Tussen hemel en zee

Nog 12 of 13 weken te gaan, drie maanden dus, en dan verwachten we ons tweede meisje. Ik ga zoetjesaan merken wat dat inhoudt, het derde trimester. Het wordt allemaal toch wel een pietsie zwaarder. “Maar ja, je hebt er al eentje rondlopen he, dat scheelt,” zeggen ze dan. Nou ja, ik ben zwanger, en ik wil er toch ook niet niets van merken. Daar doe ik het niet voor Nee, het is nog steeds genieten. Ondanks vermoeidheid, maagzuur en -nu al- 12 kilo extra gewicht. Het blijft een raar iets, dat er een compleet mensje in mijn buik zit – ze draait zich, as we speak, nog eens lekker om. Maar mooi en bijzonder is het ook, dat het allemaal werkt, en dat het zo groeit. Het idee dat het kind levensvatbaar is als het nu geboren zou worden… maar blijf nog maar even lekker zitten hoor! We zijn nog niet klaar.

Ook met 40 of 42 weken is een baby nog niet ‘af’. Mijn draagdoeken, die nu alweer zo’n tijd liggen te verstoffen, gaan straks weer goed dienst doen. En ik heb pas via Marktplaats voor een leuke prijs een ledikantje gekocht waar een zijkant vanaf kan, zodat we straks een echte co-sleeper hebben. Babybed aan ons bed. Kan ik baby wat makkelijker heen en weer schuiven voor de nachtvoedingen. Ik ben al aan het proefslapen onder mijn eigen deken, want we willen het allemaal wel veilig doen… (sleeping apart together in ons tweepersoons bed, Cor mag straks het hele dekbed voor zichzelf. Voorlopig. Dubbel veilig dus ).

Intussen zijn we wel druk aan het klussen. Aan Sterres nieuwe kamer. Ze krijgt lekker de ruimte en het wordt leuk! De gordijnen hangen. Onderwaterthema, maar dan geen visjes. De kastenwand is geverfd. Twee panelen (achterwand van onze kledingkasten) heeft Cor functioneel versierd met een groot prikbord en een even groot vlak schoolbordverf. Houtprofieltjes er omheen om het af te maken. Nu de muren nog mooi wit en de vloer mooi blauw, dat is ook nog een aardige klus. Einddatum 1 juli, dat is gelijk mijn eerste officiele verlofdag. Moet lukken toch?

Ik ga toch maar wel wat doen, aan bevallingsvoorbereiding. De vorige keer zwangerschapsgym, dat vond ik echt een desillusie. Wat nou gym? Had er echt niks mee te maken, ik werd er niet eens moe van. En toen ik eenmaal aan het bevallen was, dacht ik: ‘De juf zei kort-kort-kort-kort-kort-kort-kort-laaaaaang, maar dat werkt niet en ik doe lekker toch alles laaaaaaang.’ Alsof ik nog een kilometer door de branding moest, op twee meter diepte met zo’n onhandige duikset om. Zonder buiten adem te raken.
Dus dit keer vond ik eigenlijk dat ik het verder op eigen kracht kon doen. Maar aan de andere kant: deze zwangerschap vliegt voorbij. Het gaat me veel te snel. En het kan helemaal geen kwaad om een keer per week even een avondje niet met de laptop op schoot te zitten, maar bewust met het lijf en het zwanger zijn bezig te zijn. Dus naar zwangerschapsyoga. En dan niet die van de Thuiszorg, daar trap ik niet meer in, maar bij Alina. Die begint met een stukje theorie en ons verder laat werken, tot het eind. Geen geleuter over fysieke klachten of babyuitzet. Ik vond het wel wat. Alleen bij de laatste oefening, die eigenlijk bijna het meest ontspannen zou moeten zijn, gewoon, op de grond liggen, ging het mis. Ik voelde me net een schildpadje op zijn schild, kon me niet meer draaien. Hee, ik heb een klacht! Hoera. De spieren in mijn onderrug zijn in staking.
Gelukkig lieten ze me niet zo hulpeloos liggen. Over twee weken weer, maar dan met het thema Kracht.

Heerlijk, zo’n lang weekend. Deels paas-achtig ingevuld, met uitgebreide ontbijttafel-met-bloemen-en-pluiskuikens, en natuurlijk eitjes verven! En chocola eten!

We zijn ook op verjaardagsvisite geweest, bij een neefje dat 18 werd. Sterre vindt het daar altijd heel gezellig, want er wordt geregeld muziek gemaakt, en de andere neefjes (13 en 8 jaar) willen altijd wel met haar spelen. En zij met hun. Reuze interessant is het als de gameboy tevoorschijn komt…

Ik vond het een mooi weekend om Sterres grote bed in elkaar te zetten en het ledikant aan de kant te zetten. Sterre wilde er ‘s middags direct in. ‘s Avonds was wat problematischer, maar toen ik vertelde dat ik bij haar kwam liggen om een boekje voor te lezen (nu kan het! Bed is even lang als ik ), was het helemaal goed.

Deze actie was ook aanleiding om eens een behoorlijk begin te maken Sterres aanstaande kamer te ontruimen. Alle foto-, duik-, strijk-, was- en naaispullen moeten over de rest van het huis verdeeld worden. Leuke uitdaging! We zijn nog wel even zoet voordat we daar kunnen verven en bekleden. Maar dan kan Sterre ook langzaam wennen.

Vorige week werd ik weer doorgelicht. Cor en Sterre gingen mee, we zouden tenslotte belangrijk nieuws krijgen. Het eerste belangrijke nieuws werd me al in de auto op weg er naartoe meegedeeld, vanaf de achterbank: “Mama, ikke poep!” Dat bleek gelukkig loos alarm. Het tweede was dat alles met het nieuwe kind in orde is. Wist ik wel, maar je wilt het toch graag bevestigd zien (zeker omdat ik dit keer geen extra “36+ testen” op kansen op syndromen had willen doen). En het derde belangrijke nieuws was dat het een meisje is. Wat betekent dat alle wensen, voorgevoelens en bakerpraatjes die me vanuit de omgeving zijn meegedeeld het niet bij het rechte eind hadden. Zonder daar een waardeoordeel over te geven, want een jongetje had ik ook best leuk gevonden. ‘t Was weer eens wat anders geweest. Maar dit meisje zal sowieso wel anders zijn dan Sterre, zo gaat dat toch? Misschien wat rustiger, of juist drukker. Ik ben benieuwd, we gaan het allemaal meemaken. Afgaande op de foto kan ik er nog niks van zeggen, daar lijkt ze als twee druppels water op haar grote zus toen die even oud was. Of zien al die 20-wekenbaby’s er hetzelfde uit?

Zo, wat gaat dat hard. Volgende week heb ik er al weer een halve zwangerschap op zitten! Het vliegt me net even te snel voorbij naar mijn zin. Maar het gaat dan ook allemaal vanzelf. Iets meer moe, iets minder conditie, maar ach… Ik geniet ervan. Het kind beweegt al voelbaar (voor mij, nog niet voor de buitenwereld) sinds een week of twee. Dat is ook zo nu en dan wel een eng idee, zo’n alien in mijn buik, maar meestal wel vertrouwd. Vanavond kreeg het een kus van Sterre. Lief. En toen vroeg Sterre of ik de baby in haar buik ook een kus wilde geven.

We zaten aan een zaterdagontbijt en ik was even afgeleid. “Kijk Sterre, wat een dikke buik ik heb. Weet je wat daar in zit?” “Baby,” zei ze. Om daar aan toe te voegen: “Ik ook dikke buik. Croissantje!”

Op bezoek bij de verloskundige mocht Sterre alles van dichtbij bekijken en mee luisteren naar de doptone. Toektoektoektoektoek… “Dat is het hartje van de baby, Sterre!” Ze wist het ‘s avonds nog na te vertellen. Zo aan het eind van de dag was ze nog vol energie en rende ze keer op keer heen en weer van keuken naar kamer. “Zo, jouw hart zal nu wel flink tekeer gaan!” zei Cor. “Voel eens, leg je hand eens hier?” Kwam ze even later naar me toe gerend, wijzend op haar eigen borst: “Mama! Baby!”

Het is ook allemaal nog wat abstract, geef ik toe. Zelfs voor mij.

Voor een tweede keer zwanger zijn is echt anders. ‘t Is dat mijn buik een stuk harder groeit en dat ik er daarom niet meer omheen kan, maar verder kabbelt het voort. Ik weet al hoe het zich ontwikkelt en we hebben de nodige spullen -al jaren- in huis. Ik kan er gewoon stilletjes van genieten zonder dat er vanalles moet. Behalve ruimte maken in huis en herschikken, zodat we Sterre ruim op tijd haar nieuwe kamer kunnen geven.

Iemand nog geinteresseerd in een archiefkast en een paar dozen studieboeken?

Ze zijn zo leuk. Daarom hier ook nog maar eentje erbij

Expected: 11-8-2010

(Dit bevallingsverhaal is niet gedetailleerd en niet bloederig, omdat ik niet alles heb opgeschreven. Dus lees gerust verder!)

Zaterdag zijn Cor en ik nog eventjes de stad in geweest. Daar was ik een bekende tegengekomen die opmerkte: ‘Is dat kind er nou nog niet uit?!’ Dat heeft ze zich aangetrokken denk ik. Want zondagochtend om een uur of zes begon het feest. Met een vaag zeurderig gevoel in de onderbuik, wat wel wat weg had van menstruatiepijn (daar heb ik gelukkig normaal nagenoeg geen last van, maar ik herkende het wel).

Cor had nog een onderwaterfotografieklus in De Beldert, en om twaalf uur besloot ik dat hij wel even weg kon voor een duikje. Zo hard zou het allemaal niet gaan, misschien was het zelfs loos alarm.

Toen hij belde dat hij weer uit het water was en zo richting huis zou komen, was ik toch alweer een stadium verder en toen hij om vijf uur thuis kwam, lag ik in bed de weeën te klokken die om de zeven minuten kwamen.

(meer…)

Vanacht om half drie is ons babietje op de wereld gekomen en ze heet Sterre. Zeven pond, heel gezond, rustig, en nieuwsgierig naar alles om haar heen. Cor en ik zijn erg trots op haar!