Sterre heeft een dag in de week in invaljuf die ook de moeder is van een klasgenootje. Dat zou zij ook wel willen, mama op school. “Ik wil niet naar school, mam, want jij werkt daar niet.” “Nee,” reageerde ik, “ik heb daar ook niet voor geleerd.” Waarop zij een wijsheid van haar juf creatief inzette in een poging mij te overtuigen: “Maar leren moet je proberen!” (Was: proberen moet je leren…)
Ik heb sinds kort een nieuwe status. Ik ben raamschilderouder. Voor Sterres klas. Dat doe ik samen met een andere moeder, die bij het eerste contact al onmiddellijk aangaf: ‘Maar ik kan alleen inkleuren hoor!’, dus de rollen zijn vanzelf goed verdeeld 
Thema herfst, een meisje van Dagmar Stam geleend, en Raai de Kraai als verplicht nummer. Toen ik er vanmorgen de laatste hand aan legde, kon ik gelijk een indruk opdoen van hoe het er in Sterres klas aan toe gaat. Goed binnen de lijntjes, zullen we maar zeggen 
Dag 1. Nu echt.
‘t Grote kind is op school.
Kijk. Daar gaat ze. Naar school.
Gelukkig was er vriendje Max. Die zijn lippen ook naar mij tuitte toen ik Sterre gedag kuste. En ik mag haar zo ook alweer halen ook, dus de rest van het verhaal volgt, maar de bottom line is dat we zagen dat deze eerste ontvangst helemaal goed ging.
In zekere zin had ik me verheugd op het intakegesprek op de school die we voor Sterre hebben uitgekozen. Afgelopen woensdag stond ik met mijn meisjes tussen de vaders en moeders op het schoolplein. Die vaders en moeders kwamen hun kinderen halen. ‘Na de zomervakantie sta ik hier ook op die van mij te wachten,’ dacht ik.
Even later, terwijl Sterre in de poppenhoek aan het rommelen was, zat ik met de juf op een kleuterstoeltje data af te spreken voor wen-ochtenden. De eerste volgende week woensdag. Slik! Het duurt niet nog een hele zomer! Ze gaat volgende week al naar school! Jee… Dat gaat me toch eigenlijk wel te snel.
Het idee dat de opvoeding van mijn kind straks vijf dagen in de week door een ander wordt overgenomen vind ik heel raar. Het liefst zou ik de juffen precies willen vertellen hoe ik het wil hebben, en dan nog om een hoekje meekijken of ze het wel goed doen. En ik vind het eerlijk gezegd al helemaal geen gek idee meer om het helemaal zelf te doen, zoals deze thuisonderwijsmoeder. Maar goed, school went, denk ik dan maar, en thuis onderwijzen doe ik dan zoveel mogelijk daar omheen. Tijdens het voorlezen bijvoorbeeld, het boodschappen doen en het -sporadisch nu- knutselen. Ik laat me graag inspireren
(Sterre keek een filmpje. Aan het eind vloog er een koppel zwanen door het beeld. ‘Hoeveel zijn dat er?’ vroeg Cor. Sterre telde: ’1, 2, 3!’ Waarop ik vroeg: ‘En als er nog eentje bij komt?’ Daar gingen de vingertjes: drie, en een erbij, is… ‘vier!’ Net zo makkelijk.)
Nu, ik ga maar eens richting naaimachine om de schooltas voor haar gymschoenen te versieren zodat Sterre hem altijd zal herkennen tussen alle andere tassen. Daar begint het al… ik ben blij dat we geen schooluniformenland zijn.
Ik weet trouwens zeker dat Sterre het heel leuk gaat vinden om naar school te gaan. En ik vind het ook leuk dat ze gaat hoor, moeders moet gewoon even wennen.
*update: tasversiering is klaar. Uurtje werk voor deze amateur Klikbaar plaatje voor groter formaat*
gymtas met hartjezakje