Er bestaan kinderen van drie die nog prut uit een potje krijgen, voltijds in luiers rondlopen en flesjes kunstmelk krijgen. Hele lieve kinderen van hele lieve ouders. Maar ik kies voor iets anders. Met een beetje geluk en discipline is Sterre relatief snel van de luiers af, omdat katoenen luiers nu eenmaal natter – en dus vervelender – aanvoelen dan de superabsorberende wegwerpversies. Maar goed, ze moet wel eerst een jaartje ouder zijn voor dit onderdeel, eerder schijnen de hummels er fysiek en mentaal nog niet klaar voor te zijn om zindelijk te worden.
Wat nu wel op het programma staat, is uit een open beker leren drinken. Dat kon ze een paar maanden geleden al een beetje met onze hulp en veel geknoei. Nu nog de techniek verbeteren Gisteren kocht ik de aanbevolen oefenbeker van Difrax, en zie hier, wat kan Sterre al?
Je moet er wel even bij blijven, want voor je het weet heeft ze de beker omgekeerd of zit ze er met haar handjes in te grabbelen om het water vervolgens van haar vingers te likken (wat natuurlijk ook slim is). Maar zeg zelf, dit ziet er al heel stoer uit toch?
Nou, ik krijg steeds meer het gevoel dat mijn dagen steeds korter worden. Maar dan wel door allerlei leuke afspraken, en gezellige avondjes samen aan tafel en uitgebreide naar-bed-gaan-rituelen (van Sterre). En alsmaar half mislukkende pogingen zelf op tijd naar bed te gaan (om 10 uur, en dat wordt dan half 12). Laten we het maar niet hebben over alle (af)wasjes die gedaan moeten worden en bijvoedings-, borstvoedings- en draagdoekenfora plus weblogs die gecheckt moeten worden.
Of misschien moet ik het nog wel even over de draagdoeken hebben. Dat is iets nieuws van mij. Ik vind het namelijk leuk om Sterre te dragen, maar met de BB-sling heb ik te weinig bewegingsvrijheid om daarnaast ook iets anders te doen, dus ik zoek een mooie rugdrager. Mijn gedachten gaan uit naar een Mei Tai. Maar ik wil ook graag een originele Chinese. Dus ben ik weer avond aan avond aan het rondklikken om iets geschikts te vinden en ontdek dat dat dus weer een hele wereld apart is…
Ergens, ooit, haal ik die slaap wel weer in. Of leer ik leven met minder slaap en meer vermoeidheid.
Om een lang verhaal kort te maken: we zijn bij CaptKRik geweest om z’n nieuwe huis met de mooie rooie muur te bewonderen, en hebben gelijk zijn kids Reinier en Tonny een keer live gezien. Gezellig!
Daarna hadden we zelf een hoop visite in verband met verjaardagen, en heeft Sterre lekker meegesnoept van de appeltaart-zonder-suiker (zelf gebakken door haar mama, die wordt nog eens huiselijk!) en de druiven-zonder-pit. Ze nam geen genoegen met de druiven die ik voor haar plukte, maar graaide zelf een tros uit het schaaltje om daar haar druiven van te plukken, ik stond er verbaasd van! Slim kind. Geen foto van, helaas.
En tenslotte toch nog een snoepige foto… Dinsdag heb ik mijn cameraatje op het kinderdagverblijf achtergelaten en de leidsters hebben foto’s gemaakt. Leuk, zo zie ik ook nog eens wat er op zo’n dag gebeurt. Ik ben tot de ontdekking gekomen dat Sterre van een vorkje heeft leren eten. Ook al weer zo knap. Alleen, hoe komt ze dan aan dit gezicht???
Het is weer tijd voor rabarber! En tijd om Sterre kennis te laten maken met een nieuwe groente/fruitsoort. Om het te zoeten zonder suiker, heb ik het gemengd met geprakte appel, en ze vindt het lekker hoor! Ik was al begonnen haar met een lepeltje te voeren, maar dat ging haar blijkbaar niet snel genoeg, want ze stak haar handjes in het kommetje. Ach ja, waarom niet. Eet maar lekker zelf hoor, Sterre! Je gaat daarna toch in bad.
Meng 100 gram bloem met een ei, een snufje zout (optioneel) en een mespuntje suiker (optioneel). Giet daar geleidelijk, al roerend met de garde, 200 ml moedermelk bij. Met een plakje jonge kaas en een paar schijfjes biologische appel bij de hand bak je zo drie heerlijke pannenkoeken voor je bijna negen maanden oude dochter. Waarvan ze er maar eentje op kon, maar goed, ons eigen pannenkoekendiner (met koemelk) is ook niet op, en ik weet al hoe ons paasontbijt er morgen uitziet!
We hadden een feestelijk dagje vandaag. Het moment waarop ik me al tijden verheugde, was daar. Sterre dik ingepakt, met winterjas, fleece muts, extra sokken en laarsjes aan. En zitten! In het fietsstoeltje aan mijn stuur. En daar gingen we! Het was vier graden buiten met een ijzige wind, maar het moest even gebeuren, samen op expeditie door het dorp. Vet cool! Sterre was eigenlijk aan haar bedje toe, zij was geloof ik te moe om het echt leuk te vinden, maar ik vond het geweldig. Laat het maar snel een beetje beter weer worden zodat we de ontdekkingsreis kunnen voortzetten. Met de wind in de haren, joehoe!!
Er komt een tijd dat het niet meer interessant is om over eten te posten, maar er zijn van die dingen die ik jullie niet KAN onthouden. Sterre heeft vandaag voor het eerst ‘gewoon’ gegeten wat onze pot schafte. Tagliatella met spinazie. Wel een portie die uit de pan was gehaald voordat de ui, kaas, noten, zout en peper er voor ons doorheen gingen (en wij aten wel netjes met bestek), maar het was een feest! Nieuw op het menu voor haar, maar wat een succes! Ze vond het niet leuk toen haar bordje leeg was. Nu lag de helft wel op de grond, maar dat gaf helemaal niks
 We zitten soms wel een uur aan tafel voordat Sterre echt genoeg heeft van haar ‘stukjes eten’, maar ik heb geen haast op zulke dagen. En het is zo mooi om te zien!
Sterre gaat steeds beter en gevarieerder eten. Zelfs stukjes komkommer knauwt ze zonder tanden lekker weg! Ontdekten we vandaag toevallig, toen we zelf een broodje falaffel van Maoz zaten te eten. Je probeert eens wat, en goh, het werkt!
Nu heeft ze al die tijd, sinds de eerste hap een beetje tegenviel, geen banaan willen eten. Maar gisteren at ik zelf een banaan terwijl ik haar op schoot had, en ze dook zo voorover om een hap te nemen. En nog een. En weer eentje. Als ik haar haar gang had laten gaan, had ze echt alles naar binnen gewerkt. Vandaag was ik even bang dat ze hetzelfde ging doen met de grote rijstwafel die ik wilde oppeuzelen. Ze griste hem uit mijn hand. Sabbelde er even aan en stak hem toen in mijn mond. Grote lol toen ik daar ook nog een stuk van af beet! Ze heeft me schaterend de hele rijstwafel gevoerd, waarbij uiteraard het laatste stukje op de grond werd gegooid. Zo. Klaar! En reken maar dat ik ook lol had.
Of ik borstvoeding ging geven, vroeg iemand mij een jaar geleden. “Ja, zes maanden,” antwoordde ik. “Joh, dat moet je veel langer doen!” was zijn reactie. Mijn nekharen gingen gelijk overeind staan. “Ik moet niks.”
Eind november keek ik uit naar mijn te herwinnen vrijheid en ben ik begonnen met het afbouwen van de borstvoeding. Met spijt, dat wel, maar ik was het kolven zat. En ik had het toch al bijna zes maanden volgehouden, waarmee ik al tot een minderheid behoorde. En ik zou de vroege en de late voeding toch nog een tijdje zelf blijven geven.
Maar de spijt bleef. En aangezien Sterre haar schema geleidelijk aan opschoof, was ik weer in de gelegenheid om ook op mijn werkdagen een kunstvoeding weer door een live borstvoeding te vervangen. Hoera! Want ik vind dat toch echt veel gezelliger, en mamamelk blijft nummer 1 babyvoeding.
Toen kwam er nog eentje bij op mijn vrije dagen, die ik facultatief kan geven. Komt het uit, dan krijgt ze de borst, ben ik er niet, dan wordt het melk uit de fabriek. Ik blijk op de uithuizige dagen geen last te hebben van overproductie. En inmiddels is de derde afgebouwde voeding ook weer flexibel inzetbaar, waarmee ik Sterre het beste geef wat ik kan bieden en toch vrij ben om eens een extra dag van huis te zijn zonder gedoe. Heerlijk zo! Het nadeel is wel dat ze de nachtvoeding weer nodig heeft. Maar daar mopper ik niet over.
Er is een verschil met twee maanden terug. Door de bijvoeding a la Rapley verkeer ik (online) in een kring van moeders die een jaar of zelfs nog maanden langer fulltime borstvoeding geven. En dat heeft me nog meer aan het denken gezet. Behalve dat ik het nu doe op de manier die ik het prettigst vind, is het ook ter compensatie van het feit dat Sterre nog maar nauwelijks bijvoeding binnen krijgt. Omdat ze er blijkbaar nog niet echt aan toe is: er zijn dagen dat ze repen courgette en avocado wegsabbelt, en nog meer dagen dat ze helemaal niks wil. Ik laat het maar een beetje zo, omdat ik niet het idee heb dat ze tekort komt. Alleen lepel ik zo nu en dan wel wat yoghurt of fruitmoes naar binnen. Ze krijgt verder alles wat ze nodig heeft uit de melk.
Het consultatiebureau heeft de zorg geuit dat ze achterblijft in groei, ze moet toch echt meer gaan eten. Ik kijk naar mijn vrolijke, actieve dochter en denk: “Wij moeten helemaal niks!”
Op het menu vandaag: courgette en wortel. Sterre sabbelt erop, bijt er stukjes af, werkt weer naar buiten wat te groot of schil is en slikt de rest door. Totdat ze bij het deel komt dat in haar vuistje zit, daar kan ze niet bij. Dus dat gaat weer op de grond Het gaat echt steeds beter!
Het was one of those days… hele dag werken, vergadering, verslagen maken, mailtjes beantwoorden. Een echte kantoordag. Zo’n niksige grijze hemel zeg maar. Tussendoor greep ik voor de afleiding naar het sinaasappeltje dat ik thuis uit het biopakket had gevist en begon te pellen.
Een zonnestraal piepte door het wolkendek, ik begon te glimlachen. Het was niet zomaar een sinaasappel. Het was een mooie rooie bloedsinaasappel! Wat een leuke verrassing, en wat zoiets al niet met je dag kan doen
Gisteren kocht ik de aanbevolen oefenbeker van Difrax, en zie hier, wat kan Sterre al?
