Sterre heeft een dag in de week in invaljuf die ook de moeder is van een klasgenootje. Dat zou zij ook wel willen, mama op school. “Ik wil niet naar school, mam, want jij werkt daar niet.” “Nee,” reageerde ik, “ik heb daar ook niet voor geleerd.” Waarop zij een wijsheid van haar juf creatief inzette in een poging mij te overtuigen: “Maar leren moet je proberen!” (Was: proberen moet je leren…)
“Mama, als je draait, dan word je duizelig. En als je rent, dan word je moe.”
“Ja, dat klopt! En als je eet…”
“Dan word je groot!”
“En als je naar school gaat…”
“Dan ga je korsten eten!”
Sterre zei: “Ineke is dood he?” Ja, zij is dood.
“En wij zijn niet dood he? En wij zijn ook niet gevallen.”
En zo is het.
Tijdens ons wandelingetje gisteren, kwam een bijzonder ogende man ons tegemoet: dikke buik, lang grijs haar en een donkergrijze baard tot aan zijn navel. Leuke aanvulling op de sprookjesachtige ‘prinses met de mooie jurk’ die we net hadden gezien tijdens haar trouwfotosessie, dacht ik. We waren in het Leidse Hout. Sterre dook achter me weg. Toen ik haar wees op de mooie baard, en probeerde het spannende er een beetje vanaf te praten door babbelend de rest van de verschijning te beschrijven, kwam ze voorzichtig weer tevoorschijn en zei: “Lijkt op Sinterklaas!” Ze heeft er al zin in, hoor!
Ik zei tegen Sterre, die al heeeel lang op de trampoline had gesprongen: “Ga je mee naar huis? Ik heb dorst en wil wat drinken.” Zij wilde liever blijven en had een praktische oplossing: “Je kan ook hier drinken. Doe je t-shirt omhoog en drink maar zo.” Oftewel: neem zelf ook een slokje borst. 
We zaten aan een zaterdagontbijt en ik was even afgeleid. “Kijk Sterre, wat een dikke buik ik heb. Weet je wat daar in zit?” “Baby,” zei ze. Om daar aan toe te voegen: “Ik ook dikke buik. Croissantje!”
Op bezoek bij de verloskundige mocht Sterre alles van dichtbij bekijken en mee luisteren naar de doptone. Toektoektoektoektoek… “Dat is het hartje van de baby, Sterre!” Ze wist het ‘s avonds nog na te vertellen. Zo aan het eind van de dag was ze nog vol energie en rende ze keer op keer heen en weer van keuken naar kamer. “Zo, jouw hart zal nu wel flink tekeer gaan!” zei Cor. “Voel eens, leg je hand eens hier?” Kwam ze even later naar me toe gerend, wijzend op haar eigen borst: “Mama! Baby!”
Het is ook allemaal nog wat abstract, geef ik toe. Zelfs voor mij.
Cor kreeg een knuffel van Sterre. En daarbij gelijk een spontaan compliment. Ze zei: “Papa is een lekker ding!”
Haha! Wijsneus.