelt dat wel een beetje, ‘laten’, als in ‘achterlaten’. Maar dat is natuurlijk niet echt zo, want Sterre gaat gezellig uit logeren en ze wordt verwend en heeft het straks erg naar haar zin. Dat ene weekendje begin januari, toen Cor en ik drie dorpen verderop logeerden, ging ook heel goed. En ik heb zo’n zin om weer een paar dagen ontspannen, in helder warm water, visjes te kijken samen met melief!
Een week is precies goed, denk ik.

Hmmm, lastig om een miniselectie te maken. Maar hierbij vast een – incomplete – impressie van onze vakantie. Vanmiddag thuis gekomen na een vlotte, maar vermoeiende reis. Nog niet aan denken dat ik morgen alweer moet werken…

Beach babe!

Super dad!

Land drill: hoe kom je als team de grot uit als je geen zicht meer hebt

Entree Grand Cenote (door A-M)

Danny brieft de cavern duik op de achterklep van zijn auto

Cavern duik met Cor en Danny in Dos Ojos

(ik zwem links op het plaatje)

Sterre, geef die set eens aan!

PS: warm was het, maar lange mouwen en broekspijpen zijn prima bescherming tegen de k-muggen! (en teveel zonnebrand)

En vandaag mijn eerste twee grotduiken gemaakt zonder instructeur, zonder ´onverwachte´ light failures, out of gas, no visibility situations, valve failures en andere ongein. Gewoon twee mooie duikjes met A-M, waar ik twee jaar geleden de cursus de eerste keer mee samen heb gedaan. Grand Cenote, echt een prachtig gedecoreerde druipsteengrot, mooie formaties, zo bijzonder om door die sprookjeswereld te zweven! Ik bleef natuurlijk netjes dicht bij de lijn die daar standaard ligt, maar voelde me al veel vrijer om rustig met mijn lamp rond te schijnen en alles te bekijken. Je komt ogen tekort. Het was toch nog wel een klein beetje spannend, maar dat mag. Tijdens de tweede duik heeft A-M foto´s gemaakt, als ik thuis ben kan ik een plaatje bij het praatje posten.

Cor heeft gisteren met een gids twee cavern duiken gemaakt. Donderdag gaat hij weer, en dan mag ik mee. Onze reisgenoten passen dan op Sterre en gaan het water in als wij weer boven zijn. Fijn zo! Nog even genieten hier. (Voor de hollanders onder jullie: het regent hier best veel! Maar de zon wisselt de tropische buien af en zo is het qua temperatuur nog aardig uit te houden.)

Het is alweer anderhalve week geleden, maar ik vind het nog wel even leuk om te laten zien hoe Sterre zich vermaakt tussen de duikers. Er is altijd wat te beleven