Tussen hemel en zee

Ik ken inmiddels via het net en ‘in het echt’ best een aantal thuisblijfmoeders. En ik zit er stiekem wel eens over te denken: ‘hoe zou dat zijn als ik…?’ Maar het zou mijn keus niet zijn. Ik zou me te beperkt voelen en gek of niet, uit mijn werk haal ik toch ook wel een belangrijk stuk eigenwaarde.

Toch kriebelt het wel als ik weer aan het begin van zo’n week sta. En als ik Sterre ’s avonds tussen half zes en kwart voor zes ophaal op de creche. En als ik na een dagje samen denk: ‘Pfff, nu alweer voorbij!’ Ik vind het zo leuk met dat kind en ik heb zoveel tijd tekort voor alles. Maar er waren allerlei redenen om niet nog minder te gaan werken nu ik voor Sterre al een dag had ingeleverd.

Maar nu. Er wordt bezuinigd, gereorganiseerd en ontslagen bij ons. Ik word niet ontslagen, maar de afdeling moet wel wat inleveren (en krijgt weer wat terug, maar dat is een ander verhaal). Nu konden we van de nood een deugd maken: ik mag een halve dag ontslag voor mijn rekening nemen! Als dat niet aardig is!

Vanaf het voorjaar werk ik nog maar drie en een halve dag en krijgt Sterre er wat mama-tijd bij. En zolang ze nog een flinke middagdut doet, krijg ik er ook ietsiepietsie tijd voor mezelf bij. Een uurtje of twee per week is dat. Wat zal ik daar eens allemaal mee gaan doen?

Maandag opende ik mijn mailbox op werk met een grote grijns. “Ben je gelukkig? Ga eens klagen!” werd me gesuggereerd. Maar in het donker douchen en met een omweg naar huis fietsen mocht ook.  Of tandenpoetsen met mijn verkeerde hand. Maakt niet uit, als het maar anders is dan anders. Ik schijn er slimmer van te worden. Omdat nieuwe prikkels de groei en gezondheid van hersencellen bevordert.

De mail was in het kader van mijn werk. Ik heb, voor ik met verlof ging, een cursus (van 1 dag) Creatief Denken mogen doen. De follow up hebben we even uitgesteld tot oktober, tot nu dus. Maar ik zou intussen mijn creatieve geest wel aan het werk zetten door van de gebaande paden af te wijken. Toen ik deze e-mail zag, dacht ik even ‘Shit, ‘k heb er niks mee gedaan!’, maar niets is natuurlijk minder waar. Genoeg nieuwe prikkels gehad de afgelopen tijd, de oude routine is helemaal weg, en ik moet natuurlijk alle creativiteit inzetten om Sterre het naar haar zin te maken danwel mijn eigen ding te kunnen doen.

Maar goed, de komende tijd staat in het teken van routine op te sporen en anders te doen op mijn werk. Ik heb thuis al met links mijn tanden gepoetst, en dat valt inderdaad niet mee voor een rechtshandige. Nu is het de kunst om de oplossingen te vinden die zo voor de hand liggen dat je geneigd bent ze over het hoofd te zien. De dreigende sleur voor te zijn door alle draaiboeken een keer aan de kant te gooien. Verbeterslagen te maken door vrij en met grote omwegen te associëren. Hersens prikkelen! Daar regelmatig aan te denken alleen al vergt enige creativiteit, maar het is een leuke uitdaging. Die mail eindigde overigens met een link naar een website met optische illusies die ik jullie niet wil onthouden. Even klikken. Fijn om zo de maandagmorgen te beginnen

Mijn eerste twee werkweken zitten er alweer op, voor zover je van een werkWEEK kunt praten als je maar een krappe 2,5 dag werkt – wat vliegt die tijd, en wat kun je weinig doen! Maar goed, toch al wel vergaderd en een verslag gemaakt, een rapport van een huisstijlomslag laten voorzien (en een beetje geredigeerd), natuurlijk mails gelezen en beantwoord, bijgepraat met diversen en kennisgemaakt met nieuwe collega’s. Zo klinkt het al als heel wat. Ik moet zeggen dat het nieuwe ritme me nog wel vermoeit. Maar werken is fijn, het thuis zijn is nu nóg plezieriger, en als ik de eerste twee hele werkdagen heb gehad, ben ik toch blij dat het er nog geen vier zijn

Ik liep naar binnen en het was bijna alsof ik niet weg ben geweest. Een hoop mensen zullen me niet eens gemist hebben – het was tenslotte zomer. Er is veel gebeurd, maar toch ook weer niet. Er zijn (best veel) mensen vertrokken en nieuwe gekomen. En – shocking! – het ‘gezicht’ van de catering is intussen overleden. Er is uiteraard veel werk verzet door de mensen die niet de hele zomer weg waren. Maar mijn bureau stond nog precies zoals het was. De vieze theebeker stond onaangeroerd in de onderste la. Mijn inloggegevens waren veranderd, maar mijn oude wachtwoord rolde automatisch uit en mijn vingers en ik wist alle bestanden nog te vinden. Mijn collega’s zagen er nog hetzelfde uit. Mijn dagindeling wordt wel drastisch beïnvloed door de kolfsessies (drie maal daags), maar verder lijkt het alsof er niks is veranderd. En jee, wat is het weer lekker om aan het werk te gaan! Maar wat is het dan ook weer fijn om weer een dagje thuis te zijn met Sterre. De komende maanden werk ik maar 2,5 dag per week, dat is natuurlijk ook wennen, want dat vliegt voorbij, maar voorlopig is dit helemaal prima!

En Sterre… toen we haar gisterochtend naar het kinderdagverblijf brachten, keek ze vanaf mijn arm haar ogen uit naar alle andere kinderen, moeders en vaders, nieuwe kleuren en vormen. Alsof ze niet kon wachten tot ze er mocht spelen. Volgens de groepsleidster heeft ze op de dag zelfs tegen een moeder liggen schaterlachen! En vandaag thuis slaapt ze, tussen spelen en etendrinken door, als een roosje. Moe van alle nieuwe indrukken denk ik.

Gisteren zijn mijn collega en ik naar Nijmegen gegaan voor een informeel landelijk overleg met onze concullega’s voorlichters/communicatiemensen van letterenfaculteiten. Laagdrempelig, met weinig meer organisatie voorafgaand dan een geprikte datum, gereserveerde zaal, bestelde lunch, en gezamenlijk per e-mail vastgestelde praatonderwerpen. De dames uit Groningen kende ik nog van de vorige keer. De rest van de mensen was inmiddels vervangen. Een aantal collega’s had het laten afweten omdat ze het te druk hadden, begrijpelijk maar jammer. Want er komt nooit meer een rustige periode in het jaar, hooguit een week (of wat) waarin we ons werk kunnen doen zonder voortdurend afgeleid te worden door mail en telefoon. Dus soms moet je gewoon anders prioriteren, wat betekent dat je voor jezelf moet vaststellen welke niet-gedane klus de minste schade oplevert. Het was een prettig overleg, waar ik met gemengde gevoelens van wegging: het ligt niet aan Leiden, we hebben allemáal te lijden onder het feit dat er sinds de invoering van de bachelor-masterstructuur alleen maar werk bijkomt en nooit afgaat. Pro-actief en grondig je werk doen bestaat in ‘ons vak’ niet meer. Niet dat ik wist hoe het was voor die tijd, maar ik heb er wel last van dat de organisatie nog moeten wennen aan de nieuwe situatie.

Het verschil tussen onze organisaties is niet zo groot. We bieden allemaal top-onderzoek en -onderwijs, kiezen allemaal voor de getalenteerde student en hebben allemaal een bruisend studentenleven. En dat de 18-jarige voor Groningen kiest in plaats van voor Leiden omdat hij liefst zo ver mogelijk weg van thuis wil studeren (of juist niet), daar kunnen we verder niet zoveel aan doen. We doen ons best, werken ons een slag in de rondte, en moeten er allemaal mee leven dat we achter de feiten aan hollen. Ik ben er nog niet zo over uit of ik wel zo gelukkig ben met die conclusie. Maar toch… wegen de leuke kanten, én de kansen die mijn baan bieden nog wel het zwaarst. Of dat zo blijft, hangt van een aantal ontwikkelingen binnen de organisatie af, en of ik mijn nieuw verworven vaardigheden als op tijd nee zeggen, op tijd hulp vragen en genoegen nemen met ‘goed genoeg’ in plaats van ‘perfect’ efficiënt kan inzetten. Laat ik het voorlopig nog maar een halfjaar aanzien.

[[popup:kantoor.jpg:(thumbnail):Kantoor op 2 januari:1]]

2 januari: leeg kantoor, lege agenda, vol bureau