Huilt dat meiske ook wel eens?
Jazeker.
‘t Is niet zo’n huilebalk als d’r moeder, maar toch, als ze boos, moe of gefrustreerd is, of alles tegelijk…
Zoals een paar dagen geleden, toen ik een hand nodig had voor een huilende Bloem en de andere om mijn avondmaal naar binnen te schuiven. En Sterre, moe dus, heeeeeel graag bij mij op schoot wilde.
Het was een goede beslissing om al het kraambezoek uit te stellen tot volgende week en later. Het heeft vast bijgedragen aan mijn snelle(re) herstel. Ik heb vandaag bijna een hele dag meegedraaid, alleen tussen vier en vijf een uurtje geslapen. Verder zijn we uiteraard nog aan het zoeken naar een nieuwe balans. Een eerste kind is, voor mijn gevoel, veel meer wennen dan een tweede, maar nummer 1 moet nu juist weer erg wennen. En Sterre heeft net zo goed aandacht nodig van zowel papa als mama. Ze is wel lief, dat kleine zusje, maar ‘leg de baby maar even daar’, hoor ik zo nu en dan. En als ze het niet op die manier verwoordt, dan is het door strijd te leveren over de televisie. Of door niet te eten (ze at de laatste tijd al niet best, maar nu is het ‘om te huilen’, wat we overigens niet doen). En uiteraard de middagslaap te weigeren, hoe moe ze ook is. Daarom is het fijn dat ik alweer bijna de oude ben, qua energie dan, want zo kunnen we er met z’n allen weer tegenaan. Cor brengt Sterre naar bed en ik kruip dan nog even bij haar voor een verhaaltje en even kriebelen. Terwijl we Bloem horen huilen beneden bij Cor – ze sliep eerst, toch? – vraagt Sterre of ik nog even bij haar blijf liggen. Ik ben in tweestrijd, maar lig nog een minuutje in het peuterbed. Dan is het weer fijn dat ze haar middagslaap heeft overgeslagen en goed moe is. En er is nog een voordeel: terwijl Bloem vanmiddag wel een flinke dut van dik twee uur deed, kon ik met Sterre gaan tekenen, plakken en schilderen. We begonnen op papier 
Sterrekijker was natuurlijk een leuke naam voor mijn weblog zolang Sterre ons middelpunt van de aarde was. Maar met Bloem erbij werd het tijd voor wat anders. ‘Tussen hemel en zee’ heten we nu. Naar de tweede naam van Bloem, Celeste, wat eigenlijk ‘hemels’ betekent, en de derde naam van Sterre, Mare, de zee dus. En de wijdse blik die beide ons gunnen, tot aan de horizon and beyond. Kan het méér poetisch of filosofisch?
Nu nog een nieuw uiterlijk. Voor de kenners: suggesties voor wp-themes zijn welkom, maar ik wil het ondanks die romantische horizon wel vrolijk houden. Hmmm, misschien te zijner tijd toch maar iets zelf knutselen?
‘Mam, wat kun je hiermee doen?’ Dat was wel de essentie van wat een museum voor Sterre mag inhouden. Een plek waar je dingen kunt doen. We gingen samen naar Naturalis vanochtend. De opgezette dieren waren waren interessant, en als liefhebber van stenen en steentjes vond Sterre de vitrines met mineralen ook wel bezienswaardig. Maar het aller leukst waren – naast de andere kinderen die er rond renden – alle apparaten waaraan je kon draaien, op kunt drukken en anderszins iets mee in beweging kan zetten. Inclusief de lift . Leve interactieve musea.
Naturalis door de ogen van een peuter in een paar (helaas donkere) filmpjes:
De meanderende rivier
Pas op voor krokodillen
En hoe leuk een bevallende gnoe en de dreigende hyena zijn, als je ze achteruit kunt laten springen
Sterre begint zich al te verheugen op de komst van haar zusje. Toen we vrijdag een rondje door de polder fietsten, zij nog altijd in het stuurstoeltje, was ze aan het fantaseren: “Als de baby er is, mag die in het kleine stoeltje en ik achter. En we gaan samen spelen, en samen zwemmen, en…” Het zal misschien wel even wennen zijn dat ze in het begin nog niet zoveel samen kunnen, maar ik zie hier al een zussenband ontstaan. Dat komt wel goed. We gaan het rustig aan opbouwen – had ik hier al eens verteld dat ik tot februari fulltime mag moederen? De eerste intensieve periode alle tijd om de beide meiden, samen en apart, de nodige aandacht te geven. Ik ben nog nooit zo lang thuis geweest, maar ik zal me vast niet vervelen. Al zal ik ongetwijfeld te zijner tijd ook weer met veel plezier de deur achter me dicht trekken voor een dagje ‘kantoor’…
Ik verheug me ook, maar geniet ook nog steeds. De buurvrouw constateerde aan de vorm van mijn buik dat ‘t kind is ingedaald, morgen gaat de verloskundige me vertellen of ze gelijk heeft. Ik moet wel om de haverklap naar de wc voor weinig. Maar hoewel ik weet dat de neerwaartse beweging voorzichtig is ingezet (Sterre was overigens ook zo laat), zit ze echt nog niet startklaar, voor mijn gevoel. Ik loop nog best, al is het langzaam.
Maar toch… voor de zekerheid zorg ik dat ik morgen mijn 620 pagina’s tellende boek kan uitlezen. En we hebben nog even een fotosessie gepland vandaag om die plaatjes te schieten die je straks nooit meer over kunt doen. Jullie mogen er eentje zien 
Even kijken… 14 kilo Sterre en 17 kilo zwangerschap… met gemak.
Ze is overdag al helemaal zindelijk, sinds een maand ofzo. Zonder sticker-/beloningssysteem. En we hoeven als afsluiting van het naarbedritueel geen ‘Slaap kindje slaap’ meer te zingen, maar ze gaat gewoon nog even zelf een boekje ‘lezen’. Mooi he.
Het bad is in ieder geval een keer goed gebruikt
Ik had -lang- van tevoren wel mijn twijfels of we moesten ingaan op de uitnodiging, maar op een gegeven moment dacht ik: “We doen het, en ik besluit een dag van tevoren wel of het lukt of niet.” Je krijgt tenslotte niet zo vaak de gelegenheid om een huwelijk op Terschelling mee te maken, nota bene van mensen die daar niet eens wonen.
Het lukte. Naast de slaapzakken en de feestkleding pakte ik dus een beperkte versie van het Vluchtkoffertje in, met een telefoonnummer van het dichtstbijzijnde ziekenhuis op het vasteland. En toen, op naar het feest van Pascal en Wendy. We werden verwacht in de Wierschuur, op de rand van het bewoonde en het onbewoonde deel van Terschelling. Wat een bijzondere plek om je bruiloft te vieren! Als ik weer wat mobieler ben, wil ik nog wel eens terug.
Op de veerboot. We zagen zeehonden en dronken jongetjes.
We logeerden aan het water, maar waar was nou het water?
Ah, daar is het water! En de maan…
Sterre kon het goed vinden met de dochter van het bruidspaar.
Cadeautjes en felicitaties voor het gelukkig getrouwde stel!
Mooi momentje (mooi gefotografeerd door Cas!): we laten een wensballon op.
Kijk haar stralen, op de stoel!!
Het mooie van in de zomer jarig zijn
