Tussen hemel en zee

Sterre heeft vanavond voor het eerst haar schoen gezet. Laars. Wortel voor het paard erin. Zingen. Het is even leuk, maar na het anderhalfste liedje springt ze alweer op om iets anders te doen. Het slaat ook nergens op eigenlijk. Maar goed, het kwartje moet natuurlijk nog vallen.

Dan is er nog tijd om wat te lezen voorafgaand aan het slapengaanritueel. Hee, da´s nou ook toevallig! Dikkie Dik vindt een wortel in een schoen! En Sterre ziet onze eigen poes aan haar laars-met-wortel snuffelen. Ze snelt er naar toe. “Van mij!” blaft ze de kat af. Ze klimt weer op mijn schoot, met de wortel, en begint lekker te knagen.

En ze lust helemaal geen wortel. Tenminste… tot nu toe.

En gelukkig vond ze de overheerlijke jiaozi die Haiyan voor ons had gemaakt ook lekker!

Wonderlijk toch, hoe dat werkt met zo’n kind. Drie dagen niet eten, hou jij het vol? Ze had overgegeven en vervolgens weigerde ze zo goed als alles wat we haar voorschotelden. Drinken deed ze gelukkig wel, dat stelde me gerust. En ik had al vaak zat op fora gelezen dat kinderen, hoe klein ook, zelf aangeven wat ze nodig hebben.

Toen at ze gelukkig toch weer, haar favoriete stamppot andijvie. En toen weer niet. En toen weer wel, een hele boterham, maar dan weer geen avondeten. Nu snapte ik het even niet meer. Ben je nou beter of niet, Sterre? Macaroni! Dat is lekker!

Weer zo’n dag. We waren met z’n tweetjes en ik had rijst met vis en doperwten gemaakt. Sterre duwde haar bord van zich af en draaide haar hoofd om. Ik schoof haar bord terug. Zij schoof haar bord weg. En nog een keer, en daar ging ze bijna huilen. Hou toch op mens, ik wil niet! had ze kunnen zeggen.

Goed hoor, dan eet ik alleen. Gezellig. En toen zag ik haar kijken. Hee, wat heb jij? Lekker! En daar ging dat handje… Ze at mijn bord bijna leeg. En ik at ondertussen haar maal. Want het was tenslotte precies hetzelfde.

Tot zover, de eerste ‘fase’ van een paar dagen. Nadat ze overigens wel echt ziek (maar toch vrolijk) was geweest.

Ze kan trouwens inmiddels ook al een beetje met een lepel eten, als ze mag knoeien.

Tien volwassenen, elf kinderen (waarvan acht, soms negen kinderen in de doek).

En dat wandelen maakt hongerig natuurlijk. Pannenkoeken! Er waren twee smaken: met mes en vork of a la Rapley. Lekkur hoor!

Het is alweer anderhalve week geleden, maar ik vind het nog wel even leuk om te laten zien hoe Sterre zich vermaakt tussen de duikers. Er is altijd wat te beleven

Er bestaan kinderen van drie die nog prut uit een potje krijgen, voltijds in luiers rondlopen en flesjes kunstmelk krijgen. Hele lieve kinderen van hele lieve ouders. Maar ik kies voor iets anders. Met een beetje geluk en discipline is Sterre relatief snel van de luiers af, omdat katoenen luiers nu eenmaal natter – en dus vervelender – aanvoelen dan de superabsorberende wegwerpversies. Maar goed, ze moet wel eerst een jaartje ouder zijn voor dit onderdeel, eerder schijnen de hummels er fysiek en mentaal nog niet klaar voor te zijn om zindelijk te worden.

Wat nu wel op het programma staat, is uit een open beker leren drinken. Dat kon ze een paar maanden geleden al een beetje met onze hulp en veel geknoei. Nu nog de techniek verbeteren Gisteren kocht ik de aanbevolen oefenbeker van Difrax, en zie hier, wat kan Sterre al?

Je moet er wel even bij blijven, want voor je het weet heeft ze de beker omgekeerd of zit ze er met haar handjes in te grabbelen om het water vervolgens van haar vingers te likken (wat natuurlijk ook slim is). Maar zeg zelf, dit ziet er al heel stoer uit toch?

Nou, ik krijg steeds meer het gevoel dat mijn dagen steeds korter worden. Maar dan wel door allerlei leuke afspraken, en gezellige avondjes samen aan tafel en uitgebreide naar-bed-gaan-rituelen (van Sterre). En alsmaar half mislukkende pogingen zelf op tijd naar bed te gaan (om 10 uur, en dat wordt dan half 12). Laten we het maar niet hebben over alle (af)wasjes die gedaan moeten worden en bijvoedings-, borstvoedings- en draagdoekenfora plus weblogs die gecheckt moeten worden.

Of misschien moet ik het nog wel even over de draagdoeken hebben. Dat is iets nieuws van mij. Ik vind het namelijk leuk om Sterre te dragen, maar met de BB-sling heb ik te weinig bewegingsvrijheid om daarnaast ook iets anders te doen, dus ik zoek een mooie rugdrager. Mijn gedachten gaan uit naar een Mei Tai. Maar ik wil ook graag een originele Chinese. Dus ben ik weer avond aan avond aan het rondklikken om iets geschikts te vinden en ontdek dat dat dus weer een hele wereld apart is…

Ergens, ooit, haal ik die slaap wel weer in. Of leer ik leven met minder slaap en meer vermoeidheid.

Om een lang verhaal kort te maken: we zijn bij CaptKRik geweest om z’n nieuwe huis met de mooie rooie muur te bewonderen, en hebben gelijk zijn kids Reinier en Tonny een keer live gezien. Gezellig!

Daarna hadden we zelf een hoop visite in verband met verjaardagen, en heeft Sterre lekker meegesnoept van de appeltaart-zonder-suiker (zelf gebakken door haar mama, die wordt nog eens huiselijk!) en de druiven-zonder-pit. Ze nam geen genoegen met de druiven die ik voor haar plukte, maar graaide zelf een tros uit het schaaltje om daar haar druiven van te plukken, ik stond er verbaasd van! Slim kind. Geen foto van, helaas.

En tenslotte toch nog een snoepige foto… Dinsdag heb ik mijn cameraatje op het kinderdagverblijf achtergelaten en de leidsters hebben foto’s gemaakt. Leuk, zo zie ik ook nog eens wat er op zo’n dag gebeurt. Ik ben tot de ontdekking gekomen dat Sterre van een vorkje heeft leren eten. Ook al weer zo knap. Alleen, hoe komt ze dan aan dit gezicht???

Het is weer tijd voor rabarber! En tijd om Sterre kennis te laten maken met een nieuwe groente/fruitsoort. Om het te zoeten zonder suiker, heb ik het gemengd met geprakte appel, en ze vindt het lekker hoor! Ik was al begonnen haar met een lepeltje te voeren, maar dat ging haar blijkbaar niet snel genoeg, want ze stak haar handjes in het kommetje. Ach ja, waarom niet. Eet maar lekker zelf hoor, Sterre! Je gaat daarna toch in bad.

Meng 100 gram bloem met een ei, een snufje zout (optioneel) en een mespuntje suiker (optioneel). Giet daar geleidelijk, al roerend met de garde, 200 ml moedermelk bij. Met een plakje jonge kaas en een paar schijfjes biologische appel bij de hand bak je zo drie heerlijke pannenkoeken voor je bijna negen maanden oude dochter. Waarvan ze er maar eentje op kon, maar goed, ons eigen pannenkoekendiner (met koemelk) is ook niet op, en ik weet al hoe ons paasontbijt er morgen uitziet!

We hadden een feestelijk dagje vandaag. Het moment waarop ik me al tijden verheugde, was daar. Sterre dik ingepakt, met winterjas, fleece muts, extra sokken en laarsjes aan. En zitten! In het fietsstoeltje aan mijn stuur. En daar gingen we! Het was vier graden buiten met een ijzige wind, maar het moest even gebeuren, samen op expeditie door het dorp. Vet cool! Sterre was eigenlijk aan haar bedje toe, zij was geloof ik te moe om het echt leuk te vinden, maar ik vond het geweldig. Laat het maar snel een beetje beter weer worden zodat we de ontdekkingsreis kunnen voortzetten. Met de wind in de haren, joehoe!!

Sterre voor het eerst op de fiets, mama blij!