Tussen hemel en zee

Zo leuk, vanuit de achtertuin de sloot op! Wat wonen we mooi…

Sterre heeft een dag in de week in invaljuf die ook de moeder is van een klasgenootje. Dat zou zij ook wel willen, mama op school. “Ik wil niet naar school, mam, want jij werkt daar niet.” “Nee,” reageerde ik, “ik heb daar ook niet voor geleerd.” Waarop zij een wijsheid van haar juf creatief inzette in een poging mij te overtuigen: “Maar leren moet je proberen!” (Was: proberen moet je leren…)

Een echt gezellig huiselijk gezinsdagje was het vandaag.

Wakker worden zonder wekker en zonder plannen. Dan onder de douche in bad.

De tijd voor ontbijtje met eitje en natafelen met pret.

Rustig ochtendje verder met koffie en spelen, lange middagslaap voor Bloem (sinds kort nog maar een keer per dag), en toen dacht ik: laten we de zijwieltjes er eens af halen.

Bloem in de wagen, want we moesten om beurten rennen.

En fietsen maar! Dat was even wennen, maar Max kan het ook, dus ze zou wel eens wat laten zien.

Flink coachen in het begin (‘we gaan papa vangen, kom op!’), en laten voelen wat er gebeurt als je stopt met trappen (‘voeten op de grond!’)

Maar binnen de kortste keren fietst ze er zelf vandoor, denk ik. Ze deed al stukjes zelf, waarbij we haar capuchon maar met twee vingers vasthielden.

Nu nog goed leren starten en stoppen. En het sturen verbeteren.

Mama wou het ook wel een keer proberen.

Dag 1. Nu echt.

‘t Grote kind is op school.

Het afscheid van de creche nadert voor Sterre nu echt. Ze heeft eigenlijk geen idee. We vertellen haar wel dat ze er straks nooit meer naartoe gaat, maar wat is ‘nooit’? En in de praktijk zal ze er nog wel komen, als we zusje Bloem brengen en halen. Maar ze zal haar vriendinnetjes wel missen. De twee favorieten gaan allebei naar een andere school. Dat wordt woensdagmiddagafspraakjes maken!

Ze gaat morgen en vrijdag trakteren. Op koekjes en boekjes en ienieminiprinsessenkleurplaatjes. Ik ben er al dagen mee bezig, maar dat is goed, dat werkt therapeutisch.

(En de juffen krijgen een gezamenlijk cadeau voor de creche. Iets waar hopelijk veel kindjes lang plezier van hebben.)

hoera! 4! Vier! Ze moest er zelf aan wennen. ‘Nu ben je echt vier jaar.’ zeiden we. ‘Nee, drie!’ was haar eerste reactie. Maar na vandaag zal het wel een plekkie hebben, dat nieuwe getal.

Met drie vriendinnetjes en een vriendje heeft ze het gevierd. Alles was feest. Cadeautjes uitpakken. Zelf cake versieren. Spelen – binnen en buiten. Ik heb ‘blindemannetje’ geïntroduceerd (10 minuten pret, toen was het alweer genoeg) en een verhaal verteld (voorlezen kon de club te weinig boeien, dan maar omschakelen naar interactief theater), en verder regelden ze het zelf. Mooi hoor, zo’n stel. Van tien tot half twee, en geen van de kinders vond het leuk dat papa of mama alweer voor de deur stond om ze op te halen. Ik heb me dus ook prima vermaakt.

Als de man van huis is (voor een expeditie op zee)

tellen we de dagen af

zorgen we voor iemand die de tent opzet

en het ontbijt verzorgt

charteren we vriendjes

en een verhaaltjesvoorlezer

regelen we een oppas tijdens de duik

gezelschap tijdens een dagje uit

een schminksessie (leuk, want vorige keer waren we te laat)

en voor het gemak, twee afgematte kindjes

Zo kan ie nog wel een keer een paar dagen weg (maar wat fijn dat hij morgen weer thuis komt!)

“Mama, als je draait, dan word je duizelig. En als je rent, dan word je moe.”
“Ja, dat klopt! En als je eet…”
“Dan word je groot!”
“En als je naar school gaat…”
“Dan ga je korsten eten!”

Kijk. Daar gaat ze. Naar school.

Gelukkig was er vriendje Max. Die zijn lippen ook naar mij tuitte toen ik Sterre gedag kuste. En ik mag haar zo ook alweer halen ook, dus de rest van het verhaal volgt, maar de bottom line is dat we zagen dat deze eerste ontvangst helemaal goed ging.