Ik had -lang- van tevoren wel mijn twijfels of we moesten ingaan op de uitnodiging, maar op een gegeven moment dacht ik: “We doen het, en ik besluit een dag van tevoren wel of het lukt of niet.” Je krijgt tenslotte niet zo vaak de gelegenheid om een huwelijk op Terschelling mee te maken, nota bene van mensen die daar niet eens wonen.
Het lukte. Naast de slaapzakken en de feestkleding pakte ik dus een beperkte versie van het Vluchtkoffertje in, met een telefoonnummer van het dichtstbijzijnde ziekenhuis op het vasteland. En toen, op naar het feest van Pascal en Wendy. We werden verwacht in de Wierschuur, op de rand van het bewoonde en het onbewoonde deel van Terschelling. Wat een bijzondere plek om je bruiloft te vieren! Als ik weer wat mobieler ben, wil ik nog wel eens terug.
Op de veerboot. We zagen zeehonden en dronken jongetjes.
We logeerden aan het water, maar waar was nou het water?
Ah, daar is het water! En de maan…
Sterre kon het goed vinden met de dochter van het bruidspaar.
Cadeautjes en felicitaties voor het gelukkig getrouwde stel!
Mooi momentje (mooi gefotografeerd door Cas!): we laten een wensballon op.
We hadden ons niet gerealiseerd dat we rond de D-day herdenkingen in Normandië zouden zijn. Mijn voornemen om de vakantie niet teveel door die oorlogstoestanden te laten invullen veranderde vanzelf. We waren aan de kust van Calvados en zaten er middenin. Hele kolonies van die gasten die het leuk vinden om in het legergroen-van-toen rond te lopen, of liever nog rijden, als bezitters van kostbare jeeps met de nodige wapens en al erop. En motoren, en vrachtwagens. Her en der waren militaire tentenkampen opgeslagen en het was er ongetwijfeld ontspannen en super gezellig. Oorlogje vieren. Gekke mensen zijn het.
Indrukwekkender waren de restanten van De Landing. De gedenktekens van 5 en 6 juni 1944, toen de Britten en Amerikanen een begin maakten met de bevrijding van Europa door de Duitse bezetting. Pointe du Hoc met zijn talloze bomkraters. De Pegasus Bridge. De militaire begraafplaatsen. En nog veel indrukwekkender de levende monumenten, de veteranen. Allemaal van die kwieke, maar breekbare oude mannetjes die krom liepen van de medailles op hun jas. Zij hebben het gedaan, zij hebben het gezien en beleefd en kunnen het navertellen. Daar kan geen bunker of filmbeeld tegenop. Kostbaar, want wie er terugkomt voor de herdenkingen, is 85 jaar of ouder, en daar zijn er vanzelf steeds minder van.
Wij hadden het genoegen Cyril Banks te ontmoeten. Een Engelsman met de nodige dosis humor (hehe), die destijds op een mijnenveger de landing ondersteunde. Omdat hij zelf niet geland is, is hij nooit in Frankrijk onderscheiden. De eigenaar van de camping waar wij een ruime week stonden, heeft daar iets aan gedaan. Banks kreeg zijn onderscheiding – met de nodige ceremonies omkleed – op 4 juni in Vierville-sur-Mer, bij het eerste huis dat op de Normandische kust vanaf zee is bevrijd. Wij mochten daarbij zijn, Sterre heeft Banks zelfs geholpen bij het oplaten van de ballonnen. Een bijzonder moment.
Onvergetelijk was ook het informele samenzijn een paar dagen later. Banks was eregast tijdens de barbecue op de camping, op 8 juni. We hadden het nog even over de ceremonie, en hij vertelde en passant dat hij in september op (op!) een stuntvliegtuigje zou vliegen om geld op te halen voor oorlogsslachtoffers. Toen was het tijd dat ik mijn verjaardagstaart ging aansnijden. Mr. Cyril Banks stond op en zong ‘Happy Birthday’ voor mij. Die ochtend dacht ik nog: ‘Hmm, veertig jaar. Best oud…’ Maar om zo toegezongen te worden, daar wil ik nog wel een keer veertig voor worden. Piepjong ben ik nog!
Ik weet niet meer precies wat de aanleiding was, maar een paar maanden terug, een halfjaar misschien al wel, had ik ineens zo’n zin om naar China te gaan. En dat gevoel kwam een tijdje terug weer bovendrijven. Dus nu heb ik geboekt, vanmiddag, voor over een week of zeven. Tien dagen Shanghai. In mijn uppie. Nou ja, niet helemaal. Ik logeer bij de vriendin waarmee ik mijn eerste reis naar China maakte, in een tijd waarin ik ook al zoiets had van: “Als je iets heel graag wilt, moet je ervoor gaan.” Dat is een reis van vier maanden geworden toen. Dat was mijn langste reis naar China. Dit wordt mijn kortste. Maar oh… wat gaat ie leuk worden!
De boer sprak over ‘de bedenker van het concept’, waarmee ons weekendje romantiek even werd ge-downgrade naar een slimme marketingtruc. Ik keek over mijn schouder of ik niet iemand in zijn vuistje zag lachen. Maar soit, hangt het hele leven niet aan elkaar van? En dit was zooooooveel leuker dan dat gratis midweekje CentrPks dat ik bij mijn nieuwe fiets kreeg maar onder zulke voorwaarden dat we er geen gebruik van kunnen maken.
We logeerden in Akkrum (Fr) in een enorme tent, volledig ingericht en wel echt gezellig! in nostalgische sfeer, met een houtkachel. Waar we ook op moesten koken. Die tent stond – tussen negen andere, maar die waren toevallig allemaal onbewoond, wat een heerlijkheid – aan de rand van het weiland op een boerenbedrijf. Waar ze koeien, kippen, konijnen, geiten en schapen hadden, en fietsen. En een paar dagen mooi weer ook nog voor ons. En dat in dat mooie Friese landschap. We voelden ons de koning te rijk. Echt, ik kan niet anders zeggen, ik ben zo blij dat we erin gestonken zijn!
Het was voor het eerst dat we op vakantie gingen ‘zoals ik vroeger als kind met mijn ouders’, met de tent naar Frankrijk, van camping naar camping op de bonnefooi. Het was mijn idee en er was me ook veel aan gelegen dat het zou slagen. Daarom had ik om te beginnen de eerste stopplaats maar gereserveerd. Veilig. En daarom was het des te vervelender dat Cor toch nog niet voldoende hersteld was van zijn zomergriep en we bovendien drie dagen regen hadden en de camping dan wel bijzonder was, maar we door deze omstandigheden van de omgeving – in de Lage Vogezen – ook maar weinig konden genieten.
Maar gelukkig werd eerst Cor beter en zijn we het betere weer ook gaan opzoeken. In de Hoge Jura. Waar de omgeving ook nog eens veel mooier was, met meren, en oh.. watervallen! Dat was Vakantie in Frankrijk zoals het hoorde te zijn voor mij.
Na een aantal dagen daar werd het weer tijd om een andere stek op te zoeken. Met behulp van de kaart en boekjes, en de zaklamp – want overdag kreeg ik de gelegenheid niet om me rustig te orienteren – uiteindelijk maar besloten terug te gaan naar de Morvan, waar we vorig jaar ook waren, en eerder ook. In de hoop dat onze vrienden daar even tijd hadden om ons te ontvangen. Niet bijster avontuurlijk, maar een goede keus. De omgeving bleek toch ook weer dingen te bieden die we nog niet kenden. Restanten van een stad waar Julius Caesar nog is geweest bijvoorbeeld. En ach, met een meis van twee kun je je eigen dorp met een beetje fantasie elke dag weer anders beleven…
Maar dit was slechts een warming up. We weten nu hoe het moet, echt kamperen. Opbouwen en afbreken ging op het eind al een stuk gemakkelijker en de volgende keer zoeken we gewoon een gebied op waar het statistisch gezien wat minder regent en waar ze echte kastelen hebben.
