Rijpe mango pureren (of twee). Griekse yoghurt erbij. Desgewenst scheut (gele) diksap. Goed doorroeren en in bakjes in de vriezer zetten. In drie uur tijd nog twee of drie keer doorroeren om ijskristallen te breken. En dan…
Gezond en lekker 
(De likijsjes zijn niet omgeschept, wel een keer gekneed.)
Met dank aan Kiind.nl
Okay, zonder zout en mosterd, maar verder geen verschil hoor. En genieten dat dat kind deed van d’r stamppot andijvie! En daar genoten wij weer van.
Ik zag hem onlangs en dacht: o ja! Ook daarvoor is zo’n draagdoek heul handig.
Een kinderstoel in een handomdraai. Kan mama even rustig lunchen op een zonnig terras.
Gisteren was Bloem precies een halfjaar oud. Hieperdepiep hoera! En vandaag (omdat Cor gisteren niet thuis was) kreeg ze haar eerste vaste voedsel. Best lekker, een gestoomd worteltje
Ze zoog de stukjes ervan af. Er was ook een soort van kauwen. En als het te groot was, werkte ze het gewoon weer naar buiten. Prachtig om te zien! We beginnen aan een nieuwe fase. A la Rapley uiteraard.
En dan het filmpje! De televisie kan uit hoor…
Sterre heeft vanavond voor het eerst haar schoen gezet. Laars. Wortel voor het paard erin. Zingen. Het is even leuk, maar na het anderhalfste liedje springt ze alweer op om iets anders te doen. Het slaat ook nergens op eigenlijk. Maar goed, het kwartje moet natuurlijk nog vallen.
Dan is er nog tijd om wat te lezen voorafgaand aan het slapengaanritueel. Hee, da´s nou ook toevallig! Dikkie Dik vindt een wortel in een schoen! En Sterre ziet onze eigen poes aan haar laars-met-wortel snuffelen. Ze snelt er naar toe. “Van mij!” blaft ze de kat af. Ze klimt weer op mijn schoot, met de wortel, en begint lekker te knagen.
En ze lust helemaal geen wortel. Tenminste… tot nu toe.
En gelukkig vond ze de overheerlijke jiaozi die Haiyan voor ons had gemaakt ook lekker!
Wonderlijk toch, hoe dat werkt met zo’n kind. Drie dagen niet eten, hou jij het vol? Ze had overgegeven en vervolgens weigerde ze zo goed als alles wat we haar voorschotelden. Drinken deed ze gelukkig wel, dat stelde me gerust. En ik had al vaak zat op fora gelezen dat kinderen, hoe klein ook, zelf aangeven wat ze nodig hebben.
Toen at ze gelukkig toch weer, haar favoriete stamppot andijvie. En toen weer niet. En toen weer wel, een hele boterham, maar dan weer geen avondeten. Nu snapte ik het even niet meer. Ben je nou beter of niet, Sterre? Macaroni! Dat is lekker!
Weer zo’n dag. We waren met z’n tweetjes en ik had rijst met vis en doperwten gemaakt. Sterre duwde haar bord van zich af en draaide haar hoofd om. Ik schoof haar bord terug. Zij schoof haar bord weg. En nog een keer, en daar ging ze bijna huilen. Hou toch op mens, ik wil niet! had ze kunnen zeggen.
Goed hoor, dan eet ik alleen. Gezellig. En toen zag ik haar kijken. Hee, wat heb jij? Lekker! En daar ging dat handje… Ze at mijn bord bijna leeg. En ik at ondertussen haar maal. Want het was tenslotte precies hetzelfde.
Tot zover, de eerste ‘fase’ van een paar dagen. Nadat ze overigens wel echt ziek (maar toch vrolijk) was geweest.
Ze kan trouwens inmiddels ook al een beetje met een lepel eten, als ze mag knoeien.
Tien volwassenen, elf kinderen (waarvan acht, soms negen kinderen in de doek).
En dat wandelen maakt hongerig natuurlijk. Pannenkoeken! Er waren twee smaken: met mes en vork of a la Rapley. Lekkur hoor!
Het is alweer anderhalve week geleden, maar ik vind het nog wel even leuk om te laten zien hoe Sterre zich vermaakt tussen de duikers. Er is altijd wat te beleven
