Tussen hemel en zee

Een minuutje oud

Zelf de borst gevonden, 20 minuten oud

Bij papa, toen ik gehecht werd

Kennismaken met Sterre

Samen drinken

Samen eten

Samen slapen

Blauw bloemetje met walvis. Wakker! Drie dagen oud.

Sterre begint zich al te verheugen op de komst van haar zusje. Toen we vrijdag een rondje door de polder fietsten, zij nog altijd in het stuurstoeltje, was ze aan het fantaseren: “Als de baby er is, mag die in het kleine stoeltje en ik achter. En we gaan samen spelen, en samen zwemmen, en…” Het zal misschien wel even wennen zijn dat ze in het begin nog niet zoveel samen kunnen, maar ik zie hier al een zussenband ontstaan. Dat komt wel goed. We gaan het rustig aan opbouwen – had ik hier al eens verteld dat ik tot februari fulltime mag moederen? De eerste intensieve periode alle tijd om de beide meiden, samen en apart, de nodige aandacht te geven. Ik ben nog nooit zo lang thuis geweest, maar ik zal me vast niet vervelen. Al zal ik ongetwijfeld te zijner tijd ook weer met veel plezier de deur achter me dicht trekken voor een dagje ‘kantoor’…

Ik verheug me ook, maar geniet ook nog steeds. De buurvrouw constateerde aan de vorm van mijn buik dat ‘t kind is ingedaald, morgen gaat de verloskundige me vertellen of ze gelijk heeft. Ik moet wel om de haverklap naar de wc voor weinig. Maar hoewel ik weet dat de neerwaartse beweging voorzichtig is ingezet (Sterre was overigens ook zo laat), zit ze echt nog niet startklaar, voor mijn gevoel. Ik loop nog best, al is het langzaam.

Maar toch… voor de zekerheid zorg ik dat ik morgen mijn 620 pagina’s tellende boek kan uitlezen. En we hebben nog even een fotosessie gepland vandaag om die plaatjes te schieten die je straks nooit meer over kunt doen. Jullie mogen er eentje zien Even kijken… 14 kilo Sterre en 17 kilo zwangerschap… met gemak.

Ik had -lang- van tevoren wel mijn twijfels of we moesten ingaan op de uitnodiging, maar op een gegeven moment dacht ik: “We doen het, en ik besluit een dag van tevoren wel of het lukt of niet.” Je krijgt tenslotte niet zo vaak de gelegenheid om een huwelijk op Terschelling mee te maken, nota bene van mensen die daar niet eens wonen.

Het lukte. Naast de slaapzakken en de feestkleding pakte ik dus een beperkte versie van het Vluchtkoffertje in, met een telefoonnummer van het dichtstbijzijnde ziekenhuis op het vasteland. En toen, op naar het feest van Pascal en Wendy. We werden verwacht in de Wierschuur, op de rand van het bewoonde en het onbewoonde deel van Terschelling. Wat een bijzondere plek om je bruiloft te vieren! Als ik weer wat mobieler ben, wil ik nog wel eens terug.

Op de veerboot. We zagen zeehonden en dronken jongetjes.

We logeerden aan het water, maar waar was nou het water?

Ah, daar is het water! En de maan…

Sterre kon het goed vinden met de dochter van het bruidspaar.

Cadeautjes en felicitaties voor het gelukkig getrouwde stel!

Mooi momentje (mooi gefotografeerd door Cas!): we laten een wensballon op.

Om acht uur vanmorgen ging de deurbel en stonden wij van schrik ineens naast ons bed. We bleken de eerste op de route te zijn van de beddenspeciaalzaak, die onze nieuwe matrassen en bedbodems kwam brengen. Cor kon ze gelijk op klossen zetten en het ledikant op de goede hoogte in elkaar schroeven. Ik mag de komende weken slaapdronken met mijn blote tenen op zoek naar het afstapje, als ik weer eens ’s nachts naar de wc moet. We’re ready.

37 weken min een dag. Dat betekent dat ik vanaf morgen officieel thuis mag bevallen. Dat is mooi, maar ik wil nog even wachten. Nog even genieten van de rust. Ik vind het heerlijk dat man en kind weer thuis zijn, maar ook fijn als ze dan weer een dagje werk en crèche hebben

Intussen is de eerste verdieping op wat details na klaar voor de nieuwe start!

Sterre heeft afgelopen vrijdag haar nieuwe kamer betrokken. Wat een ruimte heeft dat kind ineens! Ze moet er zelf nog wel aan wennen, er is nog geen avond voorbij gegaan zonder dat ze ons drie keer terug riep. “Ik ben wakker!” “Ik moet plassen op de wc.” (Ja… ‘t kind is zindelijk! Als ze niet slaapt tenminste.) “Mijn vinger zit vast!” (Not..) Maar goed, dat snap ik ook wel. We zijn in ieder geval heel blij met het resultaat:

Dat betekent wel dat de bevalkamer een stuk minder ruim bemeten is dan de vorige keer. Maar goed, ut past, en hier moet het dus gaan gebeuren. “Bath’s almost ready, ma’am!”

Inclusief de bijgeleverde vijf badeendjes, maar die kieperen we er bij het echte werk weer uit.

Nu nog de kraam/ouder/babykamer. Alles staat er, inclusief ingerichte commode, maar het ledikantje moet nog versleuteld worden tot een veilig bed. En de hele boel op klossen gezet. En nog wat schietgebedjes uitgestuurd opdat ze onze eigen nieuwe matrassen niet precies komen leveren als ik het kind op de wereld aan het zetten ben. Kans is klein, maar toch

O ja, en we moeten nog een naam kiezen voor het meiske. Ze kan tenslotte niet eeuwig Baby 2 blijven heten…

Alle babykleertjes maat 50 tot en met 68 hangen te drogen aan de waslijn. Ik zat vanavond om kwart voor negen met mijn bord eten (zojuist gebakken hartige taart) op schoot om eindelijk eens die film Das Leben der Anderen te kijken. Over een stel in de DDR dat 24 uur per dag wordt afgeluisterd. Cor is in Schotland om te duiken en Sterre logeert een paar dagen bij oma. Kan ik even doen wat ik zelf wil, in mijn eigen tempo.

Vanmiddag na het boodschappen doen werd mijn weg weer eens geblokkeerd door de overbuurvrouw, die ons gaan en staan graag bespreekt met onze nieuwsgierige buren, haar zus en zwager. Een blik op mijn buik: “Goh. Gefeliciteerd! Wat leuk. Wanneer verwacht je..?” Alsof ze ‘t niet wist. Ik slingerde om haar heen en riep over mijn schouder: “Maandje nog, buuf. Da-ag!”

Je bent zo vrij als je je zelf voelt.

Ik heb verlof, sinds afgelopen donderdag officieel. Dat betekent dat het nu nog vijf weken en twee dagen duurt tot de uitgerekende datum daar is. Beginnen jullie al een beetje zenuwachtig te worden? Ik niet. Geen tijd voor. Nou ja, dat zal wel komen, want ik heb vandaag wat nieuwe spuugdoekjes en hydrofielluiers gekocht, en een setje ‘eerstedagkleertjes’, en weet even niet wat baby twee nog meer nodig heeft. Toch makkelijk, weer een meisje

Sterre moet nog steeds verhuizen naar haar nieuwe kamer (als de vloerbedekking is gelegd, volgende week) en ik moet niet vergeten de klossen te halen voor onder het bed. Verder heb ik, naast allerlei minder belangrijke, nog drie belangrijke dingen op de lijst staan:

1. Geboorteplan afmaken, zodat alle zorgverleners straks weten dat ik zoveel mogelijk op eigen kracht wil bevallen, en dat borstvoeding voor de vitaminen komen (om maar wat te noemen).
2. Dagelijks ontspanningsoefeningen doen op aanwijzingen van Marie, waar Cor en ik gisterenavond waren voor onze stoomcursus HypnoBirthing. Persen is uit, birth breathing is in.
3. Knoop doorhakken over de naam van het kind. Of eentje uit de (mijn) shortlist van twee, of helemaal opnieuw oriënteren. Spannend.

Woensdag bedacht ik me te laat dat mijn afspraak met de verloskundige vroeger moest zijn dan ik op de kalender had geschreven. Vanavond belde de kraamzorg voor een telefonische intake en ik dacht: ‘Met wie? O ja. Hmm, hmm. Ja ja.’

Het gaat hier allemaal zo vanzelf dat ik vergeet dat er toch nog wel even iets geregeld moet worden voor de komst van het nieuwe kind. Het wordt tijd voor mijn verlof, zodat ik tijd heb voor checklists. Nog anderhalve week werken.

We zijn weer mee geweest, naar het jaarlijkse Pinksterkamp van de duikvereniging. Kamperen op een veld, zo ver mogelijk van de feesttent vandaan natuurlijk, een hoop gezelligheid, bier en duiken. Nou ja, dat bier en duiken niet voor mij. Hoewel ik aan het eind van die warme dag gisteren echt wel een slokje (ik lieg: twee slokjes) heb genomen – van appelsap word je op den duur zo flauw. En eerder die dag heb ik ook nog even met mijn blote voeten in het het Zeeuwse water gestaan. Toen Cor met twee mannen ging duiken en ik met twee vrouwen en vier kinderen op het strandje achterbleef.

We hebben ons uitstekend vermaakt. Sterre en ik met name op en om de camping, waar voor een kleine meid en haar rondbuikige moeder voldoende te beleven was. Het ene moment dat echt iedereen, dus ook de niet-duikers, de hort op was, zijn wij gewoon een middagdut gaan doen. Het ging nog best, slapen op een luchtbed, en dat is maar goed ook, want we gaan nog kamperen in Frankrijk. Maar veel sportiviteit kan ik niet meer aan de dag leggen, man man, ik mag nog zo’n twaalf weken, maar voel me nu al hoogzwanger! Cor heeft dan ook het meeste pak- en sjouwwerk gedaan. Maar goed, he’s got all the fun too, als het zulk zomers weer is, zou ik ook wel willen afkoelen in het duikwater…

Voor Sterre was dit weekend echt feest. Ze kende al wat gezichten binnen de club, dat was een relaxte binnenkomer. Tijdens het buffet vrijdagavond heeft ze met de overige aanwezigen kennis gemaakt door tussen de banken door te rennen en iedereen met een klein vingertje in zijn rug te prikken: “Tikkie! Tikkie!” En iedereen speelde mee door te ’schrikken’ Dikke pret. De andere dagen waren er kinderen om mee te spelen, van een beetje groot tot heel klein. Van de eerste baby (zes maanden oud) die arriveerde, was ze helemaal vertederd. Die kreeg kusjes en knuffels, Sterre adopteerde haar bovendien heel snel als familielid. “Is mijn zusje,” zei ze tegen mij. Dat belooft veel goeds!

Nog 12 of 13 weken te gaan, drie maanden dus, en dan verwachten we ons tweede meisje. Ik ga zoetjesaan merken wat dat inhoudt, het derde trimester. Het wordt allemaal toch wel een pietsie zwaarder. “Maar ja, je hebt er al eentje rondlopen he, dat scheelt,” zeggen ze dan. Nou ja, ik ben zwanger, en ik wil er toch ook niet niets van merken. Daar doe ik het niet voor Nee, het is nog steeds genieten. Ondanks vermoeidheid, maagzuur en -nu al- 12 kilo extra gewicht. Het blijft een raar iets, dat er een compleet mensje in mijn buik zit – ze draait zich, as we speak, nog eens lekker om. Maar mooi en bijzonder is het ook, dat het allemaal werkt, en dat het zo groeit. Het idee dat het kind levensvatbaar is als het nu geboren zou worden… maar blijf nog maar even lekker zitten hoor! We zijn nog niet klaar.

Ook met 40 of 42 weken is een baby nog niet ‘af’. Mijn draagdoeken, die nu alweer zo’n tijd liggen te verstoffen, gaan straks weer goed dienst doen. En ik heb pas via Marktplaats voor een leuke prijs een ledikantje gekocht waar een zijkant vanaf kan, zodat we straks een echte co-sleeper hebben. Babybed aan ons bed. Kan ik baby wat makkelijker heen en weer schuiven voor de nachtvoedingen. Ik ben al aan het proefslapen onder mijn eigen deken, want we willen het allemaal wel veilig doen… (sleeping apart together in ons tweepersoons bed, Cor mag straks het hele dekbed voor zichzelf. Voorlopig. Dubbel veilig dus ).

Intussen zijn we wel druk aan het klussen. Aan Sterres nieuwe kamer. Ze krijgt lekker de ruimte en het wordt leuk! De gordijnen hangen. Onderwaterthema, maar dan geen visjes. De kastenwand is geverfd. Twee panelen (achterwand van onze kledingkasten) heeft Cor functioneel versierd met een groot prikbord en een even groot vlak schoolbordverf. Houtprofieltjes er omheen om het af te maken. Nu de muren nog mooi wit en de vloer mooi blauw, dat is ook nog een aardige klus. Einddatum 1 juli, dat is gelijk mijn eerste officiele verlofdag. Moet lukken toch?