Tussen hemel en zee

We proberen met Sterre elke dag even naar buiten te gaan. Een beetje frisse lucht is gezond. Deze maanden valt dat niet mee, nu het zo vroeg donker is. De dagen dat ze naar de creche gaat vallen al af, afgezien van het ritje van en naar natuurlijk. (Dat komt goed, want in januari gaat ze naar de peutergroep, en die kids spelen – in tegenstelling tot de baby’s – wel regelmatig buiten.) De andere dagen vind ik ook nog niet altijd meevallen, met alle andere dingen die ook nog moeten: ‘s ochtends rustig aan beginnen, ontbijt-fruit-lunch, drinken, verschonen, spelen, boodschappen, middagslaap. Die middagslaap, na de lunch dus, daar doet ze vaak wel drie uur over!

De ochtend is dus de beste tijd om wat te ondernemen. Meestal is het gewoon een straatje om (tel daar de rest van het dagprogramma bij op en je snapt dat ik vaak niet ver meer kom tegenwoordig, maar goed, het kind vermaakt zich uitstekend). Soms gaan we iets doen waar de mama ook nog lang van kan nagenieten.

Zoals twee weken geleden, met een vriendinnetje naar de ezel/geitenboerderij in Bleiswijk:

Dat was echt leuk, Sterre had het zo naar haar zin dat ze vaak vergat te kijken waar ik gebleven was. Bang was ze niet!

En gisteren, op de dag na de kortste dag, waarop het zo mooi weer was dat het wel lente leek, zijn we naar Meijendel gegaan. Prachtig gebied, met bos, duin en strand (en een pannenkoekenrestaurant, hmmm!). Wat dat betreft had ik nu nog wel aan de andere kant van Leiden willen wonen.

Ja, Sterre was even uit haar hum, maar toen ze eenmaal op mijn rug zat, was het gelijk goed.

En halverwege de wandeling lag ze weer lekker als een blok te slapen. Wij hebben even wat zon opgeslurpt en Cor was met zijn nieuwe camera aan het spelen. Dat was genieten dus. Eenmaal weer thuis dacht ik Sterre nog even in bed te leggen, maar toen wilde ze helemaal niet meer! Nou ja…

Wat zullen we morgenochtend gaan doen? Gewoon maar weer een rondje dorp denk ik. De kerstdagen worden enerverend genoeg voor onze dreumes.

Even wat anders dan het strand van drie weken geleden! (Klik maar op de foto’s.)

Ik wilde natuurlijk de nieuwe draagdoek uitproberen. En eens iets anders doen dan het standaard rondje rond het dorp. Dus Sterre op de fiets gezet, schone luier en draagdoek in de tas, en de polder in gepeddeld. Via een omweg in Hoogmade aangekomen. Tussenstop op een terrasje. Vervolgens kind omgebonden, en aan de wandel. We gingen langs het water, over hekken, door de weilanden (legaal!). Sterre heeft er weinig van gezien, die viel al snel in slaap. Ze moet wel iets gemerkt hebben van het vrolijke kalf dat met ons wilde spelen (of was het toch een dolle koe?), zo dicht tegen mijn bonkend hart. Van de straffe wind had ze in ieder geval weinig last, zo lekker ingepakt. Fijn dagje was het zo!

Wil je nu wel eens iemand anders met een draagdoek zien? Op Flickr is een leuke ‘pool’.

Wij waren in Holten, en in Holten zijn de eendjes hondsbrutaal (gemaakt). Maar zo grappig om te zien hoe ze dagelijks onder toeziend oog van hun moeder een rondje langs de vakantiebungalows maakten! En ze lusten alles…

Al zolang we hier wonen (dat is 4,5 jaar), hebben we het plan een keer te gaan snorkelen in de sloot. En steeds is het er maar niet van gekomen. Maar nu dus wel. Eindelijk. Tenminste: Cor ging in de sloot en Sterre en ik hebben hem aangemoedigd. Want zo makkelijk was het allemaal niet. Eerst wilde Cor gewoon aan de kant in het water staan om zo met de onderwatercamera plus fisheye half-half opnames te maken. Hij had voor de zekerheid een rustig plekje uitgezocht buiten het zichtveld van de buren. Eerst maar even oefenen. Hij had zich een weg gebaand door het koolzaad en de brandnetels. Om zich in zwembroek met duiklaarsjes aan in de sloot te laten zakken. En vervolgens tot aan zijn knieen in de blubber te staan. (meer…)

Nog maar even twee leuke plaatjes van een leuke middag:

Leuke half-half opname

Je kunt hem bijna aanraken!

Wij gingen zondag naar de dierentuin, en raad eens wat onze favoriete dieren waren?

Bij de flamingovijver

(Al moet ik zeggen dat de otters en zeehonden daar zeker niet voor onder deden!)

Ik ben altijd al een emotioneel type geweest, maar sinds ik moeder ben, is dat nog veel erger geworden. En helemaal als het kinderleed betreft. Een moeder die haar twee maanden oude baby een aantal maanden bij de papa moet achterlaten omdat ze haar verblijfsvergunning elders moet regelen. Een vader die zijn twee kinderen om het leven brengt. Kinderen die hun ouders kwijtraken door ziekte of oorlog. Brrrr, een knoop in mijn maag als ik dat soort dingen tegenkom, op zo’n moment zou ik wel even moeder van al die kids willen zijn om ze te beschermen en te troosten. Ja, je leven verandert onherroepelijk als je een kind krijgt. En niet alleen je leven, je hele zelf verandert. Je gaat over rare dingen denken, zoals stoppen met werken (grapje) of vrijwilliger worden bij La Leche League (nee, toch maar niet). Aparte dingen toch, die hormonen.

En hier doen we het allemaal voor.

“Dat is gevaarlijk hoor, wat je doet! Als ie schrikt, kan hij zo op je kinderwagen af rennen!”

Waar bemoei je je mee, dacht ik. “Ja hoor, ik hou het in de gaten!” zei ik. En ging nog even door met plaatjes schieten totdat die mevrouw, die ongetwijfeld gelijk had, uit het zicht was verdwenen. Ik kon de buffel bijna zoenen en Sterre lag een meter of tien verderop in haar bakkie te tukken.

(meer…)