Ooit waren er mijn opa en oma, hun elf kinderen en echtgenote(n)(s) en daar ook de kinderen van. Dertig (?) jaar geleden is een traditie begonnen. Inmiddels een hele generatie verder -opa en oma zijn er al een tijdje niet meer en een aantal echtgenote(n)(s) evenmin- worden nog steeds jaarlijks oude familiebanden aangehaald en nieuwe gesmeed.
Pinksterweekend.
Stoeptekenen met kiezels
Afscheid van de achterneef uit Stockholm
Wat een prachtig schaatsweer vandaag! Jammer dat ik niet kan schaatsen. Ik herinner me nog goed hoe ik vroeger op van die dubbele ijzertjes stond, en later op Friese doorlopers (die alsmaar onder mijn schoenen vandaan gingen omdat ik de veters nooit strak genoeg kon knopen, grrrr). Een keertje kunstschaatsen geprobeerd, maar daar is het bij gebleven. Nu vind ik dat heel spijtig. Ik had bijna schaatsen aangeschaft en plannen gemaakt om op les te gaan. In plaats daarvan zijn we met een van buren geleende slee en gekregen ijzertjes met Sterre het ijs op gegaan. Heel bijzonder: eerst de sloot achter ons huis en toen naar de andere kant van het dorp, de Rijn op. Gezellige drukte, en we kwamen nog een aantal bekenden tegen ook! Wat mij betreft mag die Rijn nog wel even bevroren blijven.
Sterre vond het sleetje rijden best grappig. Poes Streep vond het ook gezellig. Maar toen Sterre eenmaal de ijzertjes onder had, wilde ze niet meer op de slee, dat krabbelen was pas leuk! Wel goed vasthouden… En als je moe bent, is het toch fijn dat de slee er nog is (of iemand om je te dragen).
Wat is dat toch met mij?
Ik had ineens behoefte om een rondbuikige theepot met idem theekopje aan te schaffen, om de bierpullen thee te vervangen. En dan heb ik ook nog veelkleurige sokkenwol met starterspakket gekocht. Breien! Mijn laatste breisel was volgens mij een pannenlap, toen ik acht was.
Het wordt tijd dat de dagen langer en het weer warmer worden. Alhoewel… Het moet ook allemaal weer niet te snel gaan.
Ik heb er de laatste tijd echt last van dat ik meer dingen wil dan er in een dag of week passen. Dat was altijd al mijn probleem, maar met kind wordt dat er natuurlijk niet beter op, en dan heb ik al vanalles bijgesteld. Ik blijf afwegen. Is mijn weekendabonnement op de krant nog wel de moeite waard? Geef ik Sterre genoeg aandacht? Hoeveel onkruid in de tuin is nog acceptabel? Heb inmiddels het abonnement van de sportschool maar opgezegd. Dan hoef ik me in ieder geval niet meer schuldig te voelen over het feit dat ik voor zo veel geld zo weinig ga. Jammer, want sporten is wel lekker, als je eenmaal bezig bent.
Maar! Ik heb het gevonden. Dragen. Dragen is aandacht geven.Dragen is ook sporten (die 8,6 kilo Sterre wordt steeds een beetje zwaarder, dus we kunnen langzaam opbouwen). En tijdens het dragen tuinieren is helemaal slim combineren!
Dat Sterre wakker wordt voor een nachtvoeding, hoort erbij. Dat doen de meeste borstkinderen. Maar vanacht…
Twee uur na de voeding worden we gewekt door een hardhuilend kind. Ik probeer alles: speen, knuffel, borst, schone luier, knuffel. Zodra ik wegloop is het weer huilen. Nachtmerrie? Dan maar even mee in het grote bed. Neus tegen neus dommelen we een beetje, en na een halfuur kan Cor haar weer in haar eigen bed leggen en slapen we allemaal weer in.
Weer een uur later: ineens flink gewoel naast me en een paniekerig “Huh, huh, Jes, Jes!” Arm om hem heen, even geruststellen: “Ja, ik ben hier.” En weer klaarwakker. Hoor ik half van onder de dekens vandaan gemompel: “Oh, ik dacht dat er werd ingebroken!” Nachtmerrie.
Pffff. Ik voel me soms even de spil van het gezin. Maar als de wekker dan om kwart over zes gaat, zou ik willen dat dat gezin er even een nachtje niet was geweest…
Ik ben altijd al een emotioneel type geweest, maar sinds ik moeder ben, is dat nog veel erger geworden. En helemaal als het kinderleed betreft. Een moeder die haar twee maanden oude baby een aantal maanden bij de papa moet achterlaten omdat ze haar verblijfsvergunning elders moet regelen. Een vader die zijn twee kinderen om het leven brengt. Kinderen die hun ouders kwijtraken door ziekte of oorlog. Brrrr, een knoop in mijn maag als ik dat soort dingen tegenkom, op zo’n moment zou ik wel even moeder van al die kids willen zijn om ze te beschermen en te troosten. Ja, je leven verandert onherroepelijk als je een kind krijgt. En niet alleen je leven, je hele zelf verandert. Je gaat over rare dingen denken, zoals stoppen met werken (grapje) of vrijwilliger worden bij La Leche League (nee, toch maar niet). Aparte dingen toch, die hormonen.
En hier doen we het allemaal voor.