Vanmorgen zat ik hier, in de tuin, helemaal alleen, in de zon. 
En dat wel drie kwartier lang! Pure luxe. Met een mok (zwarte!) koffie in, hoe symbolisch, de mok die ik in februari in Shanghai kocht.
De koffie was voor die tijd al op, hoor. Koude thee lust ik inmiddels wel, koude koffie is yuk.
Morgen laatste kraamdagje. Ik ben vandaag al meer op de been geweest dan de hele afgelopen kraamweek. Ik ga morgen nog even genieten van de zorg en de dagelijkse huishoudelijke hulp, maar ik merk ook dat ik sterk de behoefte heb om mijn eigen huishouden weer over te nemen. Goed teken. Nadat ik Sterre naar bed had gebracht (voor het eerst weer), ben ik de luierwas gaan verhangen, zodat het in twee dagen droogt in plaats van vier, en heb ik de handdoeken in de kast allemaal opnieuw gevouwen, zodat het wel past. Heb zelfs mijn bijdrage aan het avondeten geleverd – met Bloem op mijn buik – door groente en vlees te snijden en Cor wok-instructies te geven. Morgenmiddag misschien een kleine wandeling onder moeders paraplu? Heerlijk dat het ook zo kan, in plaats van die twee weken die ik gevloerd heb gelegen na de geboorte van Sterre!
Terwijl ik aan het strijken was – man aan het werk, kind op de creche – luisterde ik weer eens naar mijn eigen muziek. Dat doe ik sinds ik moeder ben nog maar zelden, gek genoeg. Serpent’s Egg van Dead Can Dance. Brought back memories. Ik leerde Dead Can Dance zo’n twintig jaar geleden kennen. En specifiek deze cd tijdens een gezellig samenzijn van UM, de korrel binnen mijn studentenvereniging waar ik lid van was. Met UM bestudeerden we verschillende levensfilosofieen – er was een lezing over Soefisme, we bezochten een Hare Krishna tempel en ik geloof dat het Boeddhisme ook aan de orde is geweest. Maar soms was het ook wat luchtiger van aard. Dit keer hadden we thee en space cake. Op mijn studentenkamer, de mooiste, in het voormalig klooster. Het was een zonnige avond en we konden daarna een wandeling maken in het aangrenzende park. Leuk was het. Ik was overigens zo voorzichtig met de space cake dat ik geen effect bemerkte, maar dat kon de pret bij mij dus niet drukken.
Ik heb met niemand van UM meer contact, maar moet sporadisch nog wel eens aan een aantal mensen terugdenken. Een mooi, kleurrijk kluppie. Baz is professor geworden. Paul heeft een heks aan de haak geslagen, een lieve hoor! Homme is dood, had ie zelf gedaan. Anthony is inmiddels vrouw.
En ik… ik ben een ouwe moeder met een kind van drie aan de borst en eentje op komst die ik in doeken ga dragen tot ze echt niet meer wil.
Na Dead Can Dance luisterde ik overigens naar een ordinair cd’tje met Klezmer muziek. Van minder lang geleden, toen ik nog zangles had.
Sterre begint zich al te verheugen op de komst van haar zusje. Toen we vrijdag een rondje door de polder fietsten, zij nog altijd in het stuurstoeltje, was ze aan het fantaseren: “Als de baby er is, mag die in het kleine stoeltje en ik achter. En we gaan samen spelen, en samen zwemmen, en…” Het zal misschien wel even wennen zijn dat ze in het begin nog niet zoveel samen kunnen, maar ik zie hier al een zussenband ontstaan. Dat komt wel goed. We gaan het rustig aan opbouwen – had ik hier al eens verteld dat ik tot februari fulltime mag moederen? De eerste intensieve periode alle tijd om de beide meiden, samen en apart, de nodige aandacht te geven. Ik ben nog nooit zo lang thuis geweest, maar ik zal me vast niet vervelen. Al zal ik ongetwijfeld te zijner tijd ook weer met veel plezier de deur achter me dicht trekken voor een dagje ‘kantoor’…
Ik verheug me ook, maar geniet ook nog steeds. De buurvrouw constateerde aan de vorm van mijn buik dat ‘t kind is ingedaald, morgen gaat de verloskundige me vertellen of ze gelijk heeft. Ik moet wel om de haverklap naar de wc voor weinig. Maar hoewel ik weet dat de neerwaartse beweging voorzichtig is ingezet (Sterre was overigens ook zo laat), zit ze echt nog niet startklaar, voor mijn gevoel. Ik loop nog best, al is het langzaam.
Maar toch… voor de zekerheid zorg ik dat ik morgen mijn 620 pagina’s tellende boek kan uitlezen. En we hebben nog even een fotosessie gepland vandaag om die plaatjes te schieten die je straks nooit meer over kunt doen. Jullie mogen er eentje zien 
Even kijken… 14 kilo Sterre en 17 kilo zwangerschap… met gemak.
Alle babykleertjes maat 50 tot en met 68 hangen te drogen aan de waslijn. Ik zat vanavond om kwart voor negen met mijn bord eten (zojuist gebakken hartige taart) op schoot om eindelijk eens die film Das Leben der Anderen te kijken. Over een stel in de DDR dat 24 uur per dag wordt afgeluisterd. Cor is in Schotland om te duiken en Sterre logeert een paar dagen bij oma. Kan ik even doen wat ik zelf wil, in mijn eigen tempo.
Vanmiddag na het boodschappen doen werd mijn weg weer eens geblokkeerd door de overbuurvrouw, die ons gaan en staan graag bespreekt met onze nieuwsgierige buren, haar zus en zwager. Een blik op mijn buik: “Goh. Gefeliciteerd! Wat leuk. Wanneer verwacht je..?” Alsof ze ‘t niet wist. Ik slingerde om haar heen en riep over mijn schouder: “Maandje nog, buuf. Da-ag!”
Je bent zo vrij als je je zelf voelt.
De aanloop naar mijn 40e verjaardag stond in het teken van de oorlog. Nu zijn we vrij. Bonne anniversaire a moi / happy anniversary to me
Stewardess wilde ik worden. Ik zei in een kringgesprek per ongeluk secretaresse, maar bedoelde toch echt stewardess. Want ik was wel eens naar Spanje geweest in het vliegtuig, en vliegen was echt leuk. Reizen ook. Als je daar nou je beroep van zou kunnen maken… Kleuterjuf was ook een optie. Dat was mijn moeder, en dat leek me nog best wel leuk, knutselen met die kleintjes. Ook een stagedagje op onze kleuterschool, even voor mij geregeld door mijn meester (zesde klas), heeft me niet echt van dat idee af gebracht.
Maar die wensen vervaagden. Op een gegeven moment denk je niet meer zo in beroepen (al dan niet met uniform), maar in iets wat je met schoolvakken kunt doen. Met talen bijvoorbeeld. Dat reizen en andere culturen en met mensen werken bleef wel mijn ding, als ik kijk naar de voorlichtingen die ik bezocht van studies die je na de middelbare school kunt doen: culturele antropologie, psychologie, toerisme. Chinees. Dat het dat laatste moest worden, wist ik al in de vierde klas. En wat doe ik er nu mee, qua beroep? Niets. Ik heb zelfs mijn vertaalbureau opgedoekt per 1 januari.
Maar ik vlieg zo nu en dan nog steeds, binnenkort weer, en ik vind het nog steeds geweldig. Weliswaar in de rol van passagier, want door mijn horecabijbaantjes (McDonald’s, terraswerk, chique diners) ben ik er wel achtergekomen dat dat stukje dienstverlening niet mijn ding is. Mensen worden chagrijnig als je hun bestelling vergeet, opzichters snauwen als je de wijnglazen niet goed gevuld houdt, en daar kan ik dan weer niet tegen. Maar daarom was het des te leuker dat Paco in de uitnodiging voor zijn 40e verjaardagsfeest schreef:
Weet je nog toen je een kind was?
Wat wilde je toen worden?
Piloot, Prinses, Brandweerman of toch Verpleegster?
Ja, ik wist het nog. En ik ken iemand die als secretaresse en (grond)stewardess werkt…
Ik vond mijn roeping voor een avond en de mooiste man van het feest.
(foto door Reinoud)
In de hektiek van de afgelopen weken (afspraken, verjaardagsfeesten, inkopen, kampeerweekend, opleiding, huishouden enzo, en, gewoon, werk) was het heerlijk om even met mijn dochter in de zandbak te zitten en gaten te graven. Mieren te plagen en zandtaartjes te pletten. Alsof ik ook twee was.
Binnenkort zal ik wel weer eens wat schrijven, maar nu eerst maar even een foto van het goede voorbeeld. Dat ik overigens niet gevolgd heb, maar waarom niet? Wat hield me tegen?
Ooit waren er mijn opa en oma, hun elf kinderen en echtgenote(n)(s) en daar ook de kinderen van. Dertig (?) jaar geleden is een traditie begonnen. Inmiddels een hele generatie verder -opa en oma zijn er al een tijdje niet meer en een aantal echtgenote(n)(s) evenmin- worden nog steeds jaarlijks oude familiebanden aangehaald en nieuwe gesmeed.
Pinksterweekend.
Stoeptekenen met kiezels
Afscheid van de achterneef uit Stockholm
Wat een prachtig schaatsweer vandaag! Jammer dat ik niet kan schaatsen. Ik herinner me nog goed hoe ik vroeger op van die dubbele ijzertjes stond, en later op Friese doorlopers (die alsmaar onder mijn schoenen vandaan gingen omdat ik de veters nooit strak genoeg kon knopen, grrrr). Een keertje kunstschaatsen geprobeerd, maar daar is het bij gebleven. Nu vind ik dat heel spijtig. Ik had bijna schaatsen aangeschaft en plannen gemaakt om op les te gaan. In plaats daarvan zijn we met een van buren geleende slee en gekregen ijzertjes met Sterre het ijs op gegaan. Heel bijzonder: eerst de sloot achter ons huis en toen naar de andere kant van het dorp, de Rijn op. Gezellige drukte, en we kwamen nog een aantal bekenden tegen ook! Wat mij betreft mag die Rijn nog wel even bevroren blijven.
Sterre vond het sleetje rijden best grappig. Poes Streep vond het ook gezellig. Maar toen Sterre eenmaal de ijzertjes onder had, wilde ze niet meer op de slee, dat krabbelen was pas leuk! Wel goed vasthouden… En als je moe bent, is het toch fijn dat de slee er nog is (of iemand om je te dragen).
