Voor de kindervreugd deden we daar ook nog een zwembad en een speeltuin bij, wat echt heel leuk was, maar het had nog niet eens gehoeven eigenlijk. Want we boften zo met het weer en er was zoveel te ontdekken. Vooral voor een driejarige, die schik had met de bug viewer die ik een paar weken terug bij Naturalis op de kop tikte. Een boswandeling hoeft heus niet ver te zijn, als hij maar langzaam is.

En op de laatste dag deden we nog Paleis het Loo in vogelvlucht, waar Sterre vanaf papa’s nek de fonteinen en de Chinezen fotografeerde.

En nog meer foto’s op de gallery!

Het nest hing half uit de klimop, twee van deze stakkers lagen eronder. We verdenken een van de buurtkatten, die hier nu vrij spel heeft. Rotbeest.

Ja, leuk!!
Ehh… nee… wel leuk, maar niet nu.

We missen onze Streep nog steeds, maar met een nieuwe druktemaker op komst, hebben we bedacht dat we een nieuw poezenbeest niet de aandacht kunnen geven die ze nodig heeft. Ik dacht nog even: “Als we er dan twee nemen, kunnen ze elkaar vermaken! Schijt an de buren (die niet van poezen houden).” Maar vooruit, dat kan altijd nog. En bovendien:

Het is nou zo anders leuk in de tuin! Al die vogeltjes! Mussen, mezen, merels, winterkoninkjes, het is echt druk hier. Alles scharrelt tussen de planten en fladdert en fluit in de heg, en de broodkorsten die Sterre niet eet (foei!) vinden gretig aftrek. Vandaag ontdekten we zelfs een mussennest in de klimop, iets lager dan ooghoogte, waar drie ieniemini snaveltjes hongerig bovenuit staken omdat de blaadjes ritselden (helaas was het niet van de mussenmama met een lekkere insectenhap).

Nog maar even genieten van onze nieuwe huisdieren.

Mag ik even voorstellen? Met -nog gepaste- trots, mijn betermilieuboom. Ik ga hem zo even wat voeding geven en meld me later weer voor uitleg.

En konden we samen wandelen. Vandaag was het wandelweer. Ik neem me vaker voor om vaker te gaan wandelen, maar nu heb ik het ook gedaan. Drie keer binnen twee weken, waarvan een keer zonder kind. Lekker zeg! Ik voel me heel sportief. De kunst is om regelmatig een nieuw rondje te verzinnen dat niet al te lang is en ook niet al te ver van huis. Nu heb ik de hand weten te leggen op een kaartje met een aantal boerenlandpaden in het Land van Wijk en Wouden. Dat is waar wij wonen dus. En vanochtend vertrokken we dan van huis uit voor een tochtje van 7,4 kilometer door de polder, over fietspaden, bruggetjes en weilanden. Tussen veel koeien en een paar schapen. We hebben er drie uur over gedaan, maar die koeien zijn ook zo leuk!

Ik vind die Japanse esdoorns zo mooi. Riep ik een keer en toen zei mijn moeder: “Zal ik je die dan voor je verjaardag geven?” Ze gaf er drie. Maar ze zijn nog klein, dus we kunnen er nog alle kanten mee op. En ik, die eerst in mijn hoofd had dat er nog wel ergens een open plekje in de voortuin was, bedacht me met de boompjes in mijn hand dat Japanse esdoorns niet een open plekje moesten vullen, maar alle ruimte nodig hebben. Nu ben ik de hele voortuin aan het slopen. Ik heb er al die jaren dat we hier wonen nog nooit echt iets aan gedaan, maar heb het tuintje nooit mooi gevonden. Teveel hosta enzo.

De boompjes hebben een plekje, de lavendel blijft ook staan. Verder hoop ik maar dat het iets moois wordt, want ik doe ook maar wat. En waar het eindigt, weet ik niet. Het blijft experimenteren, net als met het bloementuintje dat ik vorig jaar in de achtertuin heb aangelegd en dat nu een groene wildernis is. Wordt vervolgd!

Ik twijfelde nog even of ik deze onderneming moest ondernemen, maar ben blij dat ik het gedaan heb. Voor mezelf. Het is maar een halfuur rijden en wel goed om dingen te gaan doen, buiten het dorp. Ik blijf erbij, ik vind het heerlijk om te moederen, zeker met een dochter als Sterre, maar ik blijf een balans zoeken tussen het invullen van haar en mijn behoeftes, en tussen rustige dagjes in en om huis en vertier verderop. Zodat mijn wereldje niet te klein wordt en we ook niet aan vanalles (en onszelf) voorbij lopen.

Dat ochtendje Blijdorp was gelijk een goed excuus om Sterre weer eens een lekker stukje te dragen. Ik heb in acht maanden tijd zeven doeken verzameld, en die hebben ook aandacht nodig. Het komt er niet zo gek veel van sinds Sterre loopt. Maar we wilden wel zoveel mogelijk grote dieren zien, dus ze mocht in een secured high back carry op mijn rug, zodat ze goed over mijn schouder mee kon kijken. En we zagen olifanten! Met een babyolifant van een maand oud, die lekker om zijn moeder heen scharrelde en zo nu en dan een slokje kwam drinken.

IJsberen zagen we ook, die druk bezig waren kleine ijsbeertjes te maken. Tot hilariteit van de volwassen toeschouwers, alsof ze nog nooit zoiets gezien hadden. De apies waren Sterres favoriet, we hebben er maar twee gevonden, maar dat maken we over een paar weekjes meer dan goed, beloof ik. En prachtige (Syberische) tijgers zagen we, heel dichtbij! Daar was Sterre echt van onder de indruk. Ze kende ze uit de boekjes, maar nu liepen ze heen en weer en ze waren mooi! en groot!

Na een broodje/ boterham en de appelsap zijn we bij de zeeleeuwen en de vissen gaan kijken, de draagdoek inmiddels in de tas gestopt. Toen was het al gauw tijd om te slapen, dus hup: in de auto en de oogjes vielen dicht (van mij ook bijna, maar dat moest maar niet gebeuren). En eenmaal thuis kropen we lekker weer in ons bed. Even de indrukken verwerken

Sterre vond het sleetje rijden best grappig. Poes Streep vond het ook gezellig. Maar toen Sterre eenmaal de ijzertjes onder had, wilde ze niet meer op de slee, dat krabbelen was pas leuk! Wel goed vasthouden… En als je moe bent, is het toch fijn dat de slee er nog is (of iemand om je te dragen).