Tussen hemel en zee

Kijk die kleine met dat oranje mutsje!

Nia dance with Rachelle!!

Sterre gaat al mee naar het zwembad sinds ze drie maanden is. Sinds januari doet ze mee met de peutergroep, waarin de kinders vaker zelfstandig opdrachtjes uitvoeren. Door het water rennen om speeltjes te pakken, krokodil spelen in het allerondiepste, met de andere kinderen in een kring, zonder mama of papa. Voor Sterre was het eerst even wennen, maar ze doet nu bijna alles mee. En het is duidelijk dat ze steeds zelfstandiger wordt in het water. Een aantal weken terug sommeerde ze me afstand te nemen: ‘Jij weg!’ om vervolgens toe te voegen: ‘Ik onderwater.’ En daar ging ze, met een sprongetje, plons, trappel trappel, ze zwom zo naar me toe. En ging, met een beetje hulp, proestend en lachend weer op haar voeten staan. ‘Nog een keer!’ En sindsdien is het alleen maar dat. Soms mag ik ook, onderwater naar haar toe zwemmen. Dikke pret voor allebei.

Cor wilde dat ook wel eens zien. Dat kan natuurlijk niet zonder camera Dus zijn we afgelopen woensdag met z’n drieën naar het zwembad gegaan voor een onderwaterfotosessie. We proudly present….

Eindelijk weer eens een weekend waarin we met ons drietjes thuis waren, zonder afspraken, zonder activiteiten buiten de deur. Ook wel eens lekker hoor, op zijn tijd (niet te vaak, dat wordt saai). Kon ik bij Cor een verzoekje doen om te mogen uitslapen. Hij wil dat graag een dag van tevoren hebben ingediend, maar daar geniet ik dan ook extra van: nog even twee uurtjes slaap aan de nacht te plakken terwijl manlief en dochterlief zich ergens beneden vermaken. Om dan tussen negen en half tien weer – hups – naast mijn bed te staan, anders is het zonde van de dag. En dan te bedenken dat we vroeger rustig tot elf uur bleven liggen, wat een tijden!

En konden we samen wandelen. Vandaag was het wandelweer. Ik neem me vaker voor om vaker te gaan wandelen, maar nu heb ik het ook gedaan. Drie keer binnen twee weken, waarvan een keer zonder kind. Lekker zeg! Ik voel me heel sportief. De kunst is om regelmatig een nieuw rondje te verzinnen dat niet al te lang is en ook niet al te ver van huis. Nu heb ik de hand weten te leggen op een kaartje met een aantal boerenlandpaden in het Land van Wijk en Wouden. Dat is waar wij wonen dus. En vanochtend vertrokken we dan van huis uit voor een tochtje van 7,4 kilometer door de polder, over fietspaden, bruggetjes en weilanden. Tussen veel koeien en een paar schapen. We hebben er drie uur over gedaan, maar die koeien zijn ook zo leuk!

Ik wilde natuurlijk de nieuwe draagdoek uitproberen. En eens iets anders doen dan het standaard rondje rond het dorp. Dus Sterre op de fiets gezet, schone luier en draagdoek in de tas, en de polder in gepeddeld. Via een omweg in Hoogmade aangekomen. Tussenstop op een terrasje. Vervolgens kind omgebonden, en aan de wandel. We gingen langs het water, over hekken, door de weilanden (legaal!). Sterre heeft er weinig van gezien, die viel al snel in slaap. Ze moet wel iets gemerkt hebben van het vrolijke kalf dat met ons wilde spelen (of was het toch een dolle koe?), zo dicht tegen mijn bonkend hart. Van de straffe wind had ze in ieder geval weinig last, zo lekker ingepakt. Fijn dagje was het zo!

Wil je nu wel eens iemand anders met een draagdoek zien? Op Flickr is een leuke ‘pool’.

Ik heb er de laatste tijd echt last van dat ik meer dingen wil dan er in een dag of week passen. Dat was altijd al mijn probleem, maar met kind wordt dat er natuurlijk niet beter op, en dan heb ik al vanalles bijgesteld. Ik blijf afwegen. Is mijn weekendabonnement op de krant nog wel de moeite waard? Geef ik Sterre genoeg aandacht? Hoeveel onkruid in de tuin is nog acceptabel? Heb inmiddels het abonnement van de sportschool maar opgezegd. Dan hoef ik me in ieder geval niet meer schuldig te voelen over het feit dat ik voor zo veel geld zo weinig ga. Jammer, want sporten is wel lekker, als je eenmaal bezig bent.

Maar! Ik heb het gevonden. Dragen. Dragen is aandacht geven.Dragen is ook sporten (die 8,6 kilo Sterre wordt steeds een beetje zwaarder, dus we kunnen langzaam opbouwen). En tijdens het dragen tuinieren is helemaal slim combineren!

Het leven is zoveel makkelijker als het mooi weer is. Lekker buiten zijn, er valt zoveel te zien, te horen en te ruiken. En je kunt zoveel meer kanten op met zo’n kleine. Als het nou het hele jaar door zo zou zijn, zou ik misschien nog best een tijdje fulltime moeder kunnen zijn denk ik.

Donderdag maakten we een fietstocht van anderhalf (!) uur door de polder. Echt prachtig! De Keukenhof is er niks bij…

En dit zag Cor toen:

Dit zagen wij vanochtend:

(more…)

We gingen even een ommetje maken door de polder. Ergens besloten we linksaf te slaan in plaats van rechtsaf, en toen werd het een wandeling van drie en een half uur.

(more…)