Tussen hemel en zee

We begonnen met een overnachting in Rouen (en dan mag je natuurlijk gelijk al lekker laat naar bed).

(hm, de gallery doet niet precies wat ik wil, maar jullie moeten het er maar mee doen! Beetje extra klikken voor de grotere plaatjes dus..)

bij de vorige postjes geplaatst. Zoethoudertjes Plus de lach van Bloem.

We leven op dit moment een beetje boven onze stand, maar daar genieten we ook nog maar even van. Een resort verscholen in de jungle, aan de River Kwai. Met zwembad uiteraard. Ik ga straks nog even naar buiten om de nachtgeluiden te horen (niet te lang, want die muggen…)
We zijn vandaag over die beroemde brug gewandeld, en het leukste is dan weer zo’n stoere arbeider die Sterre heel behoedzaam over de stalen balken heen tilt – want uiteraard wordt er tussen de toeristen door gewoon onderhoud gepleegd. Toevallig is de film van de brug een van de weinige ellendefilms die ik gezien heb, lang geleden, en het beeld klopte met mijn herinnering. We hebben het museum maar overgeslagen, niet voor kleine kinderoren bestemd. Nee, wij doken ‘s middags gewoon het tropisch zwembad weer in.
Om het af te maken staat er nog een brok natuur op het program, en dan nog een tempel en een markt, en dan moesten we maar weer eens aan het gewone leven gaan denken.
We kwamen een stel met kinderen tegen die vijf weken weg waren en vonden dat ze de eerste twee à drie weken nodig hadden gehad om te wennen aan het reizen. Ik vind dat ze wel een punt hadden. Reizen met kinderen is zo makkelijk niet en ik zal van het thuis zijn straks ook echt wel weer genieten. Maar het is wel zo’n bijzondere ervaring, de reis op zich, en de hele onderneming. En onze Bloem die het zo goed doet, ondanks de warmte, en die stoere Sterre… Daar kunnen we straks wel weer even op teren. En dan van de zomer maar weer gewoon met de tent naar de Ardennen ofzo.

15 januari

Peuters in Thailand hebben helemaal geen strand nodig om zicht te vermaken. Een zooi ruines uit de 13e eeuw (met boeddhabeelden) is zeker zo leuk. Daar kun je tussendoor rennen en op klimmen. En weer af springen en Thaise oma’s hartverzakkingen bezorgen (“I would suggest you never leave her alone.”
“Yes, madam, you are right, and we try very hard. But it is impossible.” We zijn elkaar al eens kwijt geraakt in een drukke tempel. Maar als niemand haar ontvoert, is ze nooit ver.)

Sukhothai is prachtig. En heel groot, dus ik bond Bloem op mijn rug en we zijn met de fiets rond gegaan, om dan alsnog maar een klein stukje te zien. Het is een beetje onduidelijk wt echt oud is en wat gerestaureerd, maar pilaren, rondgangen, boeddha’s, en had ik al boeddha’s gezegd? Het is allemaal de moeite waard, en zo’n stukje fietsen is weer eens wat anders.

Maar goed, op een gegeven moment moet je beslissen wat je met de rest van de tijd doet, en nu zitten we dan toch op een eiland, op het strand uiteraard. Twee vluchten, een boottocht en een uur in een 4-weheeldrive over grotendeels onverharde wegen (in twee dagen tijd), om toch maar een klein, kindvriendelijk en party-vrij idyllisch plekje te vinden. Gekkenwerk, voor die drie dagen, maar ja. Zo vaak zullen we hier niet meer zijn.

Kosher of niet, wij vonden de ontmoeting met de olifanten en het tochtje op de rug van een van hen een fantastische ervaring. I love olifanten. Ik hoef geen hele vakantie Chiang Mai meer, doe mij maar een hele vakantie olifanten (volgende keer dan wel een ontmoeting waarbij ze geen kunstjes hoeven te vertonen). Toen er eentje begon te tetteren, schrok Sterre zich het apelazerus en durfde ze echt geen bananen meer te voeren, maar na alles een tijdje te hebben aangezien, bood ze een olifant wat gras aan, en toen bleek het toch wel veilig. “Ik durf wel op een olifant te zitten he,” zei ze op een gegeven moment. En dat was ook zo, met glimmende ogen zat ze de rit van een uur uit. Ook Bloem durfde wel, hoewel de draagdoek op een gegeven moment te weinig bewegingsvrijheid bood en de toeschouwer mij vast een onverantwoordelijke moeder had gevonden als hij mij had zien goochelen met die baby in dat hoge, kleine bakkie. Zij moet de reis nog maar eens overdoen als ze wat groter is, zodat ze er wat herinneringen aan overhoudt.

Inmiddels hebben we met ons allen de busreis van vijf en een half uur naar Sukhothai overleefd (lang leve de i-pod met Jip en Janneke-verhaaltjes). Morgen gaan we met de fiets de historische stad bekijken.

Wat keek Sterre opgetogen toen ze vanmorgen, in ons guesthouse in Chiangmai, de vraag kreeg of ze muesli wilde eten! Het eten zint haar over het algemeen niet hier in Thailand, zelfs bekende dingen zijn net te vreemd. Dus ze blijft overeind op patat, cake, banaan en de meegebrachte sultana’s. En, hoera, muesli dus. Ik heb me er helemaal bij neergelegd, als ze maar wat eet. Verder doet ze nauwelijks onder voor de gemiddelde backpacker in Thailand, met haar pandarugzakje. Zo stoer zoals ze door de drukke straten van Bangkok stapte. En zich in de hotels snel thuis voelt. De eerste nacht (wat een drama) huilde ze nog “Ik wil naar huihuis!” en de derde dag was het al haar thuis

Aan Bloem hoef je niks te vragen. Die laat zich lekker ronddragen en tovert de Thaise glimlach nog groter door terug te lachen.

En wij? Wij hebben het gevoel dat we voortdurend belazerd worden door de toeristenindustrie – wat ook zo is -  maar na de eerste onwennige dagen (hebben we er wel goed aan gedaan dit te ondernemen?) zijn we weer lekker helemaal op reis. Op een wat lager tempo en wat luxer dan we anders zouden doen, maar wat is er mooier dan te zien hoe je peuter een paar monniken een handje helpt door plastic flessen plat te stampen voor de recycling?

We gaan een ruim halfjaar terug in de tijd. Onze zomervakantie, begin juni in Normandië, wat een mooie belevenis was dat. Even genieten weer hoor!

Check de fotogallery voor de rest van de zomerse plaatjes (zonder bijschriften nog, sorry)

Time flies… and so will we. Ik dacht: laten we eens gek doen. We gaan op reis in januari, met z’n viertjes. Voorlopig de laatste kans om buiten het hoogseizoen redelijk betaalbaar ver weg te gaan. En het wordt een mooie afsluiting van mijn verlof (nog lange niet, nog lange niet!!! ….). Thailand. Eerst een georganiseerde reis aangevraagd, maar dat was dus wel flink prijzig. Ik vertrouw dus maar op al die mensen die zeggen dat het zo makkelijk reizen is in Thailand. Het transfer van het vliegveld en het eerste hotel zijn geregeld, de rest doen we maar weer aan de hand van de Lonely Planet. Het is heus wel spannend met die twee kleintjes, maar ik durf best, en we gaan het gewoon rustig aan doen. Olifanten kijken en lekker eten. Terug glimlachen naar de mensen en boeddha fotograferen. Heel misschien een duikje maken. We zien wel.
Morgen ga ik voor Bloem een paspoort aanvragen en zaterdag gaan we de inentingen halen.

Ik had -lang- van tevoren wel mijn twijfels of we moesten ingaan op de uitnodiging, maar op een gegeven moment dacht ik: “We doen het, en ik besluit een dag van tevoren wel of het lukt of niet.” Je krijgt tenslotte niet zo vaak de gelegenheid om een huwelijk op Terschelling mee te maken, nota bene van mensen die daar niet eens wonen.

Het lukte. Naast de slaapzakken en de feestkleding pakte ik dus een beperkte versie van het Vluchtkoffertje in, met een telefoonnummer van het dichtstbijzijnde ziekenhuis op het vasteland. En toen, op naar het feest van Pascal en Wendy. We werden verwacht in de Wierschuur, op de rand van het bewoonde en het onbewoonde deel van Terschelling. Wat een bijzondere plek om je bruiloft te vieren! Als ik weer wat mobieler ben, wil ik nog wel eens terug.

Op de veerboot. We zagen zeehonden en dronken jongetjes.

We logeerden aan het water, maar waar was nou het water?

Ah, daar is het water! En de maan…

Sterre kon het goed vinden met de dochter van het bruidspaar.

Cadeautjes en felicitaties voor het gelukkig getrouwde stel!

Mooi momentje (mooi gefotografeerd door Cas!): we laten een wensballon op.