Kijk. Daar gaat ze. Naar school.
Gelukkig was er vriendje Max. Die zijn lippen ook naar mij tuitte toen ik Sterre gedag kuste. En ik mag haar zo ook alweer halen ook, dus de rest van het verhaal volgt, maar de bottom line is dat we zagen dat deze eerste ontvangst helemaal goed ging. 
In zekere zin had ik me verheugd op het intakegesprek op de school die we voor Sterre hebben uitgekozen. Afgelopen woensdag stond ik met mijn meisjes tussen de vaders en moeders op het schoolplein. Die vaders en moeders kwamen hun kinderen halen. ‘Na de zomervakantie sta ik hier ook op die van mij te wachten,’ dacht ik.
Even later, terwijl Sterre in de poppenhoek aan het rommelen was, zat ik met de juf op een kleuterstoeltje data af te spreken voor wen-ochtenden. De eerste volgende week woensdag. Slik! Het duurt niet nog een hele zomer! Ze gaat volgende week al naar school! Jee… Dat gaat me toch eigenlijk wel te snel.
Het idee dat de opvoeding van mijn kind straks vijf dagen in de week door een ander wordt overgenomen vind ik heel raar. Het liefst zou ik de juffen precies willen vertellen hoe ik het wil hebben, en dan nog om een hoekje meekijken of ze het wel goed doen. En ik vind het eerlijk gezegd al helemaal geen gek idee meer om het helemaal zelf te doen, zoals deze thuisonderwijsmoeder. Maar goed, school went, denk ik dan maar, en thuis onderwijzen doe ik dan zoveel mogelijk daar omheen. Tijdens het voorlezen bijvoorbeeld, het boodschappen doen en het -sporadisch nu- knutselen. Ik laat me graag inspireren
(Sterre keek een filmpje. Aan het eind vloog er een koppel zwanen door het beeld. ‘Hoeveel zijn dat er?’ vroeg Cor. Sterre telde: ’1, 2, 3!’ Waarop ik vroeg: ‘En als er nog eentje bij komt?’ Daar gingen de vingertjes: drie, en een erbij, is… ‘vier!’ Net zo makkelijk.)
Nu, ik ga maar eens richting naaimachine om de schooltas voor haar gymschoenen te versieren zodat Sterre hem altijd zal herkennen tussen alle andere tassen. Daar begint het al… ik ben blij dat we geen schooluniformenland zijn.
Ik weet trouwens zeker dat Sterre het heel leuk gaat vinden om naar school te gaan. En ik vind het ook leuk dat ze gaat hoor, moeders moet gewoon even wennen.
*update: tasversiering is klaar. Uurtje werk voor deze amateur Klikbaar plaatje voor groter formaat*
gymtas met hartjezakje
Chillen op de bank bij oma.
Sterre op de massagetafel bij oma.
Genieten, zeg!
En toen was t Koninginnedag en ging Sterre op de (door ons samen versierde) fiets in de optocht mee
Als je kunt zitten, kun je ook schommelen.
Sterre zingt een liedje:
En Bloem kan ook iets knaps, maar dat laat ik een andere keer zien
We leven op dit moment een beetje boven onze stand, maar daar genieten we ook nog maar even van. Een resort verscholen in de jungle, aan de River Kwai. Met zwembad uiteraard. Ik ga straks nog even naar buiten om de nachtgeluiden te horen (niet te lang, want die muggen…)
We zijn vandaag over die beroemde brug gewandeld, en het leukste is dan weer zo’n stoere arbeider die Sterre heel behoedzaam over de stalen balken heen tilt – want uiteraard wordt er tussen de toeristen door gewoon onderhoud gepleegd. Toevallig is de film van de brug een van de weinige ellendefilms die ik gezien heb, lang geleden, en het beeld klopte met mijn herinnering. We hebben het museum maar overgeslagen, niet voor kleine kinderoren bestemd. Nee, wij doken ‘s middags gewoon het tropisch zwembad weer in.
Om het af te maken staat er nog een brok natuur op het program, en dan nog een tempel en een markt, en dan moesten we maar weer eens aan het gewone leven gaan denken.
We kwamen een stel met kinderen tegen die vijf weken weg waren en vonden dat ze de eerste twee à drie weken nodig hadden gehad om te wennen aan het reizen. Ik vind dat ze wel een punt hadden. Reizen met kinderen is zo makkelijk niet en ik zal van het thuis zijn straks ook echt wel weer genieten. Maar het is wel zo’n bijzondere ervaring, de reis op zich, en de hele onderneming. En onze Bloem die het zo goed doet, ondanks de warmte, en die stoere Sterre… Daar kunnen we straks wel weer even op teren. En dan van de zomer maar weer gewoon met de tent naar de Ardennen ofzo.
15 januari
Peuters in Thailand hebben helemaal geen strand nodig om zicht te vermaken. Een zooi ruines uit de 13e eeuw (met boeddhabeelden) is zeker zo leuk. Daar kun je tussendoor rennen en op klimmen. En weer af springen en Thaise oma’s hartverzakkingen bezorgen (“I would suggest you never leave her alone.”
“Yes, madam, you are right, and we try very hard. But it is impossible.” We zijn elkaar al eens kwijt geraakt in een drukke tempel. Maar als niemand haar ontvoert, is ze nooit ver.)
Sukhothai is prachtig. En heel groot, dus ik bond Bloem op mijn rug en we zijn met de fiets rond gegaan, om dan alsnog maar een klein stukje te zien. Het is een beetje onduidelijk wt echt oud is en wat gerestaureerd, maar pilaren, rondgangen, boeddha’s, en had ik al boeddha’s gezegd? Het is allemaal de moeite waard, en zo’n stukje fietsen is weer eens wat anders.
Maar goed, op een gegeven moment moet je beslissen wat je met de rest van de tijd doet, en nu zitten we dan toch op een eiland, op het strand uiteraard. Twee vluchten, een boottocht en een uur in een 4-weheeldrive over grotendeels onverharde wegen (in twee dagen tijd), om toch maar een klein, kindvriendelijk en party-vrij idyllisch plekje te vinden. Gekkenwerk, voor die drie dagen, maar ja. Zo vaak zullen we hier niet meer zijn.
Wat keek Sterre opgetogen toen ze vanmorgen, in ons guesthouse in Chiangmai, de vraag kreeg of ze muesli wilde eten! Het eten zint haar over het algemeen niet hier in Thailand, zelfs bekende dingen zijn net te vreemd. Dus ze blijft overeind op patat, cake, banaan en de meegebrachte sultana’s. En, hoera, muesli dus. Ik heb me er helemaal bij neergelegd, als ze maar wat eet. Verder doet ze nauwelijks onder voor de gemiddelde backpacker in Thailand, met haar pandarugzakje. Zo stoer zoals ze door de drukke straten van Bangkok stapte. En zich in de hotels snel thuis voelt. De eerste nacht (wat een drama) huilde ze nog “Ik wil naar huihuis!” en de derde dag was het al haar thuis
Aan Bloem hoef je niks te vragen. Die laat zich lekker ronddragen en tovert de Thaise glimlach nog groter door terug te lachen.
En wij? Wij hebben het gevoel dat we voortdurend belazerd worden door de toeristenindustrie – wat ook zo is -Â maar na de eerste onwennige dagen (hebben we er wel goed aan gedaan dit te ondernemen?) zijn we weer lekker helemaal op reis. Op een wat lager tempo en wat luxer dan we anders zouden doen, maar wat is er mooier dan te zien hoe je peuter een paar monniken een handje helpt door plastic flessen plat te stampen voor de recycling?